طلوع فکر و اندیشه
🔴 اتفاقاً شما ناخواسته حرف اصلی من را تأیید کردید؛ چون تقریبا تمام نقدتان به ساختار قدرت داخلی بر می گردد، نه به اصلِ استقلال، بازدارندگی یا نقش منطقه ای. این دو را نباید آگاهانه یا ناآگاهانه در هم ادغام کرد. اینکه در ایران فساد، عدم شفافیت، ضعف حکمرانی موردی ، نظارت ناکافی یا بحران توسعه وجود دارد، لزوما اثبات نمی کند که هر نوع سیاست مستقل منطقهای ذاتا غلط است. این همان مغالطهای است که بسیاری مرتکب می شوند : از ناکارآمدی در اجرا، به نفیِ اصلِ امنیت و قدرت می رسند
شما از مشروطه حرف می زنید و مسئله را فقط مهار قدرت سیاسی می دانید، در حالی که تاریخ ایران دقیقا نشان میدهد مشکل ما همیشه فقط استبداد داخلی نبوده؛ بلکه بارها ضعف دولت مرکزی و ناتوانی ژئوپلیتیک هم ایران را به میدان نفوذ خارجی تبدیل کرده است. از قراردادهای تحمیلی قاجار تا اشغال ایران در جنگ جهانی دوم و کودتای ۲۸ مرداد، هر زمان ایران ضعیف و فاقد قدرت بازدارندگی بوده، دیگران برایش تصمیم گرفتهاند. یعنی در جهان واقعی، حاکمیت قانون بدون قدرت ملی هم دوام نمیآورد. کشور ضعیف، حتی اگر ظاهراً دموکراتیک باشد، می تواند عملا تحت نفوذ خارجی اداره شود.
دربارهی پاکستان هم مثال شما ناقص است. پاکستان دقیقا چون سلاح هستهای دارد، هند و دیگران مجبورند هزینهی درگیری مستقیم را محاسبه کنند. علاوه بر آن، پاکستان سالها در افغانستان، کشمیر و معادلات منطقهای دخالت امنیتی کرده و هنوز هم میکند؛ فقط مدلش با ایران متفاوت است. ترکیه هم در سوریه، عراق، لیبی، قفقاز و شرق مدیترانه مداخله می کند. عربستان در یمن جنگ به راه انداخت. آمریکا هزاران کیلومتر دورتر پایگاه نظامی دارد. پس اصلِ عمق امنیتی فقط ایدئولوژی ایران نیست؛ منطق رایج دولتها در نظام بینالملل است. تفاوت صرفاً در روشها و میزان موفقیت است.
اینکه می گویید هیچ کشوری بار مقابله با آمریکا و اسرائیل را بر دوش نمیگیرد ، هم دقیق نیست. چین مستقیم شعار نمیدهد، اما عملا بزرگترین رقیب راهبردی آمریکاست. روسیه سالها هزینهی تقابل داده. حتی اروپا امروز برای استقلال دفاعی از آمریکا بحث می کند. مسئله فقط لحن نیست؛ مسئله این است که در جهان قدرت، کشورها دائماً در حال رقابت اند، نه زندگی در یک مهمانی دیپلماتیک دوستانه.
