نباید به آدمای درونگرا بگید افسرده.

تو.

خیلی سخته قبول کنی، چیزی که اینقدر دوستش داری، به اندازه‌ی تو دوستت نداره...

نباید به بیماری “پیاممو دیر سین کرد، نکنه کاری کردم” مبتلا باشم.

هیچ وقت توانایی تفکرات درونگراهارو دست کم نگیر؛ یه درونگرا تواناییشو داره تو ذهنش بغلت کنه، و فشارت بده، تو چشات خیره شه و بوست کنه، دستشو بکنه تو موهات و باهاشون بازی کنه، ولی در واقعیت با آرامش کامل مثل ماست کنارت بشینه و بدون هیچ تماسی افق رو نگاه کنه.

نباید بذاری بدی های دنیا ازت ادم بدی بسازه.

یکی هم هست که زیاد با تو حرف نمی‌زند، اما بسیار بیشتر از آنکه تصور کنی، به تو فکر می‌کند.

نباید اون آدمی رو که از طرز تایپ کردنت میفهمه که مثل همیشه نیستی، رو از دست بدی.

اگه یه روز حالت خیلی بد بود و نمیتونستی حرف بزنی؛ بهم زنگ بزن و سکوت کن، من انقدر به سکوتت گوش میدم که خالی شی.

بعضی اوقات دوست دارم کلا ساکت بمونم و هیچی نگم، چون هیچ کلمه‌ای نمیتونه چیزی که تو قلبم و ذهنم میگذره رو توضیح بده.

کاش بشه ادم بغلِ کسیو که دوسش داره بزاره تو جیبش با خودش همه جا ببره.

🤝