ترکها به کسی که خیلی دوستش دارن میگن : «جانمین‌ ایچی»؛ یعنی همونجا که وجودم ازش نشات میگیره. یعنی درون کالبدم! همونجا که تموم حیات و زندگیم بهش وابسته است و این قشنگترین کلمه‌ایِ که یه نفر میتونه به جای اسمت، صدات کنه.

ای که نزدیک تر از جانی و پنهان ز نِگه.

بسیار سال‌ها گذشت تا بفهمم آنکه در خیابان می گرید از آنکه در گورستان می‌گرید غمگین‌تر است.

براي غنچه میان غم‌ها برای‌تُ

«گفتی دوستت دارم و من به خیابان رفتم؛ فضای اتاق برای پرواز کافی نبود.» -گروس عبدالمالکیان.

حقا که غمت از تو وفادارتر است

«گرچه در خلوت راز دل ما کس نرسید، همه‌جا زمزمۀ عشق نهان من و توست.» -هوشنگ ابتهاج.

عیبت آن است که هر روز به طبعی دگری!

چه کنم با چه کنم های دلِ بی هدفم ؟! . . .

از علاقم به این آهنگ؟هرچی بگم کمه..

بعدها به تو خواهم گفت، بعدها برایت از سختیِ امروزها می‌گویم عزیزم، هرچه شد یادت نرود که روزگارِ زمانِ ما سخت دشوار بود.

تنها از یک چیز در هراسم،اینکه سزاوار رنج‌هایم نباشم.