🔴 دوست عزیز، شگفتا!!! کسی که از تحمیل عقیده می‌نالد، خود بی‌محابا، زبانی برمی‌گزیند که نه نشانی از احترام دارد، نه منطق. نه نقد است، نه اعتراض، بلکه آمیزه‌ای از توهین، قیاس‌های ناروا و تشبیهاتی که گواه‌اند بر عمق خشم، نه قوت اندیشه. گفتید: حرف‌ها باد هواست. نه عزیز دل ، باد هوا، سخن کسی‌ست که حتی برای اندیشه‌ی مخالف هم کمترین ادب گفت‌وگو قائل نیست. اگر بنای رد است، برهان بیاور، نه زبان عریانی و هزل. فرمودید: لم تقولون ما لا تفعلون؟ آری ، این آیه نخست خطاب به کسانی است که سنگ جهاد به سینه می‌زنند، اما در میدان حاضر نیستند. ما اما، برعکس شما که از پشت‌گرمی فضای مجازی شمشیر می‌خواهی، در میدان فکر و فرهنگ و فشار، جان داده‌ایم، بی‌آنکه از کسی جیره بگیریم. و اما آن‌جا که به زشت‌ترین تشبیه متوسل شدید و دین را به آلت تناسلی تشبیه کردید، بگذارید یک‌بار و برای همیشه تفاوت میان نقد دین و هتک دین را برایتان روشن کنم : نقد، میدان عقل است؛ هتک، باتلاق عقده. نقد، تلاش برای فهم است؛ هتک، تلاشی برای فروکاستن. با هزل و شوخی‌های جنسی، نه دین تضعیف می‌شود و نه اندیشه تقویت. فقط چهره‌ی گوینده به عریانی عیان می‌شود. گفته‌اید جهاد تبیین پولی‌ست؟ اگر تبیین حقیقت را، فقط چون کسی در لباس روحانیت آن را می‌گوید، وابسته به نان می‌بینید، شاید باید از خود بپرسید: کدام بغض، چشمانتان را از دیدن مروجان مجاهد و صادق دین، کور کرده است؟ 🔸 برادرانه عرض می‌کنم : ما نه از دین بت می‌سازیم و نه از دین‌داران معصوم؛ اما آبروی دین را با هزل و هجو معامله نمی‌کنیم. پس اگر مجادله‌ای هست، بی‌توهین، بی‌تشبیه‌های سخیف، و بی‌تهمت، با برهان و ادب بنویسید. وگرنه سکوت، گاه از فریاد رساتر است. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5503

🔴 دوست فرهیخته‌ام، پیش از هر چیز، دردتان را می‌فهمم. نمی‌شود صدای نارضایتی ملت را نشنید، نمی‌توان زخم‌های این سال‌ها را انکار کرد. اما اجازه بدهید چند نکته را با هم مرور کنیم، با احترام، منطق، و دوری از تعصب : 🔸 شما گفتید ما آخوندها در کنار مردم نیستیم. سؤال من این است : کدام رسانه تصویرگر هزاران روحانی شهید مدافع حرم است؟ کدام تریبون روایتگر روحانیون جانبازی است که در دوران کرونا داوطلبانه در غسالخانه‌ها و بیمارستان‌ها جان دادند؟ کدام شبکه، حضور طلبه‌ها را در سیل خوزستان، زلزله کرمانشاه، و رزمایش‌های مواسات منعکس کرد؟ اگر دیده نمی‌شویم، به‌معنای نبودن ما نیست. این، اشکال رسانه‌هاست، نه دلیل نبود همراهی. 🔸 در مورد اعتراضات مردمی ؛ آیا شما همه اعتراضات را دیده‌اید؟ مگر نه اینکه بسیاری از علما و طلاب، بارها و بارها نسبت به فساد، گرانی، و ناکارآمدی انتقاد کرده‌اند؟ مگر نه اینکه همین الآن هم برخی از ما هزینه‌ی انتقاد از دولتمردان را با محرومیت، تبعید یا سانسور می‌پردازیم؟ سکوت رسانه‌ها و سانسور، نباید به نادیده گرفتن این تلاش‌ها بینجامد. 🔸 فرمودید: چرا دروغ‌گوها مجازات نمی‌شوند؟ این حرف، نقد به دین نیست؛ نقد به بی‌عملی مدعیان دین است. دقیقاً خود دین، اولین کسی است که می‌گوید: لعنة‌الله علی الکاذبین. بگذارید با قیاسی واضح پاسخ دهم : آیا اگر پزشکی متخلف باشد، شما علم طب را محکوم می‌کنید یا آن پزشک را؟ آیا اگر راننده‌ای قانون‌شکن باشد، شما مهندسی خودرو را محکوم می‌کنید یا فرد متخلف را؟ پس چرا وقتی روحانی یا مدیری خلاف کرد، خود دین زیر سؤال می‌رود؟! 🔸 آمریکا و غرب را مثال زدید. بله، دروغ‌گو ممکن است استعفا دهد. اما آیا همه چیز آنجا گل و بلبل است؟ در همان آمریکا، دروغی مثل وجود سلاح کشتار جمعی در عراق باعث مرگ یک‌میلیون انسان شد؛ اما کدام مسئول استعفا داد؟! در همان فرانسه، ماکرون بابت سرکوب جلیقه‌زردها چند استعفا داد؟ در کانادا، صدها گور بی‌نام کودکان بومی کشف شد؛ آیا نخست‌وزیر برکنار شد؟ پس بیایید انصاف را قربانی خشم نکنیم برادر. 🔸 گفتید دین باید انسان‌ساز باشد. کاملاً موافقم. اما دین، نسخه است؛ اجرای آن بر عهده‌ی پزشک است. اگر بیماری با تجویز خوب درمان نشود، مشکل از نسخه نیست؛ از نحوه اجراست. ما باید بپرسیم: کجا دین اجرا نشد؟ نه اینکه اصل دین را متهم کنیم. 🔸 و اما درباره‌ی نان و ارتزاق... بله، جهاد تبیین، برای ما پول ندارد. باور کنید، ما نه یارانه ویژه داریم، نه رانت، نه چرخ‌دستی قدرت. فقط یک قلم، و دغدغه فهماندن حقیقت. تهمت‌زدن آسان است، اما بی‌پایه‌بودن تهمت، چیزی از صداقت اهل درد نمی‌کاهد. 🔸 و اما آخر سخن با قیاسی ساده اما نافذ : دین مثل اکسیژن است. اگر هوا آلوده شد، شما هوا را ترک نمی‌کنید؛ دستگاه تصفیه می‌گذارید. اگر دین با طمع، قدرت و نادانی آلوده شد، نباید اکسیژن معنویت را ترک کرد. باید پالایشش کرد، نه پس‌زدنش. ما قرار نیست از دین، نقاب بسازیم. قرار است آن‌قدر آن را درست بشناسیم که دیگر هیچ‌کس نتواند با نقاب آن، مردم را فریب دهد. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5506

🔴 دوست گرامی، پیش از هر چیز، بابت صراحت و احساسات تند شما متشکرم. نشان می‌دهد هنوز دغدغه‌مند هستید، هنوز امید دارید و هنوز حرف دارید؛ و این خود، نعمتی است. اما اجازه بدهید با کمال ادب، چند نکته را تقدیم کنم : ■ بی‌ادبی و توهین، حجت نمی‌آورد. اگر هر که را نپسندیدیم، مفت‌خور بنامیم و به دریا ریختن را آرزو کنیم، نه جامعه اصلاح می‌شود و نه گفتگو معنا می‌یابد. برچسب زدن، به‌جای تحلیل کردن، راهزن عقل است. ▫️ اگر ما طلبه‌ایم، شما هم اهل قلم و اندیشه‌اید. پس بیایید از واژه‌ها چون تیغ استفاده نکنیم، بلکه چون نور. نقد کنید، حتی تند؛ اما بدون توهین. چون کسی که برای عدالت فریاد می‌زند، نمی‌تواند خودش بی‌عدالتی زبانی داشته باشد. 🔸 از آیت الله جوادی آملی مثال زدید. ایشان ، استاد بنده هستند. اما آن سخن ایشان، درد هشدارگونه‌ای بود، نه حکم عمومیت دادن به همه‌ی روحانیت. اتفاقاً آن جمله، تلنگری است به اصلاح، نه انقراض. پس باید از آن برداشت پزشکانه کرد، نه قصابانه. 🔹 اگر رسانه‌ها ما را نشان می‌دهند، پس مشکل عدم شناخت مردم چیست؟ و اگر نشان نمی‌دهند، که همان حرف من است. شما در تناقض گرفتارید؛ یا رسانه‌ها بیش‌ازحد ما را برجسته می‌کنند، یا اصلاً نمی‌کنند. این دو، با هم جمع نمی‌شود. ■ و اما دروغ‌گویی و سیاست‌گذاری که فرمودید. قبول دارم، بخشی از نارضایتی مردم، متوجه کسانی است که به‌نام دین، عمل غیردینی کردند. اما مگر در هر صنف، بد و خوب نیست؟ چرا چشم به بدها دوخته‌اید، و خدمات صدها روحانی بی‌ادعا را نادیده می‌گیرید؟ ✅ آری، ما ممکن است کم‌کاری کرده باشیم؛ ممکن است کم‌سواد یا کم‌حضور بوده باشیم. اما آن‌که تهمت می‌زند، همان‌قدر در ظلم شریک است که آن‌که عمل نمی‌کند. من با احترام، منتظر گفتگوی بعدی‌ام. اگر خواستید، قدمی به سمت منطق بردارید؛ من تمام قدم‌های بعدی را خواهم آمد. ✍ موسی آقایاری

