اصلا زیباییِ مفهومِ "زندگی کردن" از زندگیِ بعضی‌ها می‌چکه. از طرز کلام و نگاهش، قد و بالاش، عطر لبخندش، لباس‌هایی که به تن کرده، جزئیاتِ وجودش، از همه‌شون می‌شه فهمید داره با تمامِ سختی‌ها، زندگی رو زندگی می‌کنه. مثلا از من و نگاهم و کلمه‌هایی که پشتِ لبم حبسشون می‌کنم و لبخندهایی که عجیب به نظر می‌رسن، خیلی عجیب، می‌شه فهمید سال‌هاست خودمو از "زندگی کردن" انداختم.

جانِ من است او؛ سیو نکنیدش.

در دوره پوتینیه چقدر انسان جالبی بودم بچه‌ها :) آهنگ‌هارو بیین شما.

دیگه امسال مثل هر سال نمیگم بیاین جشنواره. جشنواره رویه خودشو تغییر نمیده و از این رخوتِ مسخره‌ای که توشه خارج نمیشه.

البته هنوز امسال نرفتم، برم ببینم شاید رویه رو عوض کردن چه میدونم.

تَ، وَل، لو، دِت، مو، با، رَکککک. پیر شدی دیگه.

چقدر حرف زدن سخته.

حالا بهرحال فردا افتتاحیه‌ست سینما بهمن.

روزِ دو چلهٔ‌ دعایِ عهد.