🔴 هشدار تاریخ‌ ساز رهبر انقلاب ، معادلات منطقه را تغییر می‌دهد #سخنرانی_کوتاه_سیاسی 🎤 موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/7373

🔴 دوست‌ هراسی و دشمن‌ دوستی؛ سم مهلک رسانه‌های روشنفکری و غرب گرایان کشور ما اگر امروز به جای ترامپ ، پوتین یا شی جینگ پینگ علیه ایران تهدید می‌کردند، تحریم می‌کردند، یا ناو می‌فرستادند، فضای رسانه‌ای روشنفکری و غرب گرایی کشور چه می‌شد؟ پاسخ روشن است : این جماعت نه تنها واکنش‌ هایشان بر اساس منافع ملی و تحلیل واقع‌ بینانه نبود، بلکه اساسا تصویر ذهنی‌ شان از جهان به دوست‌ هراسی و دشمن‌ دوستی آلوده است. در واقع، این رسانه‌ها و روشنفکر نماها، در هر نوع رویارویی بین‌المللی، از غرب‌ هراسی یا شرق‌ هراسی نمی‌گذرند؛ یکبار روس را دشمن می‌کنند، بار دیگر چین را. این همان مکانیسم روانشناختی و رسانه‌ای است که ایران اسلامی را در یک چرخه بی‌پایان ناتوانی و تحلیل‌ ناپذیری گرفتار می‌کند. به جای اینکه نگاه تحلیلی و واقع‌ گرایانه داشته باشند، دائما درگیر هراس و نماد سازی رسانه‌ای می‌شوند. اما چرا طبقه مذهبی و متدینین《 که عمق تاریخی، فرهنگی و اجتماعی بالاتری دارد 》 نه قدرت هژمون‌ سازی دارد و نه توان شکستن هژمونی مقابل خود را؟ جواب ساده است اما تلخ : 1_ عدم حضور فعال رسانه‌ای علمی و هوشمندانه : جریان مذهبی هنوز نتوانسته یک شبکه رسانه‌ای توانمند بسازد که بتواند روایت واقع‌ بینانه و مبتنی بر عقل و استدلال را جایگزین هیاهو و ترس‌ پراکنی کند. 2_ فقر تحلیل انتقادی در خود طبقه مذهبی : جریان مذهبی اغلب در مواجهه با تحریف رسانه‌ای و شبه‌روشنفکری، واکنش‌های احساسی و واکنشی دارد، نه تحلیل مبتنی بر استدلال و جدال احسن. 3_ اشاعه نگاه صفر و یک : روشنفکر نمایان به مدد رسانه‌های فراگیر، با دوگانه‌ سازی‌های دوست / دشمن ، شرق / غرب ، خوب / بد فضای اجتماعی کشور را تحت کنترل دارند؛ طبقه مذهبی و حزب اللهی کشور ما هنوز نتوانسته یک روایت هژمونیک اما عقلانی بسازد که این دو قطبی‌های ایجاد شده توسط روشنفکران و غرب گراها را به تیز نقد بکشد. به عبارت دیگر ، ایران اسلامی امروز درگیر یک بازی رسانه‌ای و روانی است که هدفش نه تحلیل واقعیت ، بلکه کنترل ادراک و خلق هراس از دشمن است. هر حادثه‌ای 《 چه تحریم ترامپ، چه تهدید پوتین یا شی جینگ پینگ 》 صرفا یک فرصت برای نمایش تئاتر هراس و دشمن‌ سازی می‌شود، و در این میان، جریان مذهبی همچنان تماشاگر است، نه بازیگر تعیین‌کننده. و اینجاست که نقطه قوت و نقطه ضعف ایران ما مشخص می‌شود : نقطه قوت : ظرفیت تاریخی، مذهبی و اجتماعی ایران برای ایجاد روایت هژمونیک عقلانی وجود دارد. نقطه ضعف : فقدان شبکه رسانه‌ای هوشمند و فقدان بهره‌گیری از عقلانیت تحلیلی در مقابله با جریان روشنفکری و غرب گرایی کور . ✅ پس بنابراین ایران گرفتار مکانیسم روانی و رسانه‌ای شبه روشنفکری است که بر پایه هراس و قطبی‌ سازی بنا شده و طبقه مذهبی هنوز در آن قدرت روایت‌ سازی و تحلیل فعالانه ندارد. تا زمانی که طبقه مذهبی نتواند یک روایت عقلانی، تحلیلی و مبتنی بر جدال احسن بسازد، نه می‌تواند هژمون شود و نه می‌تواند هژمونی مقابل را بشکند. در یک کلام : شرق‌ هراسی و روس‌ هراسی و دوست‌ هراسی، محصول بی‌ پایگی رسانه‌ای است؛ و شکست ما در فضای رسانه ، محصول همان ضعف روایت‌ گری عقلانی و بصیرت افزایی لازم است که باید پر حرارت، توفنده و علمی باشد تا میخ‌ کوب‌ کننده عمل کند. تا ولوم صدای غرب گراها را کمتر نماید. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/7374

