رسانه، انسان رو تبدیل کرده به یه ویوخورِ ری‌اکشن‌جو

همه‌چیز در انتها برمی‌گردد به همان حد و حدودی که از پیش تعیین شده و باید رعایت می‌شده، همان حد و حدودی که از یاد برده‌ایم به بهانه های مختلف، همان‌هایی که نمیخواهیم قبول کنیم از آغاز به درستی حکم شدند و ما فقط با تغییر بیهوده و به ظاهر روشنفکرانه جامعه همراه شده ایم و آنها را فراموش کردیم! حتی خودمان را هم فراموش کردیم، برای چه، به کدام هدف خلق شدیم که به کجا برسیم؟ در دنیایی غرق شدیم که سختی و تلخی و بدی‌اش نامتناهی‌است ولی آنقدر مسخ این به‌ظاهر روشنفکر بودن شده ایم که بوی تعفن زندگی و جامعه را حس نمی‌کنیم، به قول استادی ما خدای توجیه هستیم، کار اشتباهی نیست که با یک توجیه زیرکانه عذاب وجدانش را از سر خودمان باز نکنیم، اما تا کِی؟ تا چه زمانی می‌شود نفس خود را حبس کرد و سر خود را زیر برف و کولاک نگه داشت تا متوجه نشویم که ممکن است با نسیمی، آخرین آجر‌های خرابه ی وجودمان هم بریزد و تمام شویم، کاش تمام می‌شدیم ولی انگار بعد از آن تازه راه می‌افتد، چرخ و فلک روزگار می‌چرخدو به یادمان می‌آورد چه می‌توانستیم باشیم و چه شدیم! کاش دست از توجیهات بیخود برداریم تا بوی گند این روند بیهوده تمام زندگی‌مان را فرا نگرفته است! توجیهات /

یا این ویوها اشتباهه یا ما اشتباهیم یا شما اشتباه عضو شدید

یا پول این ۹۰ شب خیابونو تسویه کنید یا میرم خشخاش میکارم

ویوهارو برگردونید رو یه نفر

در میان حرمش هرکه دعاگوست بگو جای ما در وسط صحن فقط گریه کند.. / امام‌رضا

زندگی ورق میخورد و امروز در حاشیه اش آن گوشه ها با مدادی سیاه اسمم را نوشته اند که یادم باشد چند سال از زندگی‌ام میگذرد، چطور گذراندم و پس از این را قرار است چگونه قدم بردارم! ۷۶۷۰ روز گذشته و فقط میدانم دلم میخواهد همان مبینایی باقی بمانم که روز تولد ۵ سالگی تنها دغدغه‌اش این بود که هدیه های تولدش را کسی دست نزند نه اینکه بخواهم به این فکر کنم بعد از این را از کدام راه بروم که به بن بست نخورم. به هرحال ۲۱ سال گذشت و تمام شد و تولدت مبارک منِ عزیز و نازم🌟 1405/03/12

یکی از مزیت های زندگیم اینه که ۱۲ ام به دنیا اومدم ولی تو شناسنامه ۱۹ ام ثبت شده یعنی میشه هفته ولادتمو کل شهر چراغونی کنیم✨

صادقانه بخوابم بگم احتمالا این ۵ یا ۶‌مین سالیه که کنار این خانواده مجازی تولدمو جشن میگیرم، هربار با یه سری حرف مواجه بودم که اصلا این آدمارو میشناسی یا نمیدونم معلوم نیست کی‌ان و خیلی فاصله مسافتی یا حتی سنی دارید، ولی هرسال این روز بهم ثابت میشه چقدر از داشتن اینجا و این جمع خوشحالم و با تمام باگ های ایتا جمع اینجارو به هیچ اپ داخلی یا خارجی تعویض نمیکنم! انقدر جای این‌ جمع و دوستای مجازیم محفوظ که همیشه یکی از خط قرمزام حساب میشن و خلاصه پز شما رو همه جا دادم. بازم از داشتنتون خوشحالُ متشکرم و بابت تبریکای خیلی خیلی قشنگتونم ممنونم♥️

کاش اتاقمم شبیه ۲۱ ساله ها بود نه بچه های یک ساله