🔴 بی‌ تفاوتی اجتماعی؛ گناه کبیره عصر مدرن بی‌ تفاوتی اجتماعی، مرگ تدریجی وجدان جمعی است؛ مرگی بی‌صدا اما ویرانگر. جامعه‌ ها معمولا با حمله دشمن فرو نمی‌ریزند، بلکه با خاموشی حساسیت اخلاقی از درون تهی می‌ شوند. آن‌ گاه که ظلم دیده می‌شود اما واکنشی بر نمی‌انگیزد، فساد آشکار است اما عادی تلقی می‌شود، و انحراف شناخته می‌شود اما به ما چه جای مسئولیت را می‌گیرد، در حقیقت شریان حیات اجتماعی قطع شده است. سکوت در برابر خطا، بی‌ طرفی نیست؛ نوعی مشارکت منفی در تداوم آن است. تاریخ گواهی می‌دهد که بسیاری از سقوط‌ ها نه با خیانت‌ های بزرگ، بلکه با سکوت‌ های کوچک اما مستمر آغاز شده‌اند؛ سکوت نخبگانی که هزینه را بر حقیقت ترجیح دادند و مردمی که اثر گذاری را ناممکن پنداشتند. ■ ریشه این انفعال، ترکیبی از فرسایش اعتماد عمومی، فشارهای معیشتی، عادی‌ سازی تخلف و هراس از برچسب خوردن است. وقتی سازوکارهای نقد تضعیف شود و پاسخگویی کمرنگ گردد، شهروند به این جمع‌ بندی می‌رسد که کنش او بی‌ثمر است؛ و همین احساس بی‌ ثمری، خطرناک‌ ترین آفت سرمایه اجتماعی است. اما عقلانیت برتر، راه سومی را پیش می‌نهد : نه هیجان بی‌ منطق و نه سکوت بی‌ مسئولیت؛ بلکه مطالبه‌ گری مستدل، نقد منصفانه و گفت‌وگوی اخلاق‌مدار. جدال احسن یعنی حقیقت‌گویی بدون تخریب، صراحت بدون تهمت، و ایستادگی بدون آشوب. جامعه‌ای که فرهنگ اعتراض عاقلانه را بیاموزد، نه به ورطه هرج‌ومرج می‌افتد و نه به مرداب انفعال فرو می‌رود. ■ بی‌ تفاوتی بزرگ‌ ترین سرمایه فرصت‌ طلبان است، زیرا خلأ حساسیت عمومی، میدان را برای تحریف، فساد شبکه‌ای و مصادره ارزش‌ها باز می‌کند. در چنین فضایی، حتی مقدس‌ ترین مفاهیم به شعارهای کم‌ هزینه تبدیل می‌شوند و دینداری از مسئولیت اجتماعی تهی می‌گردد. راه برون‌رفت، احیای حسّ پرسشگری، تقویت شفافیت، و بازگرداندن اعتماد از طریق صداقت در گفتار و عدالت در عمل است. جامعه تا زمانی زنده است که درد را حس کند و برای درمان برخیزد؛ و بزرگ‌ ترین گناه عصر ما نه ندانستن حق، بلکه دانستن و واکنش نشان ندادن است. تاریخ با تماشاگران مهربان نیست؛ آینده را آنان می‌سازند که در لحظه‌های حساس، بی‌ تفاوت نمی‌مانند. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/7441

🔴 سوء قصد به نماینده عدالت‌ خواه تاکستان ؛ تیرِ ترس به سنگِ اراده خورد حادثه ناگوار سوء قصد به برادر ارجمند و نماینده انقلابی مردم شریف تاکستان، جناب حاج عباس بیگدلی ، که در شامگاه امشب در منطقه خرمدشت به وقوع پیوست، موجب تأثر عمیق و نگرانی جدی دلسوزان انقلاب اسلامی گردید. این اقدام مذبوحانه که توسط عناصری ناشناس و با توسل به خشونت مسلحانه صورت گرفت، نه از موضع اقتدار، بلکه برخاسته از اضطراب و استیصال جریان‌ هایی است که از گسترش گفتمان عدالت‌ خواهی و مبارزه با مفاسد اقتصادی و اداری بیمناک‌ اند. سنت الهی گواه آن است که تقابل با خدمت صادقانه و اراده‌ های مؤمنانه، سرانجامی جز رسوایی برای عاملان آن نخواهد داشت. به فضل الهی، این سوءقصد نافرجام ماند و ایشان در صحت و سلامت کامل به سر می‌برند. بی‌ تردید استمرار مسیر عدالت‌ طلبی، صیانت از ارزش‌های انقلاب و دفاع از حقوق مردم، نیازمند ثبات قدم و هوشیاری مضاعف است. چنین حوادثی هرگز اراده خدمت‌ گزاران صادق ملت را سست نخواهد کرد، بلکه آنان را در پیمودن راه حق مصمم‌ تر می‌سازد. اینجانب ضمن محکومیت صریح این اقدام، از مردم مؤمن، بصیر و انقلابی استان قزوین درخواست می‌کنم با حفظ آرامش، متانت و هوشیاری اجتماعی، همچنان پشتیبان جریان حق و عدالت باشند و با دعا و همراهی خود، خادمان ملت را در انجام مسئولیت‌ های خطیر یاری رسانند. