نمیدانم شاید من اشتباه فکر میکردم ، اما حالا مدتی بود دور دایره امنم سیم خاردار کشیده بودم و کسی را راه نمیدادم ، گاها وقتی دیگر حد ناراحتی ام میگذشت با خودم فکر میکردم آدم باید کسی را داشته باشد که در این مواقع با تمام سختی هایش با همان سیم خاردارهای اطرافش مرا به آغوش بکشد بشود پناه و بگوید من تو را با تمام اینها میفهمم حق با توست من با تمام بداخلاقی هایت هنوز دوستت دارم اما همه اینها خیالات است بشکن بزن مومن بیدارشو اینجا دنیا است دنیای آدمهایی که دیگر حوصله خودشان را هم ندارند چه برسد بخواهند به غم یکدیگر برسند ، به قول آن تیکه کتاب [ میرزا چه خوب است آدم پناه داشته باشد ] اما پ کدام ناه؟ از کدام دوران آمده ای که به دنبال پناه میگردی .. برگرد درون خودت چند روزی عزای زخم و غم جدیدت را بگیر و بعد به زندگی لعنتی ادامه بده ، اینجا دنیای واقعی است نه دنیای خیالی ذهن تو ! برون‌ریزی‌غمباد‌های‌مانده‌بر‌گلو /

به لطف و همراهی شما ۱۲۰ عدد شاخه گل رز در تجمعات دیشب بین ماشین های کاروان پخش شد ، امیدوارم لبخندی که با تقدیم گل بر لبخند هم میهنان غیورمان نشست اثرش در زندگی شما دوچندان شود ، مجددا از همکاری شما متشکریم💗‌.

انقدری که دیشب لبخند زدم به مردم تو عمرم لبخند نزدم✨✨✨✨