🔴 #شبکه_ایکس
آری درس بزرگ تحولات امروز این است که :
ملت های اسلامی، اگر ظرفیت های مشترک خود را بشناسند و بر محور عقلانیت، عزت و منافع مشترک هم افزا شوند، میتوانند آینده منطقه و حتی نظم جهانی را تحت تأثیر قرار دهند.
تجربه تاریخ نشان داده هرجا امت اسلامی دچار تفرقه و غفلت شده، میدان برای نفوذ و سلطه بیگانگان فراهم گردیده؛ و هرجا وحدت، بصیرت و اعتماد به توان داخلی شکل گرفته، عزت و اقتدار نیز به دنبال آن آمده است.
✍ موسی آقایاری
🆔https://eitaa.com/Myidea/8083
طلوع فکر و اندیشه
🔴 اینترنتِ بی حکمرانی ؛ هدیه ای به اتاق عملیات دشمن
وقتی رسانههای معاند و اتاقهای عملیات روانی بیرونی، از یک تصمیم داخلی در ایران ابراز خوشحالی می کنند، عقل سیاسی حکم می کند که دست کم یکبار با دقت بیشتری به ابعاد آن تصمیم نگاه شود. سؤال اساسی اینجاست :
چرا باید کسانی که سالها پروژه بیثبات سازی افکار عمومی، جنگ روانی، شایعه سازی و دوقطبیسازی جامعه ایران را دنبال کردهاند، امروز از آزاد سازی بیضابطه اینترنت بینالملل احساس پیروزی کنند؟
اینکه برخی با لحن تمسخر آمیز بنویسند اینترنت را خدا آزاد کرد، صرفا یک جمله طنز نیست؛ این یک علامت سیاسی و رسانهای است. دشمن، هرگز از ابزاری که قدرت عملیات شناختی او را افزایش دهد ناراحت نمیشود. تجربه سالهای گذشته نشان داده که شبکه های اجتماعی خارجی فقط بستر ارتباط نیستند؛ بلکه در بزنگاههای حساس، به میدان جنگ روایتها، مدیریت هیجان اجتماعی، سازماندهی آشوب و تخریب امنیت روانی جامعه تبدیل می شوند.
مسئله این نیست که فناوری بد است یا ارتباطات جهانی باید قطع شود؛ مسئله این است که آیا دولت، برای مدیریت این فضا، طراحی حکمرانی، اقتدار سایبری، سواد رسانهای و آمادگی امنیت شناختی دارد یا خیر؟ آزاد سازی بدون حکمرانی، شبیه بازکردن دروازه های یک شهر در میانه جنگ ترکیبی است.
دولت آقای پزشکیان باید توضیح دهد چرا در شرایطی که کشور همچنان هدف شدید ترین عملیات رسانهای و شناختی قرار دارد، تصمیماتی اتخاذ می شود که حتی رسانه های معاند نیز آن را به نفع پروژه خود ارزیابی میکنند؟ آیا تجربه های گذشته کافی نبود؟ آیا هنوز هم برخی تصور می کنند فضای مجازی صرفا یک ابزار خنثی است و نه بخشی از میدان نبرد قدرت ها؟
امروز جنگ ها فقط با موشک و تانک اداره نمی شوند؛ جنگ اصلی، جنگ ذهن ها، ادراکها و امید مردم است. دشمن، قبل از حمله به زیر ساخت ها، اعتماد عمومی را هدف می گیرد؛ قبل از آشوب خیابانی، افکار را ملتهب می کند؛ و قبل از هر بحران امنیتی، روایت سازی می کند. این همان جایی است که حکمرانی هوشمند در فضای مجازی اهمیت پیدا می کند.
دلسوزان کشور حق دارند نگران باشند ؛ زیرا هزینه خطا در این میدان، صرفا یک اشتباه مدیریتی ساده نیست، بلکه میتواند به فرسایش امنیت روانی جامعه، تشدید شکاف ها و افزایش آسیب پذیری کشور همانند حادثه دلخراش ۱۸ و ۱۹ دی ماه در برابر جنگ ترکیبی منجر شود. عقلانیت اقتضا می کند که تصمیمات کلان رسانه ای، نه بر پایه هیجان و خوشبینی ساده لوحانه، بلکه بر اساس تجربه، آینده نگری و درک عمیق از ماهیت جنگ شناختی اتخاذ شوند.
✍ موسی آقایاری
🆔 https://eitaa.com/Myidea/8085
🔴 توهین وقیحانه روزنامه توسعه ایرانی به راهپیمایی های حماسی شبانه و مطالبات مردم
🆔 https://eitaa.com/Myidea/8086
🔴 منطق دین اسلام بر پایه :
عدالت، عقلانیت، کرامت انسانی و مسئولیت پذیری اجتماعی استوار است؛ منطقی که در عرصه سیاست، حکومت را وسیلهای برای خدمت به مردم و حفظ حقوق جامعه می داند، نه ابزاری برای قدرت طلبی.