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/7442

🔴 حضرت خدیجه(س) و هندسه حمایت از رهبری الهی در بحران‌ های تاریخی حضرت خدیجه سلام‌ الله‌ علیها از معدود شخصیت‌هایی است که نقش او در شکل‌ گیری هویت توحیدی اسلام، نه صرفا در حاشیه تاریخ، بلکه در متن تکوین رسالت نبوی قابل تحلیل است. اگر بعثت را نقطه آغاز ظهور دین خاتم بدانیم، بی‌ تردید باید خدیجه کبری(س) را از ارکان تثبیت و استقرار آن در مرحله آغازین به شمار آورد؛ شخصیتی که ایمان، ثروت، تدبیر و عاطفه را در خدمت حقیقت قرار داد و الگویی ماندگار برای جامعه من حیث المجموع و نیز جامع الاطراف ترسیم کرد. ■ در میان زنان و مردان عصر جاهلی، نخستین ایمان‌ آورنده به پیامبر اکرم (ص) حضرت خدیجه (س) بود. این سبقت، صرفا تقدم زمانی نیست، بلکه نشانه عمق بصیرت و طهارت فطری اوست. او در فضایی که نظام ارزشی مکه بر پایه ثروت‌ سالاری، تعصب قبیله‌ ای و بت‌ پرستی استوار بود، دعوت توحیدی همسر خویش را بی‌ هیچ تردیدی تصدیق کرد. پیامبر اکرم (ص) بارها از ایمان و وفاداری او یاد می‌کرد و فرمود: آمَنَتْ بی إذ کَفَرَ بی الناس ؛ او به من ایمان آورد آن‌گاه که مردم کفر ورزیدند. این شهادت نبوی، نشان می‌دهد که ایمان خدیجه (س) نه احساسی زود گذر، بلکه موضعی معرفتی و آگاهانه بود. ■ در جامعه‌ ای که زن غالبا در حاشیه ساختار قدرت و منزلت اجتماعی قرار داشت، خدیجه (س) به لقب طاهره شهرت یافت؛ لقبی که پیش از اسلام نیز بیانگر عفاف، صداقت و پاکدستی او در مناسبات اقتصادی و اجتماعی بود. او تاجری موفق، مدیر کاروان‌ های بازرگانی و شخصیتی مورد اعتماد قریش بود. ازدواج آن حضرت با پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله نه بر مدار ثروت و شهرت، بلکه بر محور صداقت و امانت شکل گرفت؛ همان پیامبری که پیش از بعثت به امین شهره بود. این پیوند، نمونه‌ای از عقلانیت در انتخاب همسر و تقدم فضیلت بر معیارهای ظاهری است؛ درسی مهم برای جامعه امروز که گاه در هیاهوی معیارهای مادی، گوهر های اخلاقی را فراموش می‌ کند. ■ یکی از ابعاد کمتر واکاوی‌ شده شخصیت خدیجه (س)، نقش تمدنی او در حمایت اقتصادی از نهضت نوپای اسلام است. در محاصره اقتصادی شعب ابی‌ طالب، بخش عظیمی از دارایی او در راه حفظ جان مسلمانان هزینه شد. این فداکاری، نشان می‌ دهد که سرمایه اگر در خدمت ارزش‌ های الهی قرار گیرد، می‌تواند به ابزار ساخت تمدن بدل شود. در تحلیل اجتماعی، خدیجه(س) الگوی کار آفرینی متعهد است؛ زنی که هم در عرصه اقتصاد فعال است و هم در عرصه ایمان پیشگام. چنین الگویی برای زنان و مردان امروز، پاسخ روشنی به دوگانه‌ سازی‌ های کاذب میان دینداری و حضور اجتماعی ارائه می‌دهد. ■ ثمره این پیوند مبارک، تولد فاطمه زهرا