🔴 نه جناب روشنفکر قطره‌قطره‌هایی که شما از آن دم می‌زنید، سال‌هاست به سیل تباهی در دولت‌های اصلاح‌طلب بدل شده؛ قطره‌هایی که از تدبیر شروع شد و به تحقیر ملت ختم شد؛ قطره‌هایی که ۸ سال مملکت را در انتظار لبخند اوباما و جان کری و... معطل گذاشت، ولی حتی آب خوردن مردم را به برجام گره زد. شما که از ناترازی تاریخی می‌گویید، چرا نمی‌گویید این ناترازی‌ها دقیقاً از دل همان خصوصی‌سازی‌های رانتی، قراردادهای ترکمانچای مدرن (از کرسنت تا توتال) و بی‌عملی‌های خائنانه درآمد؟ شهید رئیسی فقط ۲ سال فرصت داشت تا آوار ۳۰ ساله‌ی لیبرال‌ها را جمع کند؛ با وجود تحریم، تورم جهانی، جنگ اوکراین، و خزانه‌ای خالی تحویل گرفته از دولت محبوبتان. در همان دو سال هم: ـ رشد صنعت فولاد، نفت و صادرات غیرنفتی رکورد زد، ـ از واردات واکسن به تولید انبوه آن رسیدیم، ـ سهم ایران در ترانزیت منطقه‌ای چندبرابر شد، ـ و ده‌ها پروژه نیمه‌تمام، فقط در استان‌های محروم به سرانجام رسید. جناب ، مسئله شما دلسوزی برای مردم نیست؛ تطهیر گذشته‌ی سیاه جناحی‌ست که با بزک بزک گفتن به ملت، دلار را از ۳ هزار به ۳۰ هزار رساند و هنوز هم طلبکار است. شما که نسخه‌پیچی می‌کنید، بگویید آن تکنولوژی و سرمایه‌ای که از دیوار تحریم بالا نمی‌رفت ، چرا با برجام‌تان هم نیامد؟ چرا با قمار بر سر عزت ملت حتی یک کارخانه داخلی راه نیفتاد و فقط پورشه و پرایدِ ۶۰۰ میلیونی تحویل مردم شد؟ و آخر کلام؛ با سلام و صلوات فقط اجنه فرار نمی‌کنند، بلکه منافقانی هم رسوا می‌شوند که سال‌ها با ژست اصلاحات، جز تحقیر مردم، تخریب اسلام و تحمیل هزینه، کاری نکردند. شما منظورم همفکرانتان است ، اگر نسخه‌تان شفا داشت، بیمارخانه‌ای به نام ملت را به این روز نمی‌انداختید. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5228

🔵 نه برادر، اتفاقاً آسودگی من از آنجاست که طعم بی‌پولی، بیکاری، بی‌مهری کارفرما و حتی نان قرضی را چشیده‌ام، اما دستم را جلوی طاغوت دراز نکردم، ایمانم را به مزایده نگذاشتم و درد را بهانه تحقیر کشورم نکردم. تو اگر بیل به دست گرفتن را ملاک بصیرت می‌دانی، علی علیه‌السلام در چاه‌های کوفه خودش بیل می‌زد؛ اما با آن بیل، دل یتیم را هم تیمار می‌کرد، نه ایمان مردم را سست. آسودگی من، نه از بی‌دردی، که از این است که به جای نفرین تاریکی، شمعی روشن کرده‌ام؛ به جای بغضِ گلوگیر بر سر سفره مردم، با صدای بلند گفته‌ام « ظلم اگر از دشمن است، خباثت است؛ اما اگر از خودی باشد، خیانت » من هم نان را با عرق پیشانی دوست دارم، اما عزت را با نان عوض نمی‌کنم، که دیده‌ام آن‌هایی که همه چیز را با شکم اندازه می‌گیرند، روزی دین، غیرت و وطن را هم به نسیه فروخته‌اند. پس نگو آسودگی من از نداشتن غم نان است؛ بگو تو عادت کرده‌ای هر که دهان باز کرد، او را به نادردمندی متهم کنی. و آخر این که؛ اگر گفتن از بصیرت، بی‌نانی نمی‌آورد، سکوتِ بی‌ریشه، گرسنگی عزت را حتماً به دنبال خواهد داشت. ✍ موسی آقایاری