🔴 انقلابیون ۵۷ در خط مقدم بودند؛ بهشتی، مطهری، باهنر، رجایی و سید علی خامنه‌ای #می‌آمدند و مردم را هم با خود می‌آوردند امروز اما فراری‌هایی مثل رضا پهلوی از آن‌سوی مرزها فرمان #بروید می‌دهند!! آهای جوان فریب خورده : فرمانده واقعی نمی‌گوید بروید؛ می‌گوید #بیایید و خودش جلوتر می‌ایستد. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/7376

🔴 تاریخ یک درس تکرارشونده دارد: دشمن همیشه اول #رهبر_جامعه را می‌زند. موسی علیه‌السلام را متهم کردند، امیرالمؤمنین علیه‌السلام را بی‌نماز و قاتل خواندند؛ نه از سر دلسوزی برای دین، بلکه چون می‌دانستند با زدنِ ستون، خیمه فرو می‌ریزد. امروز هم همان نقشه جریان دارد؛ تخریب رهبری یعنی هدف گرفتن هویت و وحدت یک ملت. بصیرت یعنی فریبِ هیاهوی فرعون‌های زمان را نخوریم. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/7377

🔴 مذاکره ؛ میدان سنجش منطق‌ها، نه معامله بر سر اصول گاهی در نگاه نخست، مذاکره صرفا به‌عنوان ابزاری برای رسیدن به توافق و کسب منفعت تعریف می‌شود؛ اما تاریخ سیاست نشان داده است که همه مذاکرات لزوماً برای داد و ستد امتیاز نیستند. برخی گفت‌وگوها، میدانِ آشکار شدن حقیقت‌اند؛ صحنه‌ای که در آن، منطق‌ها سنجیده می‌شوند و افکار عمومی جهان به داوری می‌نشیند. واقعیت این است که وقتی یک ملت بر اصول کلیدی خود یعنی استقلال، عزت و حق تعیین سرنوشت ، ایستاده باشد، مذاکره برای او نه نشانه ضعف، بلکه جلوه‌ای از اعتماد به نفس تمدنی است. ملتی که از منطق خود مطمئن است، از گفت‌وگو نمی‌هراسد؛ زیرا می‌داند حقیقت در فضای استدلال روشن‌تر می‌شود. از سوی دیگر، تجربه تاریخ معاصر نشان می‌دهد قدرت‌هایی که به برتری‌طلبی عادت کرده‌اند، به‌سختی از الگوهای سلطه دست می‌کشند. از کودتای ۱۳۳۲ گرفته تا حمایت از رژیم‌های مستکبر در نقاط مختلف جهان، حافظه تاریخی ملت‌ها نشان می‌دهد که سیاستِ قدرت غالبا با معیار عدالت سنجیده نشده است. همین حافظه تاریخی است که امروز افکار عمومی جهان را حساس‌ تر و نقادتر کرده است. اما سود بزرگ چنین مذاکراتی کجاست؟ نخست، آشکار شدن منطق‌ها. مذاکره همان جدال احسن قرآنی است؛ آنجا که خداوند می‌فرماید : وَجادِلْهُم بِالَّتِی هِیَ أَحْسَن با بهترین شیوه استدلال کن. در این میدان، آن‌که برهان قوی‌تر دارد، حتی اگر به توافق فوری نرسد، سرمایه‌ای بزرگ‌ تر به دست می‌آورد: اعتماد ناظران جهانی و وجدان های بیدار. دوم، بیداری افکار عمومی. جهان امروز، جهان رسانه و تحلیل است. دیگر روایت‌ها یک‌ طرفه پذیرفته نمی‌شوند. هر مذاکره، فرصتی است تا ملت‌ها ببینند کدام طرف بر حقوق شناخته‌ شده خود تکیه دارد و کدام طرف بر فشار و تهدید. تاریخ اسلام نیز نمونه‌ای درخشان پیش روی ما می‌گذارد : صلح حدیبیه. در ظاهر، برخی آن را عقب‌نشینی می‌پنداشتند، اما پیامبر اکرم ( ص ) با دوراندیشی نشان داد که گاهی گفت‌وگو، حتی بدون دستاورد فوری، مسیر پیروزی‌های بزرگ‌تر را هموار می‌کند. آن صلح، افکار را آماده کرد، چهره‌ها را روشن ساخت و زمینه گسترش اسلام را فراهم آورد. در تاریخ معاصر نیز بارها دیده‌ایم که ایستادگی منطقی، اگرچه زمان‌بر است، اما نهایتا روایت مسلط را تغییر می‌دهد. قدرت واقعی فقط در زرادخانه‌ها نیست؛ در اقناع جهانی است. کشوری که بتواند موضع خود را عقلانی، حقوقی و مستدل عرضه کند، حتی در سخت‌ترین میدان‌ها تنها نمی‌ماند. ✅ بنابراین، شاید مهم‌ترین دستاورد مذاکره نه امضای یک سند، بلکه شکل‌گیری یک فهم جهانی باشد : فهم اینکه منطق، از جنس حق است نه زور. و اینکه دوران تحمیل روایت‌های یک‌جانبه رو به پایان است. مذاکره، اگر بر پایه عزت و حکمت باشد، تریبونی است برای نشان دادن عقلانیت یک ملت؛ و ملتی که عقلانیت خود را به نمایش بگذارد، حتی اگر مسیرش طولانی باشد، در نهایت صحنه تاریخ را به سود خویش تفسیر خواهد کرد. حقیقت شاید گاهی دیر شنیده شود، اما هنگامی که شنیده شد، دیگر خاموش نخواهد شد. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/7378