اسلام بر اصل مشورت، قانونمداری و مبارزه با ظلم تأکید دارد؛ برای مثال، امیرالمؤمنین علیهالسلام در نامه معروف خود به مالک اشتر، حاکمان را به : عدالت، احترام به حقوق مردم، پرهیز از تبعیض و حمایت از قشرهای ضعیف جامعه سفارش میکند.
این دیدگاه نشان میدهد که منطق سیاسی اسلام بر عدالت اجتماعی، پاسخگویی مسئولان و حفظ وحدت و آرامش جامعه تأکید دارد.
✍ موسی آقایاری
🆔https://eitaa.com/Myidea/8087
🔴 داستان #طالوت و #جالوت در قرآن می آموزد که پیروزی فقط با قدرت نظامی آمریکا یعنی ناو و بمب اتم نیست.
بلکه ایمان، عقلانیت، عدالت و استقامت تعیین کنندهاند
امروز ملت #ایران در برابر این سلطه ایستاده و به مردم، به علم به عدالت تکیه کرده و مثل طالوت مذکور در قرآن بر جالوت پیروز است
✍ موسی آقایاری
🆔 https://eitaa.com/Myidea/8089
🔴 مشکل دقیقا همینجاست که بعضیها همهچیز را وارونه میبینند؛ گویی اگر کشوری در برابر فشار، تحریم، تهدید نظامی و پروژههای تجزیهطلبانه سکوت نکرد، پس خودش مقصرِ همه بحرانهاست. این منطق، همان منطقی است که در تاریخ همیشه قربانی را متهم کرده و متجاوز را تطهیر. هیچ ملتی با التماس امنیت نگرفته است. اگر قرار بود با عقبنشینی و سکوت، احترام و آرامش نصیب کشورها شود، امروز بسیاری از ملت های منطقه نباید ویران می شدند.
این که می گویید ملت هزینه می دهد درست است؛ اما سؤال اصلی این است که چرا همیشه نسخه تسلیم فقط برای ایران پیچیده میشود؟ چرا وقتی آمریکا دهها جنگ و مداخله در دنیا راه میاندازد، نامش میشود حفظ نظم جهانی ، اما وقتی ایران از امنیت و منافع خودش حرف میزند، ناگهان عدهای یاد صلح و انسانیت میافتند؟ عقلانیت یعنی فهم توازن قدرت، نه سادهلوحی سیاسی. کشوری که قدرت بازدارندگی نداشته باشد، نه اقتصادش حفظ میشود، نه امنیتش، نه حتی عزتش. تاریخ، ملتهای ضعیف را له کرده، نه ملت هایی را که ایستادگی کردهاند.
✍ موسی آقایاری
🆔https://eitaa.com/Myidea/8090
طلوع فکر و اندیشه
🔴 وقتی کسی به جای استدلال، مستقیم سراغ فحاشی می رود، یعنی از پاسخ منطقی خالی شده است.
شما به جای نقدِ استدلال، مدام به شخصیت حمله می کنی؛ این دقیقا یعنی فرار از بحث.
اولا هیچکس نگفت مردم نباید هزینه بدهند؛ اتفاقا بحث اصلی همین است که در دنیای واقعی، امنیت، استقلال و قدرت همیشه هزینه داشته اند. سؤال این است : آیا ملتهایی که ضعیف شدند و تسلیم فشار خارجی شدند، هزینه کمتری دادند؟ لیبی، عراق، سوریه، افغانستان و حتی اوکراینِ امروز جلوی چشم همهاند. تاریخ نشان داده کشورِ بیقدرت، نه رفاه پایدار دارد، نه امنیت، نه حتی حق انتخاب.
دوما تناقض حرف تو عجیب است؛ از یک طرف می گویی چرا دشمنی ایجاد می کنید، از طرف دیگر همان ادبیاتِ تحقیر و حذف را علیه هم وطن خودت بهکار می بری. یعنی دقیقا همان منطق خشنی که ظاهرا علیهش شعار می دهی.
سوما اینکه می گویی شما شروعکننده بودید ، یک تحریف ساده لوحانه از سیاست جهانی است. مگر ایران تنها کشوری است که دنبال بازدارندگی و نفوذ منطقهای است؟ آمریکا هزاران کیلومتر دورتر پایگاه نظامی دارد، اسرائیل دهها عملیات برونمرزی انجام داده، اما اسمش می شود امنیت ملی؛ وقتی ایران از امنیت خودش حرف میزند، ناگهان بعضی ها پیامبر صلح می شوند. این استاندارد دوگانه دیگر آنقدر تکرار شده که بیشتر شبیه تبلیغات است تا تحلیل.
چهارما ، قدرت بازدارندگی با شعار فرق دارد. هیچ انسان عاقلی جنگ را دوست ندارد؛ اما فقط آدم های ساده لوح فکر می کنند کشوری که ضعیف باشد، دشمن با او مهربان می شود. در سیاست بین الملل، احترام را به کشورِ ناتوان هدیه نمی دهند؛ توازن قدرت است که مانع تحقیر و تجزیه و حمله می شود.