🔴 جناب آقای رضایی گرامی از حسن توجه شما ممنونم؛ اما با کمال احترام، باید عرض کنم که برداشت شما از انقلابی‌گری ناتمام و تقلیل‌یافته است. اینکه بفرمایید انقلاب تمام شده و حالا نوبت قانون‌گرایی‌ست، برداشت ساده‌انگارانه‌ای از نسبت انقلاب و قانون در منظومه فکری امام و رهبری است. اولاً مگر نه آن است که امام فرمود: تا ظلم هست، مبارزه هست و تا مبارزه هست، ما هستیم؟ آیا ظلم تمام شد؟ آیا تبعیض، رانت، فساد و نفوذ دشمن در فرهنگ و اقتصاد، به پایان رسیده که اعلام پایان انقلاب می‌کنید؟ ثانیاً مگر مقام معظم رهبری نفرمودند: انقلابی بمانید. اگر قرار بود انقلابی‌گری تاریخ‌مصرف‌دار باشد، چرا رهبر انقلاب تا همین امروز بر روحیه انقلابی ، جهاد تبیین ، جهاد اقتصادی ، و عدالت‌خواهی به‌عنوان نشانه‌های انقلابی‌گری تأکید دارند؟ ثالثاً انقلابی‌گری را چرا با رفتارهای احساسی یکی می‌دانید؟ اتفاقاً آنچه خطرناک است، نه انقلابی‌گری، بلکه شعارگرایی بی‌محتوا یا تکنوکراسی بی‌روح است. انقلابی‌گری در منطق امامین انقلاب، یعنی پایبندی شدید به اصول، همراه با عقلانیت، تقوا، و حرکت جهادی در چارچوب قانون. نه بی‌نظمی‌ست، نه احساس‌زدگی؛ بلکه حقیقت‌گرایی متعهدانه است. شما می‌فرمایید قانون فصل‌الخطاب است. بنده هم همین را می‌گویم. اما سؤال این‌جاست: چه کسی قانون را نوشت؟ با چه روحیه‌ای؟ با چه مبنایی؟ آیا قانون اساسی ما، حاصل همان انقلاب نیست؟ آیا اصل ۳، اصل ۴۴، اصل ۱۱۰، و اصل ۱۵۲، پر از مضامین انقلابی نیستند؟ پس چگونه می‌خواهید قانون را از انقلاب جدا کنید؟ بگذارید صریح‌تر بگویم: انقلابی‌گری عالمانه، ضامن اجرای درست قانون است، نه مزاحم آن. اگر امثال شهید بهشتی، شهید مطهری، و امروز شهید سلیمانی‌ها نبودند، قانونی هم باقی نمی‌ماند که کسی به آن استناد کند. جناب رضایی؛ جمهوری اسلامی، بدون اسلامیت انقلابی اش، چیزی جز یک سازوکار اداری خنثی باقی نمی‌ماند. و ایرانِ بی‌انقلاب، همان لقمه‌ چرب و نرمی‌ست که دشمن سال‌هاست دهان باز کرده برایش. بزرگوار ؛ بله، دوران تثبیت است؛ اما تثبیت با رکود فرق دارد. ما باید به بلوغ انقلابی برسیم، نه به پیریِ آرمان‌ها. اگر موافق باشید، این بحث مهم را در فضایی علمی‌تر ادامه دهیم؛ تا روشن شود که آنچه کشور را حفظ کرده، قانونِ برخاسته از انقلاب است، و آنچه باید ادامه یابد، همان روح انقلابی است که قانون را زنده نگه می‌دارد. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5231

🔴 از صراحت شما ممنونم. در دوران وارونگی معناها، شجاعت در بیان نظرات ستودنی است؛ اما به همان میزان، صداقت در تحلیل و دقت در تفکیک هم لازم است. فرمودید در مصادیق دچار مشکل شده‌ام؛ اتفاقاً نقطه قوت هر تحلیل سیاسی، تشخیص درست مصداق‌هاست. اینکه شهید سلیمانی را فقط میدان‌دار نظامی ، ببینیم و شهید رئیسی را صرفاً با ترازوی نارسِ اقتصادی بسنجیم، دقیقاً نوعی تقلیل‌گرایی است. شهید رئیسی وارث ویرانه‌ای شد که حاصل سال‌ها بی‌عملی و اعتماد به غرب بود. در همان زمان اندک، بیش از ۵۰۰ پروژه زیربنایی را به سرانجام رساند، جلوی برخی رانت‌های بزرگ ایستاد، و در میدان دیپلماسی، صدای اقتدار ایران شد. ناکامی نسبی او، بیشتر به خاطر ساختاری بود که پیش‌تر از کار افتاده بود، نه نداشتن اراده و عقلانیت. در مورد دولت‌های نهم و دهم: اگر منظورتان احمدی‌نژادِ دوره‌ی اول است، بله، شجاعانه، مردمی و جهادی بود؛ اما در دور دوم، وقتی زاویه‌اش با ولایت عیان شد، مسیرش به انحراف رفت؛ چه آن‌گاه که خانه‌نشینی کرد، چه آن‌گاه که با حلقه‌ی انحراف دم گرفت. دفاع مطلق از هر دولتی، خود نوعی محافظه‌کاری است. اما درباره‌ی رهبری و اشاره به تنظیم جمعیت و شورای نگهبان؛ اینجا مسئله‌ای اصولی مطرح است: آیا ولی فقیه معصوم است؟ خیر. خود ایشان بارها گفته‌اند که نقد من اشکال ندارد. اما فرق است میان نقد و سست‌کردن ستون خیمه. نقد منصفانه، اصلاح می‌آورد؛ ولی زیر سوال بردن تصمیماتی که با هزاران داده‌ی امنیتی، اطلاعاتی، و ملاحظات کلان گرفته شده، کار تحلیلگر منصف نیست، بلکه خوراک رسانه‌ی دشمن است. رهبری فرمودند: گاهی برخی سیاست‌ها ممکن است در زمان خود درست باشد، ولی بعدها نتایج دیگری بدهد. این یعنی واقع‌بینی، نه بی‌خطایی. اما همین رهبر بود که در فاجعه کرونا، با یک دستور، واکسیناسیون را سرعت داد. همین رهبر بود که با نگاه راهبردی، در اوج ناامیدی، صنایع نظامی، سلول‌های بنیادی، و پیشرفت‌های فضایی را از خاک بلند کرد. مگر ثبات جمهوری اسلامی که بدان اشاره کردید، با خون‌دل او و شهدا تأمین نشده است؟ جناب ؛ قانون‌گرایی و انقلابی‌گری دو سر یک حقیقت‌اند، نه دو جبهه مقابل هم. اگر انقلابی‌گری نبود، قانونی باقی نمی‌ماند که به آن تکیه کنیم. و اگر قانون نباشد، انقلابی‌گری می‌شود بی‌هدف. ما به هر دو نیاز داریم؛ ولی اولی، چراغ راه دومی‌ست. اگر قرار باشد چون برخی تصمیماتِ گذشته مطلوبِ امروز ما نیستند، اصل ولایت را تخطئه کنیم، آن‌وقت فرق ما با لیبرال‌هایی که اسلام را فقط وقتی می‌خواهند که در خدمت منافع‌شان باشد، چیست؟ من اهل بت‌سازی نیستم، اما اهل تخریب هم نیستم. نه رهبری را معصوم می‌دانم، نه منصوبینش را بی‌خطا؛ ولی یقین دارم که امروز، پرچم عدالت و عزت و مقاومت، در دست کسی است که صدای شهدا را می‌شنود، نه صدای لابی‌ها را. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5234