🔴 علیکم‌السلام از اینکه با ادب و دغدغه‌مندی سخن گفتید، سپاسگزارم. فرمایش شما نکته مهمی را در بر دارد و اتفاقاً فرق نگاه منتقدانه منصفانه با تخریب کور، همین‌جاست. اما اجازه بدهید چند نکته را یادآور شوم : ■ فرق است بین خطای شخصی و ساختار فاسد. اگر مسئولی خطا کرد و ساختار قانونی و نظارتی، با آن مقابله نکرد یا حتی او را تشویق هم کرد، اینجا انتقاد به ساختار بجاست. اما اگر ساختار، توان برخورد را داشت، ولی گاهی کوتاهی شد، باید خطا را در سطح اجرا دانست، نه اصل نظام. ■ رأفت مومنانه، اصل قرآنی است؛ حتی در مجازات هم، گاه جای تخفیف و عفو هست، چنانکه درباره‌ی خانواده شهدا هم بارها دیدیم. اما اگر این رأفت برای خودی باشد، و دیگری از آن محروم شود، این تبعیض قابل نقد است. اما راه اصلاح چیست؟ فحاشی؟ تهمت؟ تخریب؟ یا مطالبه‌گری دقیق و مسئولانه؟ ▫️ با یک خطای پزشک، علم پزشکی را نمی‌کوبیم؛ با خطای یک معلم، آموزش را زیر سؤال نمی‌بریم. پس با خطای یک مسئول، نباید اصل دین، اصل روحانیت، یا اصل نظام را متهم کرد. نقد باید متخصصانه و هدف‌مند باشد، نه احساسی و فراگیر. ■ ما هم منکر خطا نیستیم؛ اما فرق می‌گذاریم بین دشمنی با اصل دین، و نقد عملکردها. دشمن می‌خواهد اعتماد مردم را به نهاد دین و روحانیت بزند، چون می‌داند ستون استقلال این ملت همین‌جاست. وظیفه ماست که هم خطا را بشناسیم و نقد کنیم، و هم ستون‌های ارزش را حفظ کنیم. پس بیایید دست در دست هم بگذاریم؛ نه برای تبرئه خطاکار، بلکه برای اصلاح امور، با عقل و انصاف. و یادمان نرود : انصاف، نیمی از دین است؛ و تهمت کور، جفاست، هم به حق، هم به عقل، هم به خود ما. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5513

🔴 سوریه؛ خرمشهرِ مقاومت در آستانه آزادی ■ خرمشهر را خدا آزاد کرد؛ نه با تانک‌های پیشرفته، نه با سلاح‌های غربی، بلکه با دل‌های لبریز از ایمان، با دستان خالی اما اراده‌هایی فولادین. همان‌گونه که سلاح ایمان بر ارتش تا دندان مسلح صدام چیره شد، ان‌شاءالله سوریه نیز به فضل الهی از چنگال داعش و اربابان پلید آن آزاد خواهد شد. ■ داعش یک جریان منحرف نیست، یک پروژه‌ی مهندسی‌شده‌ی صهیونی ـ آمریکایی است که هدفش، تجزیه‌ و تخریب جغرافیای مقاومت، شکستن روحیه‌ی ملت‌ها، و تغییر چهره‌ی اسلام رحمانی است. اما همان خدایی که خرمشهر را آزاد کرد، امروز اراده کرده است شام را از زنجیر استکبار برهاند. ■ آیا تصور می‌کردیم خون نوجوانی چون بهنام محمدی، فاو و والفجر و کربلای ۵، روزی تا دمشق امتداد یابد؟ آری، خون شهدا مرز نمی‌شناسد؛ آن‌ها به ما آموختند که کلُّ ارضِ کربلاء ، و امروز سوریه، کربلای بزرگ تاریخ معاصر است. به آنان که هنوز در خواب‌اند باید گفت: اگر سوریه سقوط می‌کرد، نجف و کربلا هم امروز در آتش تکفیر می‌سوختند. اگر فاطمیون و زینبیون نبودند، حرم حضرت زینب سلام‌الله‌علیها، مانند سامرا، در آتش جهل و خباثت دشمنان خاکستر شده بود. ■ خرمشهر آزاد شد چون ملت ایران، امام‌خمینی را باور کرد. سوریه آزاد خواهد شد چون جبهه مقاومت، امام خامنه‌ای را باور کرده است. سوریه آزاد خواهد شد چون هنوز در امت اسلامی، دل‌هایی می‌تپد که نه از تانک می‌ترسد، نه از تحریم، نه از تهدید. ■ سوریه آزاد خواهد شد چون وعده الهی است: إِن تَنصُرُوا اللَّهَ يَنصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ (محمد/۷) و ما قوم نصرت خدائیم؛ و این نصرت الهی، نه یک شعار، که یک سنت است. ■ به غرب‌گرایان منفعل، به آنانی که در دالان‌های رسانه‌ای دشمن، ایمانشان را با شبهه معاوضه کرده‌اند، می‌گوییم : اگر چشم دیدن فروپاشی پروژه داعش را ندارید، لااقل صداقت داشته باشید و به حق ملت سوریه احترام بگذارید. ✅ سوریه، خرمشهر مقاومت است؛ دیر یا زود، با دستان مردان خدا، با اشک مادران شهید، و با لبخند یتیمان آزاد خواهد شد. و آن روز، روز حیات دوباره امت اسلامی خواهد بود و فریاد خواهیم زد : سوریه را هم خدا آزاد کرد. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/5513