اگر واقعا دغدغه مردم داری، باید بتوانی بدون فحاشی حرف بزنی. چون کسی که به جای منطق فقط ناسزا تولید می کند، بیشتر از آنکه شبیه یک منتقد باشد، شبیه آدمی است که خشمش جای استدلالش را گرفته است.
✍ موسی آقایاری
🆔https://eitaa.com/Myidea/8092
طلوع فکر و اندیشه
🔴 مشکل دقیقا از همینجا شروع میشود که بعضیها واقع شدن یک پدیده در خیابان را مساوی حقانیت آن پدیده میگیرند. این مغالطه است، نه استدلال.
اگر قرار باشد هر چیزی که عدهای در خیابان خواستند، تبدیل به معیار حق و باطل شود، آنوقت دیگر نه قانون معنا دارد، نه اخلاق، نه دین، نه حتی عقل جمعی. در تاریخ، مردم بارها چیزهایی خواسته اند که بعدا خودشان از آن شرمنده شدهاند؛ از برده داری و نژاد پرستی تا فاشیسم و خشونت های جمعی. آیا چون مدتی طرفدار داشتند، حق بودند؟ خیر. خواستن با درست بودن فرق دارد
دوم اینکه، مسئله حجاب را بعضیها عمدا تقلیل میدهند به یک تکه پارچه. در حالی که در منطق دینی و حتی جامعهشناسی فرهنگی، حجاب صرفاً پوشش نیست؛ مرز نمادین فرهنگ، نوع نگاه به بدن، امنیت روانی جامعه، تنظیم روابط جنسی و هویت تمدنی است
هیچ جامعهای در جهان نسبت به پوشش و اخلاق جنسی بیتفاوت نیست. غرب هم که اینها عاشقش هستند، برای برهنگی در مدرسه، اداره، دانشگاه، رسانه و حتی خیابان هزار جور محدودیت دارد. پس این ژستِ آزادی مطلق بیشتر یک شعار رسانهای است تا واقعیت اجتماعی.
سوم؛ اینکه گفته میشود زن، زندگی، آزادی پیروز شد چون بعضی روسریها کنار رفت واقعا تحلیل سطحی است.
اگر معیار پیروزی، صرف تغییر ظاهری خیابان باشد، پس هر موج رسانهای و هیجانی را باید انقلاب تمدنی حساب کرد. در حالی که تمدنها با هشتگ ساخته نمیشوند؛ با تولید علم، خانواده پایدار، امنیت، اخلاق، اقتصاد قوی و انسجام اجتماعی ساخته می شوند
جامعه ای که در آن خانواده فروبپاشد، روابط انسانی کالایی شود، نرخ افسردگی و تنهایی بالا برود و زن تبدیل به ابزار بازار و تبلیغات شود، اسمش آزادی نیست؛ اسمش سرمایه داریِ بزک شده است.
چهارم؛ بعضی ها میگویند جلوی مردم نایستید . سؤال این است : کدام مردم؟
مگر مردم فقط یک طیفاند؟ مگر میلیونها زن محجبه و معتقد مردم نیستند؟ چرا وقتی یک عده کشف حجاب میکنند اسمش می شود صدای مردم ، اما وقتی عدهای از ارزش دینی دفاع میکنند، میشود تحجر؟ این استاندارد دوگانه خودش نشانه ایدئولوژیک بودن ماجراست
پنجم ؛ اینکه رهبر شهیدمان فرمودند : بی حجابی حرام شرعی و سیاسی است دقیقا از این فهم می آید که مسئله فقط فردی نیست.
در همه دنیا، حکومت ها درباره امور فرهنگی حساس اند؛ فرانسه برای روسری قانون می گذارد، اروپا برای نفرت پراکنی قانون می گذارد، آمریکا برای برهنگی رسانهای رده بندی سنی می گذارد. پس حکومت فقط پلیسِ مالیات نیست؛ حافظ هویت فرهنگی هم هست
حالا اگر یک نظام اسلامی درباره نمادهای هویتی خودش حرف بزند، ناگهان می شود دخالت؟ این تناقض آشکار است
و آخر اینکه امروز کسی بتواند بی حجاب در خیابان راه برود، لزوما نشانه حقانیت فکری او نیست؛ همانطور که اگر فردا موج اجتماعی عوض شد، نشانه بطلان کاملش هم نیست. حقیقت را با کف خیابان، تعداد لایک، فشار رسانهای یا هیجان مقطعی تعیین نمی کنند.
حق، نیازمند استدلال است؛ نه صرفا سر و صدا.
جامعه عاقل، نه با تحمیل کور اداره می شود و نه با تسلیم کور.
اما اینکه هر مطالبه خیابانی را تبدیل کنیم به وحی منزل و هر حکم دینی را هم مسخره کنیم، آخرش جامعه را به جایی می رساند که دیگر هیچ اصل ثابتی باقی نماند؛ و وقتی هیچ اصل ثابتی نماند، قوی ترها، پولدار ترها و رسانه دارها تعیین می کنند آزادی یعنی چه. آن وقت دیگر اسمش آزادی نیست؛ اسمش دیکتاتوریِ روایت هاست.
✍ موسی آقایاری
🆔https://eitaa.com/Myidea/8094