🔴 جناب آقای خانی عزیز ؛ پرسشتان صریح است و اعتراض‌تان تلخ، و من از این صداقت رنج‌آلود، فرار نمی‌کنم؛ بلکه آن را نشانه‌ای از دغدغه‌مندی‌تان می‌دانم. اما بیایید مسئله را دقیق‌تر واکاوی کنیم : اگر امروز ظلمی هست (و هست)، و اگر فقر، تبعیض، فساد، و ناکارآمدی در برخی سطوح دیده می‌شود (و می‌شود)، آیا این دلیل بر پایان انقلاب است یا نشانه‌ای از ترک انقلابی‌گری؟ آیا وقتی بدن دچار تب می‌شود، می‌گوییم بدن بی‌فایده است یا می‌گوییم باید درمان شود؟ انقلاب، طبیب این ملت بود و هست. آنچه ما را به اینجا رسانده، خیانت به آرمان‌های انقلاب است، نه وفاداری به آن. بله! جیب یک عده پر شده و خیلی‌ها در فشارند. اما مگر این همان چیزی نیست که شهید بهشتی هشدارش را داد؟ که نگذارید انقلاب، به دست ناکسان بیفتد؟ انقلابی ماندن یعنی همین: اجازه ندهیم انقلاب مصادره شود؛ نگذاریم خون شهدا، بزکِ جاه‌طلبی و رانت‌خواری گردد. دوست عزیز؛ اگر حنایی بی‌رنگ شده، نه از بی‌رنگی انقلاب است، بلکه از بی‌رنگی ماها در دفاع از حقیقت انقلاب است. حنای آن‌ها که به اسم انقلاب، به جیب خود فکر می‌کنند، بی‌رنگ شده؛ اما حنای امثال سلیمانی، هنوز بر قلب‌ها رنگ دارد. شما می‌گویید : جمع کنید آقا. من می‌پرسم: چه چیزی را جمع کنیم؟ مطالبه‌گری را؟ عدالت‌خواهی را؟ روح مقاومت را؟ اگر این‌ها را جمع کنیم، چه چیزی باقی می‌ماند جز یک ایرانِ تسلیم‌شده؟ نه برادر ؛ ما هنوز سرِ آن عهد اول هستیم: تا ظلم هست، مبارزه هست؛ و تا مبارزه هست، ما هستیم. نه برای پر کردن جیب، بلکه برای پاسداری از کرامت یک ملت. اگر موافق باشید، به جای جمع‌کردن، بیایید احیا کنیم: احیای آن روح انقلابی که نه‌تنها به ظلم داخلی نه می‌گوید، بلکه در برابر ظلم جهانی نیز می‌ایستد. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5236

🔵 حوزه پیشرو و سرآمد تحلیل ، پیام رهبر حکیم انقلاب به مناسبت صد سالگی باز تأسیس حوزه علمیه قم #جلسه_برخط 🎤 موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5236