همه جا غرق در سکوت بود و من غرق در رویا، رویایِ آغوش گرمش، رویایِ دستانش به هنگام نوازش گیسوانم، رویایی صدای دلپذیرش و آن سیب گلویی که موقع ادای کلمات بالا و پایین میشد. می‌دانم این فراق بیش از حد طولانی شده آخر مرا از پا در می‌آورد. برایِ متوهم عزیز🤍

00:44 میگه درسته که ما پایان قشنگی نداشتیم ولی داستان قشنگی داشتیم.

ساره عزیزم.*

- فقیر از هر فقیهی بهتر از خالق خبر دارد گدای کوچه میداند نشان منزل خان را.

در هوسِ خیال او، همچو خیال گشته‌ام! اوست گرفته شهر دل، من بـه کجا سفر کنم؟!

غزل رسید به هجده قصیده‌ی غزلی نگاه فاطمه افتاد در نگاه علی..(:

_در غلغله‌یِ جمعی و تنها شده‌ای باز ، انگار که در پیرهنت نیز غریبی..)

با ما که نمک گیر غزل بود چنین کرد! با خلق ندانیم چه ها کرد و چنان شد...

بر ما دلت نسوخت، ندانم چرا نسوخت مارا دلت نخواست، ندانم چرا نخواست