به این فکر میکنم که یه سری دوستِ خیلی خلاقی که میتونستن با ایده‌هاشون چرخ‌دنده‌های ذهنمو تکون بدن، از دست دادم.. ولی این برای این بود که دوستی رو منفعت ببینم.. ندیدم و سلامت روان دیدم و از دستشون دادم☝️🏻.

ولی خب حالا کمبود ایده‌های خلاقانه داره اذیتم میکنه واقعا..

بچه‌های کنکوری، توکل به خدا، امیدوارم فردا پس از پایان جلسه خوشحال باشین : )

[هرچیزی هم که اتفاق بیفته قطعا خیر و صلاح شما در اون بوده]

فکر کنم یکم از بزرگ شدن این شکلیه که دیگه مدام دنبال پروفایل و بیوگرافیِ جدید نباشی و هر دو روز یک‌بار پروفایلت رو عوض نکنی. یه جورایی انگار یه چیزایی دیگه اهمیتِ سابق رو از دست میده یا شاید هم فقط به یه ثبات فکری می‌رسی.

خیلی آشپزی نمی‌کنم ولی همون اندک روز‌هایی که این فرصت رو دارم حالم از این رو، به اون رو میشه : )

الان تقریبا اسم این چیز من‌درآوردی‌ای که پختم رو نمیدونم چی هست و اصلا خیلی‌هم خارق‌العاده نیست، ولی دوسش دارم و احساس میکنم بزرگترین آشپز دنیام.

کاش همیشه تو زندگیم بعد از خلق چیزی این حس رو داشتم..

ولی به نظرم چیزی که آدم با خلاقیت درست میکنه، حتی غذا، یعنی از روی یک رسپی خاص پیر ی نمی‌کنه خیلی جالب‌تر و جذاب‌تر و خوشمزه‌تره.

از دوستی‌ای که توش مداوم تحقیر میشم بیزارم. اینکه اسمش رو بذاریم "زبانِ‌عشق" و بعد هرکاری دلمون خواست با طرف مقابل بکنیم، هیجوره تو کتم نمیره. زبان‌عشقت رو عوض کن، اگر برات مهمه داره به رفیقت آسیب میزنه!

امروز اصلا شاید بخوام یکم درباره دوستی‌ برون‌ریزی کنم..

همیشه فکر میکردم که صرف دوست داشتن کسی میتونی کنارش بمونی و تمام تفاوت‌های شخصیتی‌تون رو نادیده بگیری. چون دوسش داری و اینجوری پذیرفتیش. دوست‌داشتن همه مشکلات رو حل میکنه (می‌کنه واقعا) ولی تا زمانی که قرار باشهوچیزی حل بشه. و شما آدم‌های دارای ذهن و روح‌های واحدی بشین. نه اینکه اینقدر تفاوت عمیق باشه که درصدی حتی این شخصیت‌ها نتونه بهم نزدیک بشه.