🔴 دوست گرامی؛ اول یک تفکیک لازم است، و اگر این تفکیک را نپذیریم، کل گفت‌وگو بی‌معنا می‌شود : خشم اجتماعی یک واقعیت است؛ اما خشم، معیار تحلیل نیست. جامعه ممکن است خشمگین باشد ـ و در مقاطعی هم هست ـ اما از خشم، نه نظریه توسعه درمی‌آید، نه داوری تاریخی، نه نسخه حکمرانی. اگر قرار بود خشم، معیار حقیقت باشد، هیچ انقلابی در دنیا قابل نقد نبود. ■ قیاس ایران و چین؛ یک مقایسه ناقص اما رایج است. شما و همفکرانتان می‌گویید سرانه ایران ۱۹۶۰ از چین بالاتر بود. درست. اما تحلیل علمی با یک عدد شروع نمی‌شود و با همان عدد هم تمام نمی‌شود. چین : هیچ جنگ تمام‌عیار ۸ ساله‌ای نداشت تمامیت ارضی‌اش تهدید نشد شبکه تحریم مالی، بانکی، تکنولوژیک نداشت ترور مستمر نخبگان نداشت و مهم‌تر از همه : در نظم جهانی ادغام شد، نه در تقابل ساختاری با آن اگر نسخه شما این است که وابستگی بهتر است، پس بحث ما دیگر توسعه نیست؛ بحث انتخاب نوع استقلال است. این دقیقا همان نقطه‌ای است که باید صادق باشیم : بله، توسعه وابسته، سریع‌تر است؛ اما هزینه‌اش، واگذاری تصمیم استراتژیک است. این یک انتخاب تمدنی است، نه یک اشتباه حسابداری. ■ همه جای دنیا مردم آزادانه انتخاب می‌کنند ؛ ساده‌سازی لیبرالی این گزاره شما ، از نظر علوم سیاسی، نصف حقیقت است. در آمریکا : رئیس‌جمهور با رأی مستقیم اکثریت انتخاب نمی‌شود لابی‌های اقتصادی، سیاست را مهندسی می‌کنند سیاست خارجی، مستقل از رأی مردم، دهه‌ها ثابت می‌ماند آزادی انتخاب، شرط لازم است؛ اما شرط کافی برای عقلانیت حکمرانی نیست. اگر بود، آمریکا به عراق حمله نمی‌کرد، فرانسه در آفریقا کودتا مهندسی نمی‌کرد، و اسرائیل ۷۵ سال اشغالگر نمی‌ماند. ■ تحریم، نتیجه تصمیمات اشتباه خودمان است ؛ گزاره ناقص بله؛ بخشی از تحریم‌ها، نتیجه تصمیمات ماست. اما همه تحریم‌ها؟ خیر. آیا ملی شدن نفت تصمیم اشتباه بود؟ آیا استقلال علمی و موشکی اشتباه بود؟ آیا عدم پیوستن به نظم امنیتی آمریکا خطاست؟ اگر پاسخ شما بله است، پس اختلاف ما ریشه‌ای است، نه مدیریتی. ■ فساد، دروغ، ریا؛ مسئله واقعی، اما تحلیل‌ پذیر فساد وجود دارد. انکارش حماقت است. اما سؤال علمی این است : آیا فساد علت است یا عارضه؟ در نظام‌های رانتی، در اقتصادهای تحریمی، در دولت‌های بزرگ با درآمد نفتی، فساد پدیده ساختاری است، نه صرفاً ایدئولوژیک. اگر ایدئولوژی فساد می‌آورد، چرا ترکیه، مالزی، اندونزی، همین امروز با بحران‌های عظیم فساد دست‌وپنجه نرم می‌کنند؟ ■ مقایسه با ترکیه، کره، مالزی؛ قیاس با حذف متغیرها ترکیه : عضو ناتو متحد غرب بدون تحریم بدون جنگ داخلی فرسایشی کره جنوبی : تحت چتر امنیتی آمریکا با تزریق سرمایه و تکنولوژی غرب این‌ها کشورهای غیرمستقل نیستند؛ کشورهای دارای وابستگی هوشمند هستند. بحث این نیست که آن‌ها بدند یا خوب؛ بحث این است که مدل‌شان، مدل ایران نیست. ■ دخالت در همه چیز؟ بله؛ اما چرا؟ دخالت دولت در اقتصاد، فرهنگ، رسانه، نشانه ایدئولوژی نیست؛ نشانه دولت بزرگِ در شرایط امنیتی است. در جنگ سرد، آمریکا هم همین بود. سانسور، مک‌کارتیسم، کنترل رسانه. مسئله این نیست که دخالت هست ، مسئله این است که چگونه اصلاح شود، نه اینکه با فریاد حذف شود. ■ یک سؤال پایانی، اما اساسی از محضر جنابتان دارم : اگر این نظام هیچ کارنامه‌ای ندارد ، پس : این امنیت نسبی منطقه‌ای از کجا آمده؟ این تمامیت ارضی چطور حفظ شده؟ این تبدیل ایران به بازیگر مؤثر منطقه‌ای چگونه رخ داده؟ کشور بی‌کارنامه، اصلاً موضوع توسعه ندارد؛ موضوعش بقاست. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/7268

🔴 بصیرت سیاسی ؛ خط قرمز مؤمن در برابر فریب #سخنرانی_کوتاه_سیاسی 🎤 موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/7271

🔴 برادر عزیز ، می‌فرمایید زمانه منبر تمام شده ؛ سؤال بنده این است : 1️⃣ آیا حقیقت تاریخ مصرف دارد یا فقط روش انتقالش تغییر می‌کند؟ اگر تمام شده، چرا هنوز سیاستمدار، استاد دانشگاه، تحلیل‌گر رسانه و حتی اینفلوئنسرهایعنی کسانی که در فضای عمومی اثر گذارند … همه ایستاده حرف می‌زنند و نشسته قضاوت می‌شوند؟ 2️⃣ اگر منبر تمام شده، پس چرا قدرت‌ها هنوز میلیاردها خرج تریبون، رسانه و روایت‌سازی می‌کنند؟ آیا فریبِ بی‌منبر ممکن است؟ 3️⃣ شما می‌گویید بیا پایین؛ سؤال این است : پایین کجاست؟ پایینِ جهل؟ پایینِ بی‌تحلیلی؟ پایینِ تسلیم در برابر روایت‌های آماده؟ 4️⃣ اگر مؤمن حق ندارد از موضع بصیرت حرف بزند، پس چه کسی باید مقابل جنگ شناختی بایستد؟ کسی که خودش محصول همان فریب است؟ منبر اگر شعار باشد، بله؛ اما اگر تحلیل، آگاهی و بصیرت باشد، نه‌تنها تمام نشده، بلکه واجب‌تر از همیشه است. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/7272

🔴 نه دی؛ روز فریاد بصیرت بود، نه سکوت خواص | نقدی صریح بر سخنرانی دکتر صادقی در هیدج در سالروز تاریخی نهم دی؛ روز بصیرت، تجدید میثاق با ولایت و رسوایی فتنه ۸۸، دکتر صادقی، معاون سیاسی، امنیتی و اجتماعی استانداری زنجان، میهمان تریبون مسجد صاحب‌الزمان(عج) هیدج بودند و در جمع نمازگزاران سخنرانی کردند؛ تریبونی که ذاتاً جای روشنگری، افشاگری و ترسیم خطوط حق و باطل است. ایشان در این سخنرانی به‌ درستی از عظمت انقلاب اسلامی، هوشیاری و بلوغ سیاسی ملت ایران در دوران انقلاب و پس از آن، حماسه دفاع مقدس هشت‌ساله، جنگ تحمیلی دوازده‌روزه رژیم صهیونیستی و آمریکا علیه ایران اسلامی و جلوه‌هایی از اقتدار جمهوری اسلامی سخن گفتند؛ مطالبی که با بیانی پرحرارت و لحنی کوبنده مطرح شد و بارها با تکبیر و تحسین نمازگزاران همراه گردید. اما در میان این همه شور و شعار، جای یک حقیقت بزرگ خالی بود؛ حقیقتی به نام نه دی. شگفت‌آور آن‌که سخنرانِ دعوت‌شده به مناسبت نهم دی، حتی یک جمله هم درباره خودِ نه دی و فتنه ۸۸ بر