🔴 ساده نباشیم که فریب می خوریم : ساده نباشیم که تاریخ نشان داده قدرت‌های مستکبر، از آمریکا تا متحدانش، بیش از آنکه به حقوق ملت‌ها بیندیشند، در پی حفظ منافع راهبردی خویش‌اند؛ فهم این واقعیت، ما را از افتادن در دام لبخندهای دیپلماتیک و وعده‌های پر زرق و برق مصون می‌سازد. ساده نباشیم که در تحلیل رفتار اسرائیل، باید فراتر از تیترها و روایت‌های جهت‌دار رفت و با نگاه عقلانی دید چگونه امنیت‌سازی برای خود را گاه بر ناامنی دیگران بنا می‌کند؛ شناخت این الگو، شرط بیداری سیاسی است. ساده نباشیم که غرب، مجموعه‌ای یکدست نیست اما در بزنگاه‌های راهبردی، همگرایی عجیبی در دفاع از منافع مشترک خود نشان می‌دهد؛ درک این هم‌پوشانی، ما را به واقع‌گرایی در قضاوت‌ها دعوت می‌کند. ساده نباشیم که تبلیغات مدرن، دیگر فریاد نمی‌زند بلکه آرام و نامحسوس ذهن‌ها را شکل می‌دهد؛ سواد رسانه‌ای یعنی پرسیدن این سؤال همیشگی : چه کسی از این روایت سود می‌برد؟ ساده نباشیم که برخی رسانه‌های وابسته، با تکنیک‌های حرفه‌ای، روایت را چنان می‌آرایند که حقیقت در حاشیه بماند؛ مخاطب هوشمند، پیش از باور کردن، مقایسه می‌کند و منبع را می‌سنجد. ساده نباشیم که جوانِ بی‌ تحلیل، ممکن است هیجان را با حقیقت اشتباه بگیرد و ناخواسته در مسیری گام بگذارد که طراحان آشوب برایش ترسیم کرده‌اند؛ گفت‌وگو، آموزش و بصیرت، سپر جامعه در برابر چنین لغزش‌هایی است. ساده نباشیم که صبر و تحمل، نشانه ضعف نیست بلکه راهبرد ملت‌های بالغ است؛ شتاب‌زدگی تصمیم‌ها را احساسی می‌کند، اما بردباری افق‌های بلند را قابل دستیابی می‌سازد. ساده نباشیم که کلیت هر نظام سیاسی خصوصا جمهوری اسلامی ، حاصل تجربه‌ها، اصلاح‌ها و مشارکت مردم است؛ نقد منصفانه می‌تواند سازنده باشد، اما نفیِ همه‌ چیز، اغلب بازی در زمین بی‌ثباتی و نا امن سازی کشور است. ساده نباشیم که ولایت‌ پذیری، در معنای عمیق خود، ترجیح انسجام بر پراکندگی و حرکت در چارچوب‌های پذیرفته‌شده جمعی است؛ جامعه‌ای که محور وحدت دارد، کمتر دچار تلاطم می‌شود. ساده نباشیم که انتخابات، فقط یک رویداد تقویمی نیست بلکه میدان تعیین مسیر آینده است؛ هوشیاری یعنی انتخاب آگاهانه، نه واکنشی و نه هیجانی. ساده نباشیم که دشمنی با هویت‌ها و مقدسات یک ملت، اغلب از مسیر تضعیف باورها آغاز می‌شود؛ پاسداشت ارزش‌ها، زمانی معنا دارد که با فهم، استدلال و رفتار حکیمانه همراه باشد. ساده نباشیم ؛ زیرا جهان پیچیده‌تر از روایت‌های سطحی است و ملتی که عمیق می‌اندیشد، کمتر غافلگیر می‌شود و استوارتر آینده خود را می‌سازد. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/7379

