"غمی مرا در آغوش گرفته و گویی که به من وابسته شده باشد،حتی ثانیه ای ترکم نمیکند. کاش تو آن اندوه بودی و مرا حتی لحظه ای به حال خودم نمیگذاشتی. کاش تو همان دستانی بودی که روح بی پناهم را پناه میدهد و با هر لمست جانی تازه به من میبخشد... آن نم نم بارانی بودی که بر روی چهره ام می افتد و اشک هایی که از چشمانم سرایز میشد را پنهان میکردی."

چون..

پروانه‌ی من..اگه یه روزی بالت رو شکستم چی؟:))