زبان نیاورد ؛ فتنه‌ای که امنیت، آرامش و حیثیت کشور را نشانه رفت و هزینه‌های سنگینی بر دوش ملت گذاشت. انتظار به‌جای مردم از چنین تریبونی، روشنگری بی‌پرده درباره ماهیت فتنه، افشای فتنه‌گران و یادآوری جنایت‌ها و خیانت‌هایی بود که در آن ایام رقم خورد؛ از تهمت تقلب به نظام ، از آشوب و اغتشاش خیابانی گرفته تا آتش‌زدن مساجد، هتک حرمت پرچم مقدس امام حسین(ع)، ایجاد ناامنی روانی و تلاش برای شکستن ستون‌های نظام اسلامی. مردم انتظار داشتند نام سران فتنه صریح و بی‌ملاحظه برده شود؛ کسانی چون کروبی و میرحسین موسوی که هنوز هم از مواضع باطل خود عقب‌نشینی نکرده‌اند، خود را طلبکار انقلاب می‌دانند، به رهبری معظم انقلاب جسارت کردند و حتی آداب اولیه ادب و احترام را در نامه‌نگاری رعایت نکردند. اما در حدود یک ساعت سخنرانی، هیچ نشانی از این روشنگری دیده نشد؛ و این سکوت، پرسشی جدی و سنگین را در اذهان برجای گذاشت: چرا؟ از سوی دیگر، از ریشه‌های گرانی‌ها، فشارهای اقتصادی بر مردم، و نقش جریان حاکم بر دولت فعلی ـ با تفکری که بارها آزموده و هزینه‌ساز بوده و امروز نیز بوی فتنه و آشوب جدید از آن به مشام می‌رسد ـ سخنی به میان نیامد. آری ، از این حقایق اساسی گفته نشد؛ و همین ناگفته‌هاست که امروز مطالبه‌گری، نقد و اعتراض دلسوزانه را به یک وظیفه انقلابی تبدیل می‌کند. چرا که نه دی، روز سکوت نبود؛ روز فریاد بود… روز رسوا کردن فتنه و فتنه‌گر، نه عبور محافظه‌کارانه از کنار آن. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/7274

با دعای عزیزان کسب مقام برتر دهمین جشنواره مالک اشتر ، امروز تهران.

🔴 تقلب ؛ افسانه‌ای که فقط وقتِ باخت متولد می‌شود جریان غربگرا و لیبرال‌منش در کشور ما ، سال‌هاست یک منطق ثابت دارد: اگر ببازد، می‌گوید تقلب شده؛ اگر ببرد، ثابت می‌کند تقلبی در کار نیست!!! این نه تحلیل سیاسی است و نه دغدغه دموکراسی؛ این فرار از مسئولیت است در لباس روشنفکری. سؤال ساده اما لازم الطرح : اگر نظام اهل تقلب بود، چرا در انتخاباتی که فاصله #پزشکیان و #جلیلی تنها حدود دو میلیون رأی بود، نتیجه را اصلاح نکرد؟ آیا تقلب فقط وقتی ممکن است که نامزد مطلوب غربگرایان ببازد؟ آیا صندوق رأی، موجودی عاقل است که تشخیص می‌دهد چه کسی لیبرال است تا رأی‌ها را جابه‌جا کند؟ واقعیت این است که ادعای تقلب، آخرین سنگر ناکارآمدی است؛ وقتی برنامه‌ای برای اداره کشور نداری، وقتی اقتصاد را به لبخند دشمن گره زده‌ای، وقتی همه تخم‌مرغ‌ها را در سبد مذاکره گذاشته‌ای و سبد شکسته، طبیعی است که به جای پاسخگویی، آتش تردید در اعتماد عمومی بیفروزی. از آن‌سو، تجربه نشان داده هرگاه همین جریان بر سر کار آمده، بی‌آنکه حتی نیازی به تقلب باشد، خودِ ناکارآمدی، کشور را به لبه آشوب کشانده است؛ گرانی، شکاف طبقاتی، شرطی‌سازی اقتصاد و تزریق ناامیدی، آشوبی خاموش اما ویرانگرتر از