-

از روزایی که گذشتن و ثبت نشدن.

فهمیدم قدرت به گرفتن نیست، قدرت به رها کردنه..

یک عمری می‌گذره به آدمیزاد تا بفهمه باید رها کنه، و یک عمری می‌گذره تا رها و کنه و عبور کنه.

ولی میدونی هادی، دنیا در نظرم جدیداً اینقدر پَست و حقیره که ارزش نداره آدمیزاد بر خواستنِ هیچ‌چیزی بیش از حد پافشاری کنه. شاید افتادیم مُردیم فردا اصلا.

اذون میگن.

امشب امشب.

اصلا زیباییِ مفهومِ "زندگی کردن" از زندگیِ بعضی‌ها می‌چکه. از طرز کلام و نگاهش، قد و بالاش، عطر لبخندش، لباس‌هایی که به تن کرده، جزئیاتِ وجودش، از همه‌شون می‌شه فهمید داره با تمامِ سختی‌ها، زندگی رو زندگی می‌کنه. مثلا از من و نگاهم و کلمه‌هایی که پشتِ لبم حبسشون می‌کنم و لبخندهایی که عجیب به نظر می‌رسن، خیلی عجیب، می‌شه فهمید سال‌هاست خودمو از "زندگی کردن" انداختم.

جانِ من است او؛ سیو نکنیدش.

در دوره پوتینیه چقدر انسان جالبی بودم بچه‌ها :) آهنگ‌هارو بیین شما.