نمی‌فهمم این ترانه‌های جدیدُ! ترانه باید قشنگ باشه، به دل آدم بشینه، باید روح آدمو عاشق کنه یه جوری مثل آهنگای قدیمی مثل اینکه:«وقتی میای صدای پات، از همه جاده‌ها میاد انگار نه از یه شهر دور، که از همه دنیا میاد یا مثلا: خواستنه تو نه عشقو نه عادته دیدن تو به حرمت زیارته اما می خوام تو دستهای تو گم بشم .» -نیمه شب اتفاق افتاد.

من شعر می‌شوم که بگردم به دورِ تو

-

شرمگین میخواندمش بر خویش از چه رو بیهوده گریانی در میان گریه مینالید دوستش دارم نمیدانی. ‘فروغ‌فرخزاد

-بامن‌که‌شکست‌نخوردی

ما نوادگان خورشیدیم! تاریکی را به رَسمیت نمی‌شناسیم.

روی صحنه حرکتمون رو شهید نکنیم؛

قرار دارم با دلبر پشت خطِ موزاییک -چرا پَ جلو خط وایساده؟! رادیوچهرازی

.اینجا ماندن ما بی‌فایده‌ست من فانوس را برمیدارم تو هم کبریت را فراموش نکن.

-

چند وقته دارم به این موضوع فکر می‌کنم که جدیدا عده‌ای در تلاشند که از کلمات عربی استفاده نکنند و به نوعی گفتار پارسی داشته باشند اما همون آدما موقع صحبت از اوکی،وایب،مود‌. . . . . چندین و چند کلمه‌ی انگلیسی استفاده میکنند

حرف من اینه اگه واقعا میخواین درست حرف بزنین بهتره از هر دو زبان استفاده نکنید 🤍