🔴 آقای مطهری‌نیا که خود را روشنفکر می‌نامید، بدانید که روشنفکری پیش از هر چیز تعهد به دقت، انصاف و استدلال است؛ نه اتکاء به گزاره‌هایی که بیش از آنکه ریشه در داده‌های قابل سنجش داشته باشند، بر حدس و پیش‌داوری استوارند. خوب خودتان را 👈 اینجا 👉 معرفی کردید. وقتی از شکنندگی رهبر انقلاب که حتی دشمنانش نیز به فراست و درایتش اقرار کرده اند ، سخن می‌گویید، یعنی باید نشان دهید بر اساس کدام شاخص‌های علمی از مشروعیت اجتماعی گرفته تا انسجام نهادی و توان مدیریت بحران ، به چنین نتیجه‌ای رسیده‌اید. در غیر این صورت، این سخن ناشیانه شما نه تحلیل راهبردی، بلکه ادعایی اثبات‌ نشده و رو هوا خواهد بود که قطعا هم این گونه است. ■ یعنی با این شیوه از داوری، هر ساختار پایداری را نیز می‌توان صرفا با یک پیش‌ بینی ذهنی شکننده نامید؛ حال آنکه در منطق عقل، دوام در برابر بحران‌ها خود نشانه‌ای از تاب‌ آوری است، نه علامت فروپاشی قریب‌الوقوع. استحکام در مواضع الزاما به معنای ضعف در آینده نیست؛ همان‌گونه که تاریخ بارها نشان داده، جوامع برخوردار از ریشه‌های عمیق، با طوفان‌ها از میان نمی‌روند. و ما ایمان کامل به پیروزی این نظام در برابر اجانب داریم. ■ آقای مطهری نیا ، نقد کردن، هنر است؛ اما نقدِ مسئولانه آن است که همه واقعیت را ببیند، نه بخشی از آن را. روشنفکر واقعی پرسش می‌افزاید، اما ناامیدی تولید نمی‌کند؛ هشدار می‌دهد، اما با گزاره‌های قطعی و هیجانی ذهن جامعه را ملتهب نمی‌سازد. جامعه بیش از سخنان تکان‌دهنده، به تحلیل‌های متوازن و برهان‌های استوار نیاز دارد. ■ تاریخ نیز به ما آموخته است که خطای محاسبه نخبگان می‌تواند هزینه‌ساز باشد؛ از خوش‌بینی‌های افراطی و اعتمادهای بی‌پشتوانه گرفته تا پیش‌بینی‌های شتاب‌زده‌ای که هرگز محقق نشدند. از همین رو، وزن یک دیدگاه نه به تندی عبارت، بلکه به استحکام استدلال آن است. ■ پس آقای مطهری نیا اگر از آینده سخن می‌گویید، آن را بر شانه‌های برهان بنشانید، نه بر موج گمان. چراکه در میدان اندیشه، این استدلال است که می‌ماند و داوری‌های شتاب‌زده‌اند که فراموش می‌شوند. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/7380

