🔴 تحلیلی از عملکرد دولت پزشکیان؛ تکرار مسیر انحرافی اصلاح‌طلبان و خطر بدبین‌سازی عمومی به اصل نظام و مقدسات جریان اصلاح‌طلب، برخلاف ادعاهای اولیه‌اش مبنی بر عقل‌گرایی، مردم‌سالاری و توسعه‌خواهی، در تجربه‌های پیشین خود نشان داده است که نه در مقام نظر از انسجام فکری کافی برخوردار است و نه در مقام عمل، توانسته الگوی قابل دفاعی از اداره کشور ارائه دهد. اکنون که نزدیک یکسال از آغاز به‌کار دولت دکتر مسعود پزشکیان و انتصاب برخی از همان چهره‌ها یا وابستگان فکری دولت‌های اصلاح‌طلب گذشته، بیم آن می‌رود که تجربه‌ای تکراری و تلخ، بار دیگر با هزینه‌ای سنگین‌تر، به ملت ایران تحمیل شود. تجربه ثابت کرده است که مردم، اصلاح‌طلب یا اصولگرا را نمی‌فهمند؛ عملکرد را می‌فهمند. و وقتی عملکردها ضعیف، ناکارآمد، متناقض و آزاردهنده شود، نه فقط نسبت به دولت، بلکه نسبت به اصل نظام اسلامی، ساختارهای حاکمیت و حتی ارزش‌های دینی دچار تردید و بدبینی می‌شوند. اینجا خطر اصلی نه در تفاوت گرایش‌های سیاسی، بلکه در گره زدن ناکارآمدی به کلّ نظام و آرمان‌های انقلاب اسلامی است. ۱_ ساده‌انگاری در ساختار قدرت و تکرار چهره‌های ناکارآمد دولت پزشکیان، با علم کردن نهج البلاغه و شعارهایی نظیر شفافیت، عدالت و دوری از حاشیه، آغاز شد اما نخستین نشانه‌های اجرایی آن، انتصاب چهره‌هایی بود که در دوران اصلاحات، نه‌تنها توفیقی نداشتند بلکه بعضاً به‌عنوان پدیدآورندگان بحران‌های اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی شناخته می‌شوند. دولت پزشکیان شورای راهبری درست کرد ولی اصلا راه را بلد نیستند و یا عمدا راه را اشتباهی می روند. بسیاری از وزرا و مشاوران پیشنهادی، نه تنها پاسخ‌گوی کارنامه قبلی خود نبوده‌اند، بلکه امروز نیز نشانی از تحول‌خواهی و نوآوری در آن‌ها دیده نمی‌شود. ۲_ بحران مدیریت در سه سطح حیاتی کشور ■ اقتصاد : با وجود شعارهای پرطمطراق، دولت هیچ برنامه‌ عملی و مدوّنی برای تثبیت قیمت‌ها، مهار تورم، کنترل بازار ارز و بهبود معیشت مردم ارائه نداده است. تورم افسارگسیخته، مسکنِ دست‌ نیافتنی، نرخ بالای بیکاری در میان جوانان تحصیل‌کرده، و ضعف در تولید داخلی، تنها گوشه‌ای از چشم‌انداز بحرانی است که در حال تعمیق است. مثلا جوان امروزی می پرسد که چرا خانم سخنگوی دولت باید شصت میلیون حقوق بگیرد؟!! ■ فرهنگ و آموزش‌ و پرورش: در حالی‌که آموزش‌وپرورش، قلب تپنده آینده‌سازی کشور است، این دولت با بی‌برنامگی و آزمون و خطا، آن را دچار سردرگمی کرده است. ابهام و تطویل در استخدام معلمان، عدم توازن در محتوای آموزشی، تعطیلی های مکرر مدارس و بی‌توجهی به تربیت دینی و هویتی نسل جدید، بزرگ‌ترین خیانت به نسل آینده است. ■ انرژی و برق: مدیریت انرژی نیز نشان می‌دهد دولت فاقد برنامه‌ریزی منسجم برای حال حاضر و تابستان پیش‌رو و آینده بلندمدت صنعت برق است. خاموشی‌ها، بی‌برنامگی در توسعه زیرساخت‌های برق، و نگاه سیاسی به انتصابات، زنگ خطر جدی برای بخش تولید و زندگی مردم است. ۳_ اصلاح‌طلبان و مأیوس‌سازی