🔴 بله خانم بهروزآذر ؛ شما دنبال مبدأ پیامک‌های حجاب می‌گردید؟ نگران نباشید، ما شما را راهنمایی می‌کنیم؛ چون ظاهراً برخی مسئولان این روزها نه فقط از دین فاصله گرفته‌اند، بلکه حتی حافظه تاریخی و ملی‌شان را هم گم کرده‌اند. مبدأ این پیامک‌ها را در وزارت اطلاعات یا سپاه نگردید ؛ بگردید در آیه ۵۹ سوره نساء : ‌ یا أیها الذین آمنوا أطیعوا الله و أطیعوا الرسول و أولی الأمر منکم در آیه ۱۰۵ سوره مائده: ‌ علیکم أنفسکم لا یضرکم من ضل إذا اهتدیتم در آیه ۲ سوره نور: ‌ الزانیة والزانی فاجلدوا کل واحد منهما مائة جلدة... بگردید در نهج‌البلاغه و کلمات امیرالمؤمنین که فرمود: ‌ وَ اللّهِ لَأُمِرَنَّ بِالْمَعْرُوفِ وَ لَأَنْهَيَنَّ عَنِ الْمُنْكَرِ... بگردید در خون شهیدانی که سینه‌شان را جلوی گلوله دادند، نه برای عادی‌سازی بی‌حجابی، که برای حفظ حیا، غیرت، و شرف این خاک. ■ مبدأ پیامک‌ها، نه در اتاق‌های امنیتی، بلکه در فروع دین است. در امر به معروف و نهی از منکر است که ستون فقرات جامعه اسلامی‌ست. در فتوای مراجع، در ولایت فقیه، در قانون اساسی که صراحت دارد بر حفظ عفت عمومی . شما به‌جای واکنش به تذکرِ یک پیامک، چرا از بی‌حیایی در انظار عمومی و لگدکوب شدن ارزش‌های دینی نمی‌پرسید؟ چرا از دخترانی که قربانی فرهنگ بی‌در و پیکر غرب‌زدگی شده‌اند، دفاع نمی‌کنید؟ خانم معاون ؛ این‌جا ایران اسلامی است، نه فرانسه ماکرون! مبدأ این تذکرها، بیداری وجدان‌های مؤمن است که هنوز زیر آوار سیاست‌بازی‌های لیبرالی خفه نشده‌اند. اگر شما چشم بر فرهنگ فاطمی بسته‌اید، ما هنوز دست از سربازی برای حجاب زهرایی برنداشته‌ایم. و یادتان باشد : اگر امر به معروف بمیرد، شما و دولت‌تان باید فاتحه‌ی امنیت اخلاقی جامعه را همین حالا بخوانید. ✅ پس لطفاً به جای شناسایی مبدأ پیامک، کمی به مأوای باورهای مردم رجوع کنید. اینجا جمهوری اسلامی حاصل هزاران خون شهید و ایستادگی و مقاومت است، نه جمهوری بی‌غیرتی فرهنگی. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5297

🔴 دوست عزیز؛ فرمایش شما در ظاهر دغدغه‌مندانه است، اما در باطن، بوی شانه خالی کردن از مسئولیت شخصی می‌دهد. فرمودید امر به معروف فقط درباره بدپوششی نیست؛ درست است. اما اثبات شیء، نفی ما عداه نمی‌کند. یعنی اگر تذکر به مسئول بی‌کفایت کار خوبی‌ست، معنایش این نیست که تذکر به منکر در خیابان یا فضای مجازی بی‌فایده است. هم مسئول باید تذکر بگیرد، هم مردم. هم ساختار باید اصلاح شود، هم رفتار. چه کسی گفته ما فقط به مردم می‌گوییم؟ ما به مدیر، مسئول، رسانه، معلم، خطیب، بازیگر، نویسنده، وزیر و وکیل هم نقد می‌کنیم. اما بی‌انصافی است که چون فلان مدیر کار نکرد، پس مردم ولنگاری کنند و ما هم فقط نگاه کنیم. امر به معروف، بار اجتماعی همه ماست. این‌که می‌گویی من مسئول ارشاد مردم نیستم یعنی یا اصل این فریضه را باور نداری، یا از سختی‌اش گریزان شده‌ای. آیا در قرآن نفرمود: کنتم خیر امه اخرجت للناس تأمرون بالمعروف.؟ خیر بودن امت، در گرو همین مسئولیت است. نه‌فقط با فریاد، بلکه با رفتار، قلم، واکنش و موضع‌گیری. و اما آن‌جا که گفتی با زور و باتوم نمی‌شود فرهنگ ساخت، ما هم با تو هم‌نظر‌ایم. اما تو انگار فکر کرده‌ای تذکر دادن همان زور گفتن است. نه برادر، فرهنگ‌سازی، با تبیین مداوم، با تذکر مومنانه، با حضور آرام اما مستمرِ اهل غیرت در میدان اتفاق می‌افتد. نه با کنار کشیدن، سلب مسئولیت، یا طعنه زدن به کسانی که برخاسته‌اند. امروز امر به معروف، بیشتر از هر زمان، به اهلش نیاز دارد؛ نه به تماشاچی‌های بی‌عملی که همیشه در حال نقد مجاهدان‌اند، بی‌آن‌که قطره‌ای از رنج حضور را چشیده باشند. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5299

🔴 بیانیه هشدارآمیز به مسئولان کشور عزت ملی، عدالت اجتماعی و غیرت دینی در معرض تهدید است در شرایطی که جمهوری اسلامی ایران درگیر جنگ ترکیبی همه‌جانبه با جبهه استکبار جهانی است، برخی عملکردها و سیاست‌های داخلی، پایه‌های اعتماد عمومی و سرمایه‌های فرهنگی کشور را سست کرده‌اند. امروز، بیش از هر زمان دیگری، ملت ایران تشنه صداقت، عدالت و مدیریت جهادی واقعی است؛ نه اسراف در مراسم‌های نمایشی و شعارهای پرزرق‌وبرق که فقط نمک بر زخم‌های مردم می‌پاشد. ■ واقعیت‌های تلخ جامعه بر کسی پوشیده نیست : تورم و گرانی افسارگسیخته بیکاری و شغل های کاذب گسترده و ناامیدی نسل جوان ضعف جدی در نظام آموزشی بحران‌های معیشتی و قطعی‌های مکرر برق و انرژی تبعیض و نابرابری در فرصت‌های اقتصادی و اجتماعی گسترش بی‌رویه تهاجم فرهنگی و ترویج سبک زندگی غرب‌زده ■ در برابر این همه مشکل، چه چیزی می‌بینیم؟ جشن‌ها و مراسم‌های پرهزینه با بودجه‌های کلان از بیت‌المال بی‌تفاوتی نهادهای مسئول نسبت به گسترش بی‌حیایی و اختلاط‌های خلاف فرهنگ دینی مسئولانی که نه پاسخ‌گو هستند، نه از اشتباهات خود درس می‌گیرند فرافکنی و انداختن تقصیرها به گردن دشمن خارجی، به جای اصلاح امور داخلی آیا این همان نظامی است که وعده داد صداقت و عدالت را محور قرار دهد؟ آیا این همان جمهوری اسلامی است که بر پایه خون شهدا و مجاهدت مردم بنا شد؟ ■ هشدار ما به مسئولان جدی است: مردم همچنان پای نظام ایستاده‌اند، اما صبرشان را بی‌پایان فرض نکنید. اعتماد عمومی چون آب روان است ؛ اگر حفظ نشود، به‌راحتی از بین می‌رود. نظامی که پیوندش با مردم را از دست بدهد، فروپاشی‌اش دور از انتظار نیست. ■ چه باید کرد؟ راه‌حل روشن است : ۱. بازگشت به اصول اصیل انقلاب اسلامی: عدالت‌خواهی، ساده‌زیستی، غیرت دینی و مبارزه واقعی با فساد ۲. پاسخ‌گویی و شفافیت در همه سطوح حاکمیت ۳. مهار هزینه‌های غیرضروری و تمرکز بر حل مشکلات واقعی مردم ۴. جهاد تبیینِ واقعی، نه با سخنرانی، بلکه با عمل صادقانه و خدمت بی‌منت ✅ ملت ایران نجیب و صبور است، اما صبری که دیده نمی‌شود، دیر یا زود می‌شکند. اقتدار جمهوری اسلامی، نه از رسانه و تبلیغات، بلکه از دل اعتماد و رضایت مردم می‌جوشد. اگر می‌خواهید این نظام باقی بماند، باید دل‌های مردم را دوباره به دست بیاورید؛ و این، فقط با عدالت، صداقت و خدمت خالصانه امکان‌پذیر است. والسلام ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5299

