و در نهایت قبول کردم که هیچکس از، از دست دادن من نمیترسه.   

ولی این دیالوگ از خسرو شکیبایی دوست دارم‌: " ای کاش یاد بگیریم واسه خالی کردن خودمون کسی رو لبریز نکنیم."

قبول دارین از چشم ادما میشه قلبشون رو خوند:)

یه تعریف قشنگی از دلتنگی دیدم. میگه «ألحنین هو أن تسمع اصوات من تحبهم و تلتفت ۆلا ترى احدا»، دلتنگی اونه که صداى کسی که دوستش می‌داری رو بشنوى، اون‌وقت سر برگردونی ولی کسی رو نبینی.

و اگر در غم‌هایم کنارم ماندی، دوست داشتنت واقعی است.

سرعت سین کردن وَ جواب دادن پیام ، رابطه‌ی مستقیمی با اهمیت اون فرد داره ؛)

پرسید : تا کی می‌خوای اینجوری زندگی کنی؟ گفتم : چجوری؟ - خودتو با کار و فیلم و کتاب و .. خفه کنی و در طول روز به جز سلام و خداحافظ و چند کلمه هیچ حرفی نزنی ! + نمی‌دونم ؛ چرا این سوالو می‌پرسی؟ - چرا این سوالو می‌پرسم؟ واقعاً نمی‌دونی؟ همه اطرافیانت ازت رنجیدن ، همه به نحوی ازت دور شدن ! + خب من هیچ موضوعی برام جالب نیست که بخوام ازش بگم به جز یه نفر که اونم . . ناخودآگاه یه قطره اشک از چشام سر خورد ، با نوک انگشتاش قطره اشک و پاک کرد و گفت : ‹ ولی تو با احساس‌ترینِ به ظاهر بی‌احساسی :)!

من تا همینجاش هم برات کلی صبر کردم . . اصلا عادت کردم به اینکه برای تو صبر کنم ؛ برای دیدنت . برای شنیدن صدات . برای داشتن یه عکس جدید ازت . برای پرسیدن حالت . برای اینکه خودت بیای باهام حرف بزنی ؛ تا هر وقت هم نیاز باشه برای رسیدن بهت صبر میکنم . . ولی دردم اینه که نمیدونم این "هر وقت" تا کِی ادامه داره؟ تا کی باید دلتنگت باشم و کاری از دستم برنیاد؟! اصلا اگه تا ابد دلتنگت بمونم ، اگه تا ابد سهم بیشتری ازت نداشته باشم چی؟!(:

:)

اولین ها هیچ وقت فراموش نمیشن .

‏هممون از دروغ متنفريم، اما بعضی وقت ها تمام آرزومون اينه که چيزى که می‌شنويم دروغ باشه…!