من آن قطرهی آخر قهوه بودم که ته فنجان باقی ماند.
من آن کوچهی بنبستی بودم که هرگز کسی راهش به آنجا نیوفتاد.
من آخرین نخ سیگار بودم. بودنم حس نمیشد. استفاده نمیشد. اما در جیب کت باقی میماند. برای وقتی که نیاز بود. برای زمانی که هیچچیز نبود تا بسوزد.
بودم؛ اما بودنم کافی نبود. در جعبهی تنهایی خویش، ریشهی افکار را بر دست میگرفتم. آیا باید میرفتم؟!
بالاخره یک روز میآمد که مورد نیاز باشم. بالاخره یک روز دستی داخل جیب کت میآمد و وجودم را حس میکرد. ولیکن اینها خیالاتِ باطلی بیش نبوند. هرگز پیدا نمیشدم. بستهی دیگری باز میشد. جایم با چیزی دیگری پر میشد. شاید باید خود را به آتش میکشیدم؛ تا خودم را یادآور شوم. اما فایدهای هم داشت؟ در نهایت، داخل آن جعبه میسوختم و دودش بیرون نمیرفت.
آری؛ من آن ورق اول کتاب بودم. اضافی. هیچکس مرا نمیخواند. هیچکس مرا ورق نمیزد. همیشه باید به دوستی صفحات دیگر خیره میماندم، چراکه من از آنها جدا بودم.
من آن عکسی بودم که در صفحهی آخر آلبوم خاک میخورد. گوشهاش تا شده بود و فردی آن را بخاطر نمیآورد.
کسی که بود، اما بودنش مهم نبود.
من آن ماهی در تنگ بر روی میزی هستم که فقط حضور دارد؛
من، آنی بودم که بودنش حس نمیشد و نبودش، خلاعی بود که جایگزین داشت.
پاکتی دیگر، صفحهای دیگر شاید هم ماهی کوچک قرمز رنگ دیگر..
هر وقت در فریب دادن کسی موفق شدی ،
به این فکر نکن که اون چه قدر احمق بوده !
به این فکر کن که چه قدر بهت اعتماد داشته و تو چه قدر پست و بی وجدان بودی،
که از این اعتماد سوء استفاده کردی !
بعضی وقتا میشینم فکر میکنم
که چرا بهت اهمیت دادم
چرا انقد دوست داشتم
برای چی برام مهم بودی
برای چی بخاطر تو غید همه چیو زدم
برای چی سرت با همه دعوا داشتم
برای چی انقد بخاطرت اذیت شدم و ندیدی
آخرشم گفتی به درد هم نمیخوریم و ولم کردی🙂💔