🔴 سلام بر شما ، دریغ از آن‌که پاسخ علمی بنده، که بر محور گفت‌وگوی منطقی و نقد اندیشه‌محور بود، با چماقِ برچسب‌هایی همچون داعش و ایدئولوژی اخوندی پاسخ داده شد. ■ می‌دانید فرق گفتمان ما با گفتمان تکفیری‌های داعشی چیست؟ ما اهل گفت‌وگو و نقدیم، نه تکفیر؛ ما به‌جای حذف مخالف، او را به بحث دعوت می‌کنیم؛ و اگر نقدی بر ساختار جمهوری اسلامی داریم، از درون همان ساختار و با زبان اصلاح‌طلبی دینی آن را مطرح می‌کنیم، نه از بیرون، با زبان تحقیر، توهین و توهّم. ■ تعبیر تمدن ایران اگر واقعاً برایتان محترم است، باید آداب گفت‌وگو، ادب در کلام، و نقد مستدل را نیز محترم بشمارید؛ نه این‌که کسی را که صرفاً تحلیل متفاوتی دارد، به توحش متهم کنید. ■ دوست گرامی ، ایدئولوژی را می‌توان نقد کرد، بدون آن‌که به مسیر تحقیر و تهمت لغزید. نظام اسلامی ایران هم، نه داعشی است، نه توحش‌گر ، بلکه محصول تلفیق دین و مردم‌سالاری، عقلانیت و شریعت، و تجربه‌ی تاریخی ملت ماست. می‌توان با آن مخالف بود، اما شایسته نیست از زبان روشنفکری، چنین عبارات سخیفی بیرون بیاید. ✅ اگر گفت‌وگویی هست، بسم‌الله؛ اما اگر فقط توهین در چنته دارید، بدانید این روش، نه‌تنها تغییری ایجاد نمی‌کند، بلکه نشان می‌دهد طرف مقابل حرفی برای گفتن ندارد، و تنها به فریاد پناه آورده است. با احترام، ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5302

🔴 سلام و درود بر شما ؛ از اینکه گفت‌وگوی محترمانه‌ای را گشوده‌اید، خرسندم. روحانیت نیز همچون دیگر اقشار، باید در میدان اندیشه‌ورزی حاضر باشد؛ نه صرفاً در جایگاه خطابه، بلکه در معرض نقد و پاسخ‌گویی. پس حضور در دیدگاه‌ها و فضای مجازی نه از سر عریانی، بلکه از سر وفاداری به حقیقت و ضرورتِ گفت‌وگوست. ■ در پاسخ به فرمایش‌تان : اولاً درباره پویایی ایدئولوژیک جمهوری اسلامی، سخن من برآمده از رصد روندهای تاریخی و تغییرات ساختاری در نظام سیاسی-اجتماعی ایران است؛ نه صرفاً یک پژوهش پیمایشی عددی (که البته آن‌ هم مغتنم است، اما تنها ابزار نیست). به‌عنوان نمونه‌های عینی از این پویایی : تحول گفتمان از دولت جنگ (دهه ۶۰) به دولت سازندگی (دهه ۷۰)، نشان از انعطاف گفتمانی دارد، نه جمود. تغییر نگاه نسبت به مسئله مردم‌سالاری دینی و ورود جدی‌تر به عرصه انتخابات و نقش‌آفرینی نهادهای مدنی (ولو نسبی). تحول در سیاست خارجی، از اصرار بر انزوا به سیاست مقاومت هوشمندانه در منطقه. پویایی فقهی در