روزهای قبل را می‌شد شبیه‌ترین حالت به جنگ ۱۲ روزه دانست. واو به واو حوادث در حال تکرار بود. تحرکات دفاعی و هجومی آمریکا و اسرائیل علنی شده بود. حتی محتوای مذاکرات نیز کاملا شبیه دور قبل شده بود. آمریکا پیش از جلسه پنجشنبه ژنو به طرح ایران چراغ سبز نشان داد. روز پنجشنبه ویتکاف عین جمله‌ای را به کار برد که دور قبلی به کار برده بود؛ وی در رم به عراقچی گفته بود اگر با من توافق نکنید، اسرائیل به شما حمله می‌کند. عیناً وی همین جمله را روز پنجشنبه تکرار کرد: اگر با من توافق نکنید، با ارتش آمریکا طرفید. هر چند بنا بر منافعی طرفین علاقه داشتند مثبت‌نمایی کنند اما مشخص بود بن بست وجود دارد. حتی سفر البوسعیدی به واشینگتن جهت آخرین خرید وقت‌ها بی‌فایده بود. حضور ناامیدانه وی در مصاحبه تلویزیون و بیان تعهدات ایران و درخواست برای وقت بیشتر، مشخص کرده بود موضع کاخ سفید چیست. همه آماده جنگ در بامداد جمعه یا شنبه بودیم. شاید تنها تغییر غافلگیرکننده اجرای حمله در صبح روز شنبه بود تا از پنجره عملیاتی استفاده شود. البته یکی دیگر از شباهت‌ها به قبل از ۱۲ روزه، وجود طیفی از تهلیلگران بود که زمین و زمان را به عملیات روانی و ارعاب نسبت می‌دادند در حالی که نشانه‌های عملیاتی روشن بود.

با این حال، نیروهای مسلح ما پس از جنگ ۱۲ روزه خود را برای بدترین سناریو، یعنی سناریوی زمین در آتش آماده کرده بودند. در این سناریو، دشمن با اشباع کامل آسمان، حداکثر ضربات را به پایگاه‌های موشکی ما وارد می‌سازد و به ترتیب ۵ ساعت، ۱۲ ساعت و ۲۴ ساعت فرصت‌های ما هستند. با این حال دقیقا به خاطر همین آماده بودن برای بدترین سناریو، یگان‌های موشکی و پهپادی توانستند پس از جذب ضربات اولیه و اجرای طرح‌های پدافندی، وعده‌های قبلی را معتبر و عملی ساخته و راهبرد آتش مداوم را بر روی اراضی اشغالی و پایگاه‌های آمریکایی در کل منطقه پیاده سازند. اجرای این راهبرد باعث شد تا دشمن نتواند آفند خود را کاملا پیاده کرده و خیلی زود به لاک دفاع برود. بنابراین علاوه بر به دست آوردن ابتکار عمل، پدافند حریف نیز تخلیه و تخریب شده و اجزای سامانه عملیاتی دشمن جهت تداوم نبرد خیلی زود زیر ضربه رفت.

نکته مهم در ضربات ایرانی به پایگاه‌های آمریکایی در منطقه، عدم اکتفا به اهداف روشن و از پیش مشخص است. خصوصا در امارات، در روزهای قبل انتقال سربازان آمریکایی به هتل‌های مختلف ابوظبی و دبی و همچنین ورود افسران آمان به امارات جهت مدیریت نزدیک میدان نبرد مورد رصد قرار گرفته بود. بنابراین ضربات مبتنی بر اطلاعات اجرا شد، ابزار پهپادی نیز این را تایید می کند.

با این حال برخی عقیده دارند که عدم حملات زیاد طرف مقابل از صبح امروز تا کنون، تلاش برای کشف مواضع آفندی و پدافندی ایران بوده تا تک اصلی در شب آغاز شود. بنابراین احتمال افزایش حملات دشمن خصوصا به مواضع آفندی وجود دارد. ایران نیز به دنبال حفظ جریان شلیک و سپس کیفی کردن آن است.

یکبار دیگر مشخص شد که کل آن گزارش‌ها در یکی دو هفته منتهی به امروز جمیعاً فیک، قدیمی یا اطلاعات فریب بوده است.

نهایتا متاسفانه دشمن همین سناریوی الف ۲ را پیاده سازی کرد. با این حال نه توان شلیک مستمر و وسیع پایان یافته و نه کنترل امنیتی یا سیاسی خارج شده است هر چند آنها در ادامه به دنبال تصعید بیشتری در راستای هدف این سناریو خواهند بود.

امام خامنه‌ای بعد از جنگ ۱۲ روزه مکرر گفته بودند من بعد از این جنگ اطمینان پیدا کردم که این ملت و انقلاب به ظهور متصل خواهد شد. پیش از جنگ جدید نیز ایشان پیش بینی کردند که ما وارد یک نبرد عاشورایی شده و حتما از آن پیروز خارج خواهیم شد. ملت امام حسین(ع) امروز شاید در یکی از مهم‌ترین آزمون‌های آخرالزمانی خود قرار گرفته و یقیناً با صبر و توکل و بصیرت، انقلاب اسلامی، این میراث خمینی کبیر را به صاحب اصلی‌ش تحویل خواهیم داد‌. کار ما تازه شروع شده.

اکنون می توان گفت طراحی دشمن این بود تا با چراغ سبز سرویس‌های اطلاعاتی خود، عملیات کبری برای قطع سر نظام را انجام داده و سپس یک عملیات بمباران متوسط را انجام دهد و سپس وارد فاز دفاعی شود. اکنون آنها سعی خواهند کرد تا از فرصت شوک شهادت رهبر انقلاب استفاده کرده، اولاً ساختارهای امنیتی و انتظامی را هدف قرار داده و ثانیاً تلاش کنند تا مزدوران داخلی خود را وارد سازند. همچنین با توجه به ورود کامل گروه‌های مقاومت به عرصه، شاهد افزایش درگیری در این کشورها خواهیم بود. تداوم و عملیات تهاجمی و رونمایی از برگه‌های غافلگیر کننده جهت نگه داشتن دشمن در دفاع و شکست برنامه دفاعی آن و حضور مردم در خیابان جهت دفع زمینه تحرکات تروریست‌ها در این مرحله الزامی است.

در چند هفته اول جنگ و بعد از انفجار انبار مهمات لشکر ۹۲ زرهی خبرهایی رسید که نیروهای دشمن در حمیدیه تجمع کرده و آماده حمله به اهواز هستند. وضعیت خوبی نبود. دروغ است اگر بگوییم همه میخواستند شجاعانه دفاع کنند‌. عده ای ترسیده بودند. نیروهایی که از تهران آمدند هم به جفرافیای منطقه آشنا نبودند. تنها کسانی، که هم منطقه را میشناختند هم نترسیدند نیروهای سپاه اهواز بودند که تعدادشان به کمتر از سی نفر میرسید. فرمانده سپاه خوزستان نیروهایش را جمع کرد و گفت: «مرگ رسیده است.. از چه میترسید؟! ما سالیانی بود خطاب به امام حسین میگفتیم یا لیتنا کنا معک ، امروز ما به حسین (ع) اقتدا میکنیم هر کس‌میخواهد بماند و هر کس میخواهد برود.. برای مقابله با دشمن جز اسلحه کلاش و چند ار پی جی چیز دیگری نداریم...». میگویند سخنرانی این فرمانده هم نیروهای مردمی را به وجد آورد و هم سپاهیان و ارتشیان را.... . حاج علی ما این سخنان شما را اکنون هم نیاز داریم و به آن عمل می‌کنیم.