🔴 این هم از آن مُدهای عجیب اصلاح سر است ؛ مُدی که نه نشانی از زیبایی دارد، نه ردی از اصالت، و نه حتی کمترین نسبتی با فهم زیبایی‌ شناسی. گویی برخی به جای آنکه به دنبال رشد سلیقه باشند، مسابقه‌ای برای متفاوت بودن به هر قیمت راه انداخته‌اند؛ حتی اگر بهایش سقوط در ورطه ابتذال و خر شدن باشد وقتی ظاهر به نمایش بی‌ فکری تبدیل شود، دیگر نباید تعجب کرد که رفتار نیز رنگ هیجان و بی‌ شعوری بگیرد. از نسلی که هویت خود را در مُدهای تقلیدی و بی‌ ریشه جست‌ و جو می‌کند، چگونه می‌توان انتظار وقار اجتماعی، مسئولیت‌ پذیری و درک مرزهای قانون داشت؟ ظاهر آشفته، اگر به یک طرز فکر آشفته گره بخورد، نتیجه‌ای جز خسارت برای خود و جامعه نخواهد داشت جامعه با مُد مخالف نیست؛ جامعه با بی‌ معیاری مسئله دارد. نو گرایی زمانی ارزشمند است که بر پایه شعور و انتخاب آگاهانه باشد، نه صرفا برای جلب نگاه‌ها و شکستن هنجارها. متفاوت بودن هنر است، اما متفاوتِ بی‌منطق شدن، و خود را الاغ جلوه دادن، تنها فریادی خاموش از خلأ هویتی است بیایید صریح باشیم : پیشرفت یک جامعه از مسیر سلیقه‌ های سطحی و نمایش‌های نازل عبور نمی‌کند. ملتی که به وقار ظاهری پشت کند، دیر یا زود هزینه‌های عمیق‌ تری خواهد پرداخت. زیبایی ریشه در تعادل دارد؛ و هرجا تعادل قربانی افراط و بی ریشگی شود، نشانه‌ای از عقب‌گرد فرهنگی پدیدار می‌شود نو شدن خوب است اما نه هر نویی. نویی که شأن انسان را پایین بیاورد، مد نیست هشداری است درباره مسیری که اگر اصلاح نشود، فاصله ما را با بلوغ فرهنگی بیشتر خواهد کرد ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/7382

🟥 یک لقب، یک حقیقت تاریخی چرا درباره امیرالمؤمنین(ع) می‌گویند : کَرَّمَ اللهُ وَجْهَهُ ؟ پاسخ را با استناد به منابع اهل‌سنت بخوانید و نگاه عمیق‌تری به فضائل علوی پیدا کنید. ✨ اگر دوست دارید شبهات اعتقادی و.... را با پاسخ‌های متقن و علمی و با دقت عقلی بخوانید ، این کانال را از دست ندهید. 🔰 مرکز پاسخ به شبهات | حوزه علمیه علوی هیدج جایی برای افزایش بصیرت و آگاهی دینی 👇 برای عضویت کلیک کنید : https://eitaa.com/Shobahat_Hozeh_Hidaj/229

🔴 ایستاده در گذرگاهِ زمان ، با قلبی رو به فردا در گذر بی‌امانِ زمان، آن‌گاه که عقربه‌ ها بی‌صدا بر صفحه عمر می‌لغزند، انسان درمی‌یابد که زندگی نه مجموعه‌ای از روزهای همسان، بلکه کاروانی است آمیخته از تلخی‌ها و شیرینی‌ها، ناگواری‌ ها و امید ها، بی‌مهری‌ها و دست‌های گرمی که ناگهان از راه می‌رسند. چه بسیار لحظاتی که غبار اندوه بر جان نشست و چه بسیار صبح‌ هایی که نسیم امید، چراغ دل را دوباره افروخت. زمان، معلمی خاموش اما حکیم است؛ با هر رنج، درسی می‌آموزد و با هر انتظار، افقی تازه می‌گشاید. آنان که ژرف‌ تر می‌نگرند، می‌دانند که بی‌ مهری‌ ها نیز گاه پله‌های بلوغ‌اند و ناگواری‌ها، صیقل‌دهنده روح. آدمی در این مسیر می‌آموزد که شکستن، پایان نیست؛ گاهی مقدمه‌ی از نو ساختن است. می‌آموزد که امید، نه یک احساس زودگذر، بلکه تصمیمی آگاهانه برای ادامه دادن است؛ حتی آن‌گاه که راه در مه فرو رفته باشد. پس چه نیکوست که در هیاهوی روزگار، دل به روشنای فردا بسپاریم و باور داشته باشیم که پس از هر شبِ دراز، سپیده‌ای در راه است. زمان می‌گذرد، اما آنچه می‌ماند، صبرِ نجیب، ایمانِ استوار و قلبی است که با همه زخم‌ها، هنوز توان تپیدن برای فردایی بهتر را دارد. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/7384

🔴 سه ابزار دشمن علیه جبهه حق و وظایف ما 👈 با دور تند و سریع گوش دهید 🎤 موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/7385