هم درد هست، هم غم. هم خستگی‌هست، هم فشار، هم نگرانی و هم "خدایا دیگه نمی‌دونیم باید چیکار کرد"... ولی تو، شماها، می‌خواید ما و همه باور کنیم و (به زور) بپذیریم که هیچ امیدی به این آینده سیاه نیست؟ می‌خواید این سیاه پاشیدنتون به دیوار رو ما رنگِ خودِ دیوار فرض کنیم؟ می‌خواید گوشامون رو باز بذاریم تا داستان‌های دروغیِ sad end شما بره بشینه ته ذهنامون؟ تا باز فکر کنیم که راهی نمونده و هیچ روزنه‌ای نیست که ازش نور بتابه؟ متاسفم! آینده این زمین با تفکری که امام آورد، برای من و ما‌هایی که نمی‌بینید، یا خفه می‌کنید، از خورشید روشن‌تره و قطعا، خدا مراقبِ ماست. دلم نمی‌خواد این آرزو رو بکنم اما حالا که کمر بستید به نابودیِ ذهن‌های جوانِ سرزمینم، امیدوارم که در این سیاهیِ خودساخته، نیست شوید.

روزِمان، روزتان، مبارک.

و عید‌هم : ))))))🤍.

آقای حضرت علی‌اکبر ان‌شاالله شبیه شما شهید شیم.

اینکه وقتی اینترنت‌تون وصل میشه، از اینجا می‌رید در حالی که هنوز عضوید و اینجا یه مدت شبیه خانه ارواح میشه رو، دوست ندارم.

*

روزِ یازدهم چلهٔ‌ دعایِ عهد.

- با آدم های خوب بپلک، آدم هایی که باعث بشن خوبی ازت سر بزنه، نه بدی . - جدامانده -

ترجیح میدم زمانی که همه تصمیم گرفتن دیالوگِ جواد عزتی تو تنگهٔ‌ ابوقریب رو استوری کنن، من حاج کمالِ ماجرایِ‌نیم‌روز باشم.

جاویدنام چه کوفت و مرضیه؟