تدریجی مردم اشتباه راهبردی اصلاح‌طلبان این است که گمان می‌کنند با بزرگ‌نمایی نواقص نظام و تکرار شعارهای تغییر ساختار و دموکراسی غربی می‌توانند از مسئولیت عملکرد خود شانه خالی کنند. در حالی‌که عملاً این جریان، با ناکارآمدی مکرر، مردم را در برابر اصل نظام و آرمان‌های انقلاب دلسرد می‌کند. اگر در گذشته، دشمنان خارجی تلاش داشتند مردم را از بیرون دچار تزلزل کنند، امروز برخی جریان‌های داخلی با سوء‌مدیریت، همان هدف را از درون پی می‌گیرند. ۴_ مطالبه از مجلس و رسانه‌ها ؛ نگذارید اعتماد مردم قربانی سیاسی‌کاری شود ■ امروز مجلس شورای اسلامی باید نشان دهد که در رأس امور است. نظارت بر عملکرد دولت، فراخواندن وزرا برای پاسخ‌گویی، پیگیری طرح‌های معطل‌مانده، و جلوگیری از انحصار قدرت در حلقه‌های خاص اصلاح‌طلبی، وظیفه‌ای تاریخی و بی‌بدیل برای مجلس است. ■ از سوی دیگر، رسانه‌های انقلابی و نخبگان فکری نباید در مقابل این بی‌سامانی، به‌خاطر ملاحظات سیاسی، دچار رودربایستی شوند. منتقد بودن در برابر دولت، نشانه وفاداری به نظام است؛ نه براندازی. اگر امروز نقد مؤثر و صریح صورت نگیرد، فردا دیگر اعتماد عمومی به هیچ رسانه و تحلیل‌گری باقی نخواهد ماند. ✅ بنابراین ؛ آنچه امروز در دولت پزشکیان و جریان اصلاح‌طلب دیده می‌شود، تکرار چهره‌های ناکارآمد با شعارهای نو است؛ نه عقلانیت، نه امید. ساده‌دلیِ آقای پزشکیان بدون تدبیر، مردم را نه از دولت، بلکه از کلیت نظام دلزده می‌کند. تنها راه بازسازی اعتماد، صداقت و کارآمدی است؛ نه شعار و فرافکنی. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5279

🔴 سخنی پیرامون خانم سخنگوی دولت پزشکیان و اعلام حقوق شصت‌میلیونی آن‌گاه که مجری رسانه از سخنگوی دولت درباره میزان دریافتی ایشان پرسید و پاسخ شنیده شد : فکر می‌کنم نزدیک ۶۰ میلیون تومان حقوق می‌گیرم ، نه فقط یک عدد، بلکه عمق یک فاجعه‌ فرهنگی و مدیریتی عیان شد؛ فاجعه‌ای که ریشه در نوعی نگاه به جامعه و حتی جهان هستی دارد : نگاه لیبرال‌گرایانه‌ای که اصالت را به فرد می‌دهد نه جامعه؛ و محور تصمیم‌سازی را رفاه شخصی قرار می‌دهد نه عدالت اجتماعی. در منطق لیبرالی، انسان باید بخورد و بچاپد تا چاق و فربه شود؛ حال آنکه در این میان اگر میلیون‌ها انسان دیگر زیر بار گرانی، تورم، بیکاری، اجاره‌خانه و سفره‌های خالی له شوند، چندان مهم نیست. چنین تفکری، با بی‌رحمی تمام، ریشه در این اصل نانوشته دارد : من باید بمانم، حتی اگر همه بسوزند اما آقایان محترم ؛ مردم ما نه از کم‌بودن امکانات، بلکه از نابرابری فرصت‌ها، تبعیض‌های سازمان‌یافته، و رفاه بی‌درد مسئولان است که می‌نالند. چگونه می‌شود در کشوری که اکثریت کارگران و بازنشستگان حدود ده میلیون تومان درآمد دارند، یک مسئول ارشد به‌راحتی از دریافتی ۶۰ میلیونی سخن بگوید و حتی کوچک‌ترین عذرخواهی یا شرمساری در لحن او دیده نشود؟! این عادی‌سازی حقوق‌های نجومی، نه فقط زخم بر اعتماد عمومی است، بلکه دقیقاً همان چیزی‌ست که دشمن در جنگ رسانه‌ای خود بدان تکیه کرده است؛ تصویری که القا می‌کند: حاکمان شما بر سفره بیت‌المال نشسته‌اند و شما تنها نظاره‌گر باشید. چه زیبا فرمود رهبر انقلاب که : اشرافی‌گری آفت بزرگ جمهوری اسلامی است. امروز وقت آن است که آقایان مسئول با خود بیندیشند : آیا ما در مسیر انقلاب مستضعفان حرکت می‌کنیم، یا در مسیر سرمایه‌داری و تفکر لیبرال‌مآبانه‌ای که با اصالت فرد، عدالت اجتماعی را به مسلخ برده است؟ اگر قرار است این ملت بماند، باید درد مسئول با درد مردم یکی باشد، نه اینکه فاصله بین فیش حقوقی آقایان با سفره خالی مردم، به اندازه یک دره هولناک باشد. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5283

اعتراض شدید و رسمی به برگزاری مراسم پایکوبی در جلسه‌ای با ظاهر دولتی به: نهادهای نظارتی، امنیتی و قضایی کشور موضوع: اعتراض قاطع به برگزاری مراسم غیرمتعارف پایکوبی در محفلی با ظاهر رسمی دولتی بر اساس گزارش‌های مردمی ، در جلسه‌ای که به نظر می‌رسد تحت عنوان رسمی و با حضور مسئولان دولتی برگزار شده، اقدام به برگزاری مراسم پایکوبی و پخش ترانه‌های نامتناسب با شأن نظام اسلامی شده است. این عمل نه‌تنها با ارزش‌های انقلابی و دینی ما در تضاد است، بلکه توهینی آشکار به خون شهیدان و مادران داغدیده‌ای است که هنوز اشک‌هایشان بر مزار فرزندانشان خشک نشده است. سؤالات اساسی و مطالبات ملت انقلابی : 1. مجوز این مراسم از سوی کدام نهاد صادر شده و مسئولیت آن بر عهده چه شخص یا ارگانی است؟ 2. چرا در کشوری که با هزاران شهید و ایثارگری به این جایگاه رسیده، باید شاهد چنین برنامه‌های غیراخلاقی و غیرانقلابی در محافل رسمی باشیم؟ 3. آیا این اقدام، بخشی از یک برنامه حساب‌شده برای تضعیف روحیه انقلابی جامعه و ترویج فرهنگ مبتذل غربی نیست؟ ■ تقاضاهای فوری : - رسیدگی سریع و شفاف نهادهای امنیتی و قضایی به این موضوع و شناسایی عوامل برنامه‌ریزی و اجرای این مراسم. - برخورد قانونی با تمامی دست‌اندرکاران این اقدام خلاف ارزش‌های نظام و انقلاب. - تشکیل پرونده و پیگیری قضایی برای جلوگیری از تکرار چنین وقایع ناهنجاری در آینده. هشدار جدی : اگر در کوتاه‌ترین زمان ممکن پاسخ قانع‌کننده و اقدام عملی از سوی مراجع ذی‌صلاح مشاهده نشود، این اعتراض از طریق تمامی رسانه‌های داخلی و خارجی، شبکه‌های اجتماعی پیگیری خواهد شد تا افکار عمومی از عمق فاجعه و خیانت احتمالی برخی مسئولین غربگرا و لیبرال محور در پشت پرده آگاه شوند. والسلام ملت غیور و انقلابی ایران پاینده ایران اسلامی سرنگون باد آمریکا و عوامل نفوذی آن ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5285