موضوعاتی چون بانکداری، مشارکت زنان، محیط‌زیست و مسائل جدید فقه‌الحکومه که در پژوهش‌های مراکز اجتهادی دیده می‌شود. اینها اگرچه با نقدهای جدی هم مواجه‌اند، اما نمی‌توان آن را ایدئولوژی فروبسته به معنای کلاسیک دانست. حتی مخالفان جمهوری اسلامی، کم‌وبیش پذیرفته‌اند که ساختار موجود در مقایسه با نظام‌های ایدئولوژیک خشک مانند شوروی سابق، دینامیک‌تری از خود نشان داده است. ثانیاً درباره سازوکار پیشنهادی استاد کاشی، بله، به رسمیت شناختن دیگری بسیار اصل مهمی‌ست. اما پرسش من این است: چگونه؟ آیا این گشودگی صرفاً با توصیه اخلاقی حاصل می‌شود؟ آیا بدون بازتعریف نهادها، اصلاح بسترهای حقوقی، گشودگی در رسانه‌ها و حضور جدی گروه‌های مختلف اجتماعی، چنین چیزی ممکن است؟ آقای کاشی اگر می‌فرمود چگونه باید از منطق خودی/ناخودی عبور کرد، مثلاً در نهادهای امنیتی، در رسانه ملی، یا در سیاست‌گذاری فرهنگی، آن وقت بحث ایشان از مرز زیبایی ادبی فراتر می‌رفت و به نقشه‌ی راه عملیاتی نزدیک می‌شد. در این‌جا نقد بنده متوجه شکاف میان طرح مسئله و ارائه راهکار است. ما با کلی‌گویی نمی‌توانیم از بحران‌های اجتماعی عبور کنیم، حتی اگر نیت ما صلح‌طلبی و همدلی باشد. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5305

🔴 من اگر بخواهم با همان منطقی که شما به‌کار گرفته‌اید، پاسخ بدهم، باید بگویم : آیا رواست من هم همه‌ی منتقدان جمهوری اسلامی را مزدور اسرائیل، اپوزیسیونِ بی‌ریشه یا فریب‌خوردگان دشمن بدانم؟ طبیعتاً نه؛ چرا که این نوع داوری‌ها، نه اخلاقی‌اند، نه عقلانی و نه راهگشا. شما با دو جمله، نه تنها به من، بلکه به هزاران روحانی شریف و بی‌ادعایی که در کنار مردم بوده‌اند، خدمت کرده‌اند، برای مردم شهید داده‌اند، با فقر زیسته‌اند و هنوز هم نگران نان مردم‌اند، اهانت کردید. توهین به روحانیت به‌خاطر خطای برخی، همان‌قدر ناعادلانه است که توهین به منتقدان به‌خاطر تندروی‌های برخی دیگر. ■ من اگر اینجا هستم، نه برای ماله‌کشی، بلکه برای روشن‌گری و گفت‌وگو هستم. اگر تنها کسانی باید در فضای فکری حضور داشته باشند که با شما هم‌نظرند، این چه آزادی و مردم‌سالاری است که مدام از آن دم می‌زنید؟ ■ گفت‌وگو، یعنی اجازه دهیم حتی اگر از ریشه با هم متفاوت فکر می‌کنیم، باز هم شنیده شویم، نقد کنیم و نقد بشنویم. ولی اگر قرار است هر صدای غیرهم‌سو را با برچسب خفه کنیم، دیگر سنگی روی سنگ بند نمی‌شود، چه در حکومت و چه در نقد آن. ■ شما اگر می‌خواهید از حقیقت دفاع کنید، راهش فحش و تخریب نیست؛ استدلال و انصاف است. و اگر من طلبه‌ای‌ام که با زبان آرام و روشن، از نقد منصفانه دفاع می‌کنم، شایسته نیست متهم به مزدوری شوم؛ همان‌طور که شما هم سزاوار نیستید تنها به‌خاطر مخالفت‌تان، برچسب دشمن‌بودن بخورید. با احترام، حتی در اختلاف ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5307