تَ، وَل، لو، دِت، مو، با، رَکککک. پیر شدی دیگه.

چقدر حرف زدن سخته.

حالا بهرحال فردا افتتاحیه‌ست سینما بهمن.

روزِ دو چلهٔ‌ دعایِ عهد.

دیروز اهورا میگه داداشش تا گردن تو ماسه‌ست؟ و من تازه فهمیدم چه عکس عجیبی رو گذاشتم اینجا. خیلی طبیعی بود برای خودم😂😭

هر دفعه عکس بچگیاتو میبینم اینجوریم که خدای بزرگ! همش چشمه!

دلم برای اون سیرک تنگ شده.

سال آخر هنرستان همیشه یه ترسی در وجودم بود که "وقتی تموم بشه چی؟" سه چهار ماه آخر داشتم خودم رو با در کنار اون آدم‌ها بودن خفه می‌کردم چون نمیدونستم وقتی تموم شه چقدر قراره دور بشیم. دور بشیم از آدم‌هایی که سه سال باهاشون بیدار شدیم و خوابیدیم و خندیدیم و غر زدیم و ..

غصه این دور شدن، یا شاید فراموش شدن، تا حتی پایان ترم یک هم باهام همراه بود.. ولی میدونی چی شد؟ آدم‌های جدیدی پیدا کردم که با وجود اینکه شاید اونقدر جای مهمی از زندگیشون نبودم اما، وقتی می‌دیدمشون از دور، خوشحال می‌شدم.

حالا مدتیه که میگم، هر یه سالی که از دانشگاه کم میشه، یه دسته از آدم‌هایی که ابتدای ورودم به دانشگاه شناختم کم میشه. و اون لحظه‌ای که فارغ التحصیل بشیم و بریم، هر کدوممون میره یه گوشه از این دنیا و قطعا برای خیلیا مهم نیست که یه زمانی هم‌دانشگاهی بودیم. از همین الان میترسم، و از همین الان میگم کاش قلاب‌هام رو به زندگی آدم‌ها عمیق تر کنم. کاش بتونم بخش‌های بیشتری از آدم‌های دانشگاه رو برای خودم ذخیره کنم که بعد از جدا شدن، اون‌ها هنوز کنارهم نگهمون داره..

اما خب، همونطور که یک ترم کافی بود تا پذیرم آدم‌های مدرسه‌ای الان دوست های جدید، دغدغه‌های جدید و زندگی جدیدی دارن، یه زمانی هم (به سختی) طول می‌کشه که آدم‌های دانشگاهی‌هم همدیگه رو فراموش کنن. و انگاری که این اجتناب ناپذیره... دیشب میگفت: واقعیت اینه که همه میرن. عمدا یا سهوا، به خوبی یا به سختی.

- خال‌سیاه‌عربی -