سلام‌الله‌علیهاست؛ بانویی که استمرار نسل پیامبر(ص) و سرچشمه امامت شد. خدیجه(س) در مقام همسر و مادر، محیطی امن و سرشار از محبت برای پیامبر(ص) فراهم آورد؛ محیطی که در آن، وحی نازل می‌شد و رسالت قوام می‌یافت. خانه او، نخستین پایگاه تربیت توحیدی بود؛ خانه‌ای که بعدها کانون نزول آیات تطهیر و کوثر شد. این نقش خانوادگی، نشان می‌دهد که خانواده، نخستین هسته تمدن‌سازی است و زن در این میان، محور سکونت و آرامش : لِتَسکُنوا إلیها. حضرت خدیجه سلام‌ الله‌ علیها برای جامعه فعلی ما الگو هست. ایشان نشان داد که دینداری، به انزوا نمی‌انجامد؛ بلکه می‌ تواند موتور محرک تحولات اجتماعی باشد. سرمایه و قدرت اقتصادی، اگر در مسیر حق قرار گیرد، به پشتوانه حرکت‌ های الهی تبدیل می‌شود. همان‌ گونه که خدیجه (س) پشتیبان پیامبر(ص) بود، جامعه امروز نیز باید نخبگان مؤمن و مصلح را حمایت کند، نه آن‌ که آنان را در غربت و بی مهری و بی محلی رها سازد. ■ حضرت خدیجه سلام‌ الله‌ علیها ، الگوی تمام عیار بود : با تقدم ایمان و اخلاق بر ظواهر ، با همراهی با همسر در سخت‌ترین شرایط، نه فقط در روزگار رفاه ، با توجه به نقش مادر در شکل‌ دهی به هویت دینی و اجتماعی فرزندان ، با الگویی که نه به انفعال می‌ انجامد و نه به استحاله در فرهنگ مادی. ✅ خلاصه ، حضرت خدیجه سلام‌ الله‌ علیها شخصیتی صرفا عاطفی یا تاریخی نیست، بلکه نقطه تلاقی ایمان، عقلانیت و مسئولیت اجتماعی است. او در آغاز بعثت، ستون خیمه رسالت بود و در عرصه خانواده، مأمن آرامش پیامبر(ص). جامعه امروز، چه در سطح ساختارهای کلان و چه در سطح خانواده‌ها، می‌تواند با باز خوانی عالمانه سیره او، الگویی جامع برای زیست مؤمنانه، مسئولانه و تمدن‌ساز بیابد. خدیجه (س) به ما می‌ آموزد که می‌توان در متن جامعه زیست، ثروت داشت، مدیر بود، همسر و مادر بود، و در عین حال، همه این‌ها را در مدار بندگی خدا معنا کرد؛ و این همان الگوی تراز برای عصر ماست. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/7443

🔴 از راهروی بیمارستان تا ورطه بدهکاری بارالها ، رنج بیماری را بر بندگانت سبک گردان و هیچ محتاجی را در پیچ‌ و خم راهروهای سرد بیمارستان‌ ها، خاصّه بیمارستان‌ های خصوصی، سرگردان مساز؛ آن‌جا که دردِ تن با اضطرابِ هزینه درهم می‌ آمیزد و اشکِ عجز، بی‌صدا بر گونه‌ها فرو می‌چکد. یکی از نزدیکان، بی‌ آن‌ که دستش به تمکّن مالی برسد و پشتوانه‌ ای استوار داشته باشد، ناچار و زیر فشار ناگزیرِ شرایط، به بستری در بیمارستانی خصوصی در تهران تن داد؛ و این در حالی بود که حتی داروهای ضروری نیز در همان مرکز فراهم نمی‌شود و بیمار را به بیرون حواله می‌کنند. سرانجام، رقمی قریب به چهارصد میلیون تومان بر دوش خانواده ای نهاده شد که خود زیر بار اندوه بیماری خمیده و اشک می ریزد. آیا سلامت، که ودیعه الهی و حقّ نخستین انسان است، باید چنین در ترازوی سود و زیان و تفکر سرمایه داری در کشورمان سنجیده شود؟ الهی، شفای عاجل عنایت فرما و دل‌ های مسئولان را به رأفت و عدالت بیدار ساز، تا درمان، عرصه کرامت باشد نه میدان اضطرار و ابتلا و شلاق زدن به روح و روان بی بضاعت ها. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/7444