به اندازه تموم کتابایی که هنوز نخوندم همچنان به زندگی احتیاج دارم.

زندگی هیچ وقت قد و قواره من نشد، حتی وقتی خودم بریدم و دوختم.

نه تنها من، نه تنها تو، نه تنها آن‌که دین دارد که عالَم هر چه دارد از امیرالمومنین دارد

شیفته ی آدمایی‌ام که میشه راحت کنارشون غمبرَک بزنی. نه تلاش مذبوحانه می‌کنن تا از غمِ واجب درت بیارت، نه اونقدر بهت بی‌توجهن که فکر کنی داری وقتشونو می‌گیری با حضورت. ساعت‌ها می‌شینن کنارت و یه کلمه هم توضیح نمیخوان. خودشونم چیزی نمی‌گن. سکوت. هم‌نشینی. غمبرک. خیره شدن به یه گوشه و در نهایت حس خوش‌بویِ امنیت.

*

این حس و حال مردم رو که دارن خیابون رو برای محرم اماده میکنن، واقعا دوست دارم.

به‌موقع بودن مهمه. به‌موقع شنیده شدن؛ به موقع اومدن؛ به‌موقع حرف زدن. همین به‌موقع نبودنا، ذوق آدمو کور میکنه.

برای محرم آماده نیستم. مثل هرسال... ولی میدونم که تو برعکس منی. مثل هرسال حواست بهم هست تا دلمو با همه سنگینی و تیرگی‌ش زیر و رو کنی.

کوه دردم که کند نام حسین(ع) آرامم...

هرجا که به مو وصل بود، امام حسین اومد یه گره محکم زد.