پس برنامه مثل همیشه این شد که من بهت اعتماد میکنم خداجون، و تو تقلب برسون، و بخدا که من خیلی کوچولوعم باور کن::)))))

این مراحل سخت رو من آمادگی ندارم:::))))))

مگه قرار نذاشتیم من غصه‌های بزرگ بزرگ بخورم و تو غصه کوچولوهارو خودت حل و فصل کنی:::))))))؟

امروز از اون روز‌هایی بود که امید رو در دلم زنده کرد و من بخاطرش یک عالمه زیر بارون خداروشکر کردم.

نه فقط به خاطرِ یک روز. بخاطر اینکه خدا نشونم میده دنیایی که ساخته به ذات و به خودی خود قشنگ و امیدوار کننده‌ست : )

بخشی از این امید آدم‌هایی هستن که حرفت رو میفهمن و حرفشون رو میفهمی.

یه بخشش اتفاقاتِ خود و مثبتن، یکی دیگش، خنده‌هامونه یا بستنی خوردن زیرِ بارونه. اصلا خودِ بارونه : )))))

امروز برای ژوژمانِ عکاسی رفتیم دانشگاه. یک عالمه مسخره بازی در آوردیم و یک عالمه عکس گرفتیم : ) حالا بعضی‌هاش جالب و قشنگ شدن ولی نمیتونم براتون بذارم😭.

فهمیدم چقدر دلم برای دانشگاه و آدم‌هاش و اون راهروهای تنگ و تاریک و شبیه هزارتو تنگ شده بود. دلم برای ایستگاه اتوبوسِ دادمان، برای سلفِ مضخرفمون، برای صحن شهدا، برای پلاتویِ عکاسی، برای راهروهای آجری بین دوتا ساختمون و.. برای همه چیز‌های ریز و درشتش تنگ شده بود.

امروز مثلِ اکثر وقت‌ها، دانشگاه خلوت بود، و باز احساس کردم منی که یه عابر پیاده از کنارم رد میشه، دل بهش می‌بندم، قراره آخر این چهارسال چه خاکی بر سرم کنم؟

ولی خب خدایِ آدمِ احساسی و وابسته و طفلکی‌ای مثل من هم، بزرگه هادی‌جان : )

فعلا بذار تا زنده‌ایم و هستیم و دانشگاه هست و موشک نزدن وسطش استفاده کنیم-