فداتون

در مورد دیروز... هیچ‌وقت فکرشم نمیکردیم که چهلمِ هزاران ایرانی رو تو یه روز ببینیم. چهلم که هیچی، چهل سال هم بگذره غمشون سبک نمیشه. هرچی آدم شجاع بود الان زیر خاکه، ما موندیمو یه عمر حسرت که چرا بیشتر نگاهشون نکردیم. از همه بدتر اون عذاب وجدانیه که از زنده موندن داریم، از نفس کشیدنمون. ولی خب... لااقل هنوز زنده‌ایم و میتونیم راه و یادشونو زنده نگهداریم. ای کاش هیچ اکانتی "آخرین بازدید خیلی وقت پیش" نمیشد. ای کاش هنوزم خیلیا یتیم نمیشدن. ای کاش مامان باباها داغ جوون نمیدیدن. ای کاش تو ایران پر از اعلامیه و حجله نبود. ای کاش تن همه پیرهن سیاه نبود. ولی امید داشته باشید. روح تمام عزیزانی که جونشونو تو این راه از دست دادن شاد.🖤 نام، راه و یادشون جاوید.

کرایول، ببوسش.

اوه

دوره

متاسفانه

نزدیک بود چرا که نه

سلام این بچمه خدافظ.

جونجون عین خودت دافلیه

🌚💔