هر گوشه این شهر کسی خواب ندارد . . درگیر همان کسی که آسوده به خواب است !

شد در اوج جوانی باهمین ظاهر شاد تا گلو پیر کسی باشی و قسمت نشود؟

یک ذره دلت تنگ نشد؛!خانه ات آباد..؟!

دلواژه‌هایم‌ سرسری‌ خواندی‌و رفتی ؛ هرگز نفهمیدی‌ که‌ از عمق‌ ِوجود است.

__

به زنده بودن من نام زندگی مگذار که این غریب فقط رنجِ زندگانی برد

یادم معطر میشود وقتی که یادت میکنم ای یاد تو مستانگی هشیار مگذارم مرا

پیچیده ترین معادله شدی برایم دلتازدم و نیامد ان به کارم! با دیدن لبخند چو ماهت... احساس عمیق و خوب دارم انگار،ریشه ی حقیقی دارم!

روی خود را برنگردان ضعف میگیرد مرا ؛ دکترم گفته که من کمبود روی دارم ، کمی :)

_جانم عمه جان....

_مکن ای صبح طلوع💔...

و اما مآه‌. نمی‌دانم چگونه می‌توان کلمات را برای توصیفِ او چید و بر نوکِ قلم چرخاند که ذره‌ای از این تاخت و تازِ اشک‌ها بر دیدگان، کم شود و در قالب مکتوبات درآیند. مآهِ شبِ چهاردهِ قبیلۀ بنی‌هاشم بود در میانِ چند ستارۀ درخشان‌؛ دو نیمه‌اش‌ کردند. نخست از یمین و یسار و سپس، شقُ‌القمر کرد.. اما هر چه باشد مآه است، کوچک و بزرگ ندارد. هنوز هم از آسمان بر زندگیِ کوچکِ کوتاهمان می‌تابد و ای کاش لطفِ نورانی‌اش را از سرمان کم نکند که آن روز، روزِ مرگِ ماست. سقای آب و ادب؛ به شیوۀ عراقی‌ها صدایت می‌زنم! امام عباس؛ فدای سرت اگر اهلِ حرم فریادِ العطش سر دادند و آب نرساندی. تقصیرِ آب بود که غریبی کرد و مَشک، که بی‌وفا ماند. شما هنوز هم همان قوی‌ترین‌ عمو عباسِ خوش قد و بالا و مهربانی.