اما مهمتر از همه این است که شما بین نقد قدرت و انکار تهدید مرز نمی گذارید. بله، می شود با شدت تمام از فساد، سرکوب، ناکارآمدی، اولویت های فرهنگی غلط، سیاست های اجتماعی تحمیلی، یا عدم پاسخگویی انتقاد کرد؛ اما این هنوز ثابت نمیکند که اگر ایران از منطقه کنار بکشد، ناگهان تبدیل به کرهجنوبی می شود. تجربهی لیبیِ قذافی دقیقاً خلاف این خیال را نشان داد: کشوری که برنامه ی هستهای را کنار گذاشت و امتیاز داد، چند سال بعد خودش هدف فروپاشی شد. افغانستانِ مورد حمایت غرب هم بعد از دو دهه در چند روز سقوط کرد. یعنی صرفِ نزدیکی به نظم جهانی، ضمانت ثبات و توسعه نیست
شما به درستی از بحران توسعه در ایران حرف زدید؛ اما توسعه فقط با حذف مؤلفه ی امنیت به دست نمیآید. توسعهی پایدار نیازمند سه پایه است: امنیت، حکمرانی کارآمد و مشروعیت اجتماعی. اگر یکی حذف شود، دو تای دیگر هم فرو می ریزند. مشکل ایران احتمالا این نیست که چرا امنیت میخواهد؛ مشکل این است که چرا نتوانسته میان امنیت، آزادی، رفاه و عقلانیت نهادی تعادل ایجاد کند.
اتفاقا نقطهی اختلاف اصلی اینجاست :
شما تصور می کنید علت اصلی همه ی بحرانها مقاومت و سیاست منطقه ای است؛ در حالی که بسیاری از کشورها همزمان هم قدرت منطقه ای داشتهاند و هم توسعه یافتهاند. آمریکا، چین، ترکیه، هند، روسیه و حتی رژیم صهیونیستی ، همگی امنیت و نفوذ منطقهای را جدی می گیرند. تفاوت در کیفیت حکمرانی، شفافیت، نهاد سازی، اقتصاد مولد و توان تبدیل قدرت سخت به رفاه عمومی است.
پس اگر قرار است نقدی ریشهای و واقع بینانه کنیم، باید از دوگانههای سادهلوحانه عبور کنیم؛ نه هرکس از امنیت و بازدارندگی حرف زد جنگطلب و ایدئولوژیک است، نه هرکس از آزادی و توسعه گفت وابسته و غربزده. سیاستِ بالغ، جمعِ میان قدرت ملی و حکمرانی عقلانی است، نه قربانی کردن یکی به سود دیگری
✍ موسی آقایاری
🆔https://eitaa.com/Myidea/8112
🔴 شایعه استعفای پزشکیان برای ضربه به انسجام ملی
در روزهای اخیر بار دیگر شاهد انتشار شایعات و روایتهای متناقض از سوی رسانه هایی همچون اینترنشنال معاند بودیم؛ از ادعای کذب استعفای پزشکیان گرفته تا تحلیل هایی درباره ساختار مدیریت کشور که هر روز به شکلی متفاوت مطرح می شود.
نکته قابل تأمل آن است که اینترنشنال و جریانهای همسو که تا دیروز از پایان نفوذ سپاه و از بین رفتن آن در جنگ با آمریکا ، سخن می گفتند، امروز مدعی هستند که تمام مدیریت کشور در اختیار سپاه است و پزشکیان کاره ای نیست!!! این تناقض آشکار نشان می دهد هدف اصلی، نه اطلاع رسانی دقیق، بلکه ایجاد ابهام ، بی اعتمادی و اختلاف در افکار عمومی است.
دشمنان ملت ایران همانند اینترنشنال سالهاست با بهره گیری از جنگ رسانهای و عملیات روانی تلاش می کنند میان مردم، مسئولان و نهادهای کشور شکاف ایجاد کنند. انتشار اخبار تأیید نشده، تحلیل های هیجانی و روایتهای متناقض، بخشی از همین پروژه برای تضعیف انسجام ملی است.
در چنین شرایطی ضروری است مردم عزیز با هوشیاری ، اخبار را تنها از منابع معتبر دنبال کرده و از بازنشر شایعات و فضاسازیهای هدفمند پرهیز کنند. حفظ آرامش ، وحدت و اعتماد عمومی، مهمترین راه مقابله با جنگ روانی و تلاش دشمن برای ایجاد تفرقه در کشور است.
✍ موسی آقایاری
🆔https://eitaa.com/Myidea/8113