🔴 ظاهراً برخی از دوستان به‌جای پاسخ به اصل فاجعه، به دام انحراف بحث افتاده‌اند و مغالطه تطهیر رقص به‌نام روانشناسی را پیش گرفته‌اند. اگر قرار باشد هر توصیه‌ی روانشناس‌نماها را بدون سنجش دینی بپذیریم، باید روزی هم سقط جنین، همجنس‌گرایی و ازدواج سفید را نیز مفید برای کاهش تنش روانی معرفی کنیم و بعد در برابر آن سکوت کنیم! آیا شما آماده‌اید چنین فجایعی را هم به اسم روانشناسی توجیه کنید؟ برادر عزیز ؛ روانشناسی، اگر در تضاد با شرع باشد، زهر است نه درمان. در مکتب ما، نشاط از دل ذکر خدا، صله رحم، ورزش حلال، حضور در طبیعت، شادی در چارچوب شریعت می‌جوشد، نه از پایکوبی مبتذل با ترانه‌های لهو و لعب. امام خمینی (ره) فرمود: اگر دانشگاه یا علم، انسان‌ساز نباشد، طاغوت‌ساز خواهد شد. امروز هم اگر روانشناس، به جای تعادل روان، درهای ابتذال را بگشاید، خیانتکار است نه مشاور. پس: نه هر چیزی که روانشناس بگوید، الزاماً مفید است. و نه هر حرکتی که شادی بیاورد، مجاز است. رقص مطرب، حتی اگر موجب خنده شود، نزد خدا گناه است نه درمان. جای تعجب است که به‌جای پرسیدن چرا در مراسم رسمی به بهانه شادمانی، مرز حلال و حرام دریده می‌شود، با استناد به نظریات وارداتی روانشناسی، آن را توجیه می‌کنید؟! به‌راستی از چه زمانی فلسفه ذاتی اسلام قربانی نظریات غرب‌پسند شده؟! ما با نشاط فاطمی و علوی موافقیم، اما با نشاط کاباره‌ای و طاغوتی سر جنگ داریم. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5287

🔴 جالب است ؛ وقتی استدلال کم می‌آورید، فریاد طالبانی و داعشی سر می‌دهید. این همان منطق وارونه‌ی جریان‌های غرب‌زده است؛ وقتی کسی از غیرت دینی، مرز حلال و حرام، و مخالفت با ابتذال فرهنگی حرف بزند، او را با داعش قیاس می‌کنند. نه برادر ؛ ما نه مانند طالبان تفنگ داریم، نه مانند داعش سر می‌بُریم؛ ما فقط زبان قلم داریم و غیرت اهل‌بیت، و از شما می‌خواهیم به حکم شرع گردن نهید، نه به ذائقه شبکه‌های مبتذل غربی. داعش و طالبان، زاده‌ی تفکر خشونت‌محور آمریکایی‌اند. اما ما، فرزندان مکتب قرآن و نهج‌البلاغه‌ایم؛ نه با طرب و رقص بی‌قید شاد می‌شویم نه با خشونت جاهلانه قد علم می‌کنیم؛ بلکه اهل امر به معروف، نهی از منکر، غیرت دینی و دفاع از فرهنگ فاطمی و علوی هستیم. اگر دفاع از نجابت دختران ایران، اگر اعتراض به رقص در جلسات رسمی، اگر نه گفتن به سازهای لس‌آنجلسی در محیط کاری اسلامی را شما تفکر طالبانی می‌نامید، پس وای بر شما که مرز بین حق و باطل را گم کرده‌اید. ما از تهمت نمی‌هراسیم، چون مسیرمان روشن است. و فراموش نکن : تهمت آخرین پناهگاه بی‌منطق‌هاست. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5289

🔴 اولاً، شرکت خصوصی بودن، مجوز بی‌قانونی نیست. در هیچ نظام حقوقی و شرعی، فعالیت‌های فرهنگی یک مجموعه ، آزاد از چارچوب‌های شرعی و قانونی کشور اسلامی نیست. اگر چنین منطقی پذیرفته شود، باید فردا هم قمارخانه و مشروب‌فروشی را زیر عنوان فعالیت بخش خصوصی آزاد کنیم. این چه استدلال سخیفی‌ست که خصوصی است، پس تابع هیچ قانونی نیست؟! مگر همین شرکت خصوصی، در خاک جمهوری اسلامی، با مجوز رسمی، و تحت نظارت وزارت‌خانه‌ها و سازمان‌ها فعالیت نمی‌کند؟ مگر از معافیت‌ها، حمایت‌ها، و مزایای دولت اسلامی بهره‌مند نیست؟ پس نمی‌توانند بگویند : آزادیم هرچه خواستیم، بکنیم. ثانیاً، مگر نه اینکه برخی از برگزارکنندگان این برنامه با مسئولین دولتی و مجموعه‌های اصلاح‌طلب مرتبط‌اند؟ ما پیوند ساختار فرهنگی دولت با ترویج این نوع ولنگاری را نشانه گرفته‌ایم. و این، نه تهمت است، نه توهین، بلکه واقعیت تلخی‌ست که هر روز در پوشش نشاط سازمانی ، تحول مدیریتی ، و دگراندیشی فرهنگی در حال ریشه دواندن است. شما که گفتید کسی تبرئه نمی‌کند، پس چرا با این شدت از تذکر به منکر برمی‌آشوبید؟ آیا فقط چون اسمش شرکت است، دیگر حق انتقاد نیست؟ یا چون تفکر حاکم بر آن با جریان اصلاحات پیوند دارد، باید دهان‌ها بسته شود؟ برادر ، ما اگر سکوت کنیم، فردا همین‌ ولنگاری فرهنگی، از سالن خصوصی به خیابان، از اداره به دانشگاه، و از جشن به قانون بدل می‌شود. و آن روز دیگر نه شرم باقی می‌ماند، نه غیرت، نه اسلام. پس بله؛ تا وقتی ابتذال، حتی در لباسی خصوصی، بر ارزش‌های عمومی ما بتازد، ما هم فریاد خواهیم زد. و به‌جای عقب‌نشینی، به صراحت عرض می‌کنیم: هرکه در خدمت پروژه عادی‌سازی ابتذال فرهنگی‌ست، چه با کت و شلوار لیبرالی، چه پشت تریبون دولتی، باید پاسخگوی خون شهدا و غیرت این ملت باشد. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5290

🔴 در بحث منکر فرهنگی، ما از حکم ورود فیزیکی به شرکت صحبت نکردیم که شما مدام حکم قضایی و شاکی خصوصی را پیش می‌کشید؛ ما از حق شرعی و قانونی تذکر لسانی، مطالبه‌گری عمومی و نقد سیاست‌های فرهنگی سخن گفتیم. اتفاقاً اینجا تفاوت ما با شماست؛ شما تصور می‌کنید تا حکمی از قاضی صادر نشود، هیچ حرفی نباید زد. اما ما می‌گوییم: امر به معروف و نهی از منکر، قبل از دادگاه، مسئولیت شرعی و انقلابی مردم است. آیا باید صبر کنیم تا دختران این کشور در فضای شرکت‌های خصوصی به بازی گرفته شوند، بعد تازه شکایت کنیم؟ یا باید قبل از آن، با صدای قلم و زبان، جلوی انحراف را بگیریم؟ از نظر حقوقی هم بهتر است کمی بیشتر دقت کنید: حتی شرکت خصوصی، اگر در چارچوب نظام جمهوری اسلامی فعالیت می‌کند، حق ندارد اقدامی برخلاف نظم عمومی، عفت عمومی و ارزش‌های قانونی کشور انجام دهد. اصل ۲۰ قانون اساسی، ماده ۶۳۸ قانون مجازات اسلامی، و نظام‌نامه‌های شورای عالی انقلاب فرهنگی، همگی بر ضرورت رعایت حدود شرع در محیط‌های عمومی و سازمانی خصوصی تأکید دارند. اگر در همان شرکت خصوصی، مثلاً کسی اقدام به قمار، پخش مشروبات یا اهانت به مقدسات کند، آیا باز هم می‌گویید: خصوصی است، حکم قضایی لازم است ؟ خیر، نظام نظارتی کشور اجازه دخالت دارد. ما نه قاضی‌ایم، نه پلیس، اما هم حق شرعی داریم، هم وظیفه قانونی داریم، که نسبت به فرهنگ عمومی کشورمان حساس باشیم. و این حق، نه نیاز به حکم دادگاه دارد، نه رضایت کسانی که به ابتذال عادت کرده‌اند. پس شما لطفاً صورت‌مسئله را عوض نکنید؛ کسی درِ شرکت را نشکسته. ما فقط فریاد زدیم که اگر امروز در فضای رسمی این کشور، برخی شرکت‌ها و مسئولین‌شان در حال عادی‌سازی بی‌غیرتی فرهنگی باشند، ما سکوت نخواهیم کرد. و فراموش نکنید : جهاد تبیین، از همین‌جا شروع می‌شود؛ که نگذاریم ارزش‌های انقلاب، پشت واژه‌هایی چون خصوصی و نشاط سازمانی دفن شود. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5292