خیابان. از باب جدال احسن یعنی همین : نه انکار رأی مردم، بلکه دفاع از عقل جمعی در برابر پروژه بی‌ اعتمادسازی. نه تقدیس صندوق، بلکه افشای کسانی که صندوق را فقط تا وقتی می‌خواهند که نتیجه‌اش به نفعشان باشد. دموکراسی از صندوق رأی شروع می‌شود، اما با پذیرش نتیجه معنا پیدا می‌کند؛ و جریانی که نتیجه را فقط وقتی می‌پذیرد که پیروز باشد، نه دموکرات است، نه اصلاح‌طلب، بلکه طلبکارِ قدرت و چسبیده به دنیا است. #هفته_بصیرت #نهم_دی ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/7277

🔴 وقتی مسئولیت جابه‌جا می‌شود اما پاسخگویی غایب است اگر سیاست‌گذاری اقتصادی را علم بدانیم ـ نه میدان رفاقت‌ها و بده‌بستان‌ها ـ آن‌گاه نخستین اصل آن پاسخگویی متناسب با عملکرد است، نه چرخش صندلی‌ها برای فرار از قضاوتها . سؤال ساده اما بسیار مهم از جناب پزشکیان : اگر عملکرد آقای فرزین در بانک مرکزی موفق بود، چرا برکنار شد؟ و اگر ناموفق بود، چرا پاداشِ دستیار ویژه اقتصادی گرفت؟!!!! این دقیقا همان نقطه‌ای است که عقل سلیم می‌ایستد، مکث می‌کند و می‌پرسد : آیا ناکارآمدی در کشور ما هزینه دارد یا فقط آدرس اداری عوض می‌کند؟ ■ عبدالناصر همتی با رأی رسمی مجلس استیضاح و عزل شد؛ یعنی نماد عدم اعتماد نمایندگان ملت. اکنون همان فرد، نه در حاشیه، بلکه در قلب سیاست پولی کشور یعنی بانک مرکزی دوباره می‌نشیند. این یعنی چه؟ یعنی : مجلس حرف بزند، دولت نشنود نظارت باشد، اما بی‌اثر رأی عدم اعتماد صادر شود، اما بلااثر ، در چنین ساختاری، باید صادقانه پرسید : پس استیضاح دقیقا برای چیست؟ سرگرمی دموکراتیک؟ ■ عقلانیت برتر می‌گوید : اقتصاد با شوخی اداره نمی‌شود. اقتصاد کشور ما در وضعیت التهاب مزمن است : تورم ساختاری کاهش ارزش پول ملی بی‌اعتمادی بازار فرار سرمایه فشار معیشتی بر طبقات ضعیف در چنین شرایطی، تجربه ناموفق نه سرمایه است، نه مزیت؛ بلکه ریسک مضاعف است. علم مدیریت می‌گوید : در بحران، آزموده‌های ناکام را بازآزمون نمی‌کنند. اما آنچه می‌بینیم، بازتولید چهره‌ها بدون بازخواست عملکردهاست. ■ این نقد بنده ، تخریب نیست؛ این یادآوری یک اصل کلیدی و مهم است : جابه‌جایی افراد بدون ارزیابی شفاف عملکرد، یعنی حذف عقلانیت از حکمرانی. ترفیع پس از ناکامی، یعنی ارسال پیام خطرناک به بدنه مدیریتی کشور. پیامش روشن است : نگران نتیجه نباش؛ اگر جواب نداد، فقط صندلی‌ات را عوض می‌کنیم. ✅ خلاصه آقای پزشکیان ، اقتصاد کشور محل تمرین نیست بانک مرکزی زمین بازی سیاسی نیست و مردم حافظه کوتاه‌مدت ندارند اگر قرار است عدالت، شفافیت و عقلانیت شعار دولت باشد، اولین گامش این است که : ناکارآمدی هزینه داشته باشد استیضاح محترم شمرده شود مناصب اقتصادی پاداش سیاسی تلقی نشوند وگرنه، مشکل اقتصاد ایران کمبود مدیر نیست؛ کمبود شجاعت در پذیرش خطاست. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/7279