🔴 به خاطر یه شکلات که فروشنده به رئیسی داد یا دیدار معمولی با حسن یزدانی؛ تا تونستن تهمت زدند و فحاشی کردند؛ کیا؟؟ همونایی که حامیان سینه‌چاک پایینی‌ها بودن. البته #روز_حساب در راهه. 🆔https://eitaa.com/Myidea/8557

😂 🆔https://eitaa.com/Myidea/8558

جلسه آنلاین هم اکنون 👇👇 https://rubika.ir/joing/BBDEDDICB0EMVFDFRDGEWVOFPTGKRMBZ

🔴 سرنوشت متجاوزان به ایران، شکست است تاریخ روابط بین‌الملل نشان می‌ دهد که آغاز جنگ، لزوما به معنای دستیابی به اهداف سیاسی و نظامی نیست. بسیاری از قدرت‌ هایی که با برتری ظاهری و البته پوشالی مثل آمریکا در این چند ماه اخیر وارد میدان نبرد شدند، در ادامه با هزینه‌هایی روبه‌رو شدند که نه‌ تنها دستاوردی برای آنان نداشت، بلکه به تضعیف جایگاه داخلی و بین‌المللی‌ شان انجامید. از همین رو، تحلیلگران راهبردی میان آغاز یک جنگ و نتیجه نهایی آن تفاوت قائل می‌ شوند. ایران به دلیل : موقعیت ژئوپلیتیکی، عمق راهبردی، ظرفیت‌های دفاعی، تجربه‌های تاریخی و سرمایه اجتماعی خود، کشوری نیست که بتوان درباره آن با محاسبات ساده نظامی تصمیم گرفت. هرگونه تعرض به چنین کشوری، معادلات پیچیده‌ای را فعال می‌کند که می‌ تواند هزینه‌ های سیاسی، اقتصادی و امنیتی سنگینی بر متجاوز تحمیل کند. تیتر یاداشت ما یعنی سرنوشت متجاوزان به ایران، شکست است، بر همین منطق استوار است. این گزاره به معنای نفی خسارت‌ های جنگ نیست، بلکه بیانگر آن است که تجاوز، راهی مطمئن برای تحقق اهداف مهاجم نخواهد بود. تجربه‌ های تاریخی نیز نشان داده‌اند که ملت‌ هایی که از هویت ملی، انسجام اجتماعی و توان دفاعی برخوردارند، حتی در دشوارترین شرایط نیز می‌ توانند اراده خود را بر متجاوز تحمیل کنند. به نیک می دانیم که بازدارندگی واقعی ، تنها در تجهیزات نظامی خلاصه نمی‌ شود. وحدت و همدلی ملی، اعتماد عمومی مردم ، آمادگی دفاعی رزمندگان ، مدیریت هوشمندانه ولی فقیه ، و پایداری و مقاومت مردم، مجموعه عواملی هستند که هزینه تجاوز را به اندازه‌ای افزایش می‌ دهند که مهاجم، در نهایت با شکست در تحقق اهداف خود رو به‌ رو می‌ شود. از این منظر، سرنوشت متجاوزان به ایران را باید در شکست راهبردی آنان جست‌ و جو کرد، نه صرفا در نتایج مقطعی میدان نبرد. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/8560

🔴 در این جلسه مجازی، مطرح شد : قدرت ایران فقط در تجهیزات نظامی خلاصه نمی‌ شود. قدرت ملی ایران بر ستون‌های متعددی استوار است : موقعیت ژئوپلیتیکی، توان بازدارندگی، قدرت موشکی، پیشرفت‌های علمی، نیروی انسانی متخصص، منابع عظیم انرژی، تمدن و هویت تاریخی، صنایع بومی، شرکت‌های دانش‌بنیان، نقش‌آفرینی منطقه‌ای و انسجام ملی. همین مؤلفه‌هاست که هزینه هرگونه تجاوز را برای دشمنان سنگین تر می‌ کند. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/8561

🔴 در نقد فاضل میبدی ؛ آیا مشکلات اقتصادی، آتش زدن انسان را توجیه می‌کند؟ در نوشته آقای میبدی ، میان دو مسئله کاملا متفاوت خلط و غلط اندازی شده است ؛ یکی ریشه‌ های اجتماعی جرم و دیگری مسئولیت کیفری مجرم. هیچ انسان منصفی انکار نمی‌ کند که فقر، بیکاری، تبعیض و مشکلات اقتصادی می‌ توانند زمینه افزایش برخی جرایم را فراهم کنند و حکومت نیز وظیفه دارد برای رفع این مشکلات تلاش کند. اما این سخن هرگز به معنای آن نیست که هر جنایتی را بتوان با استناد به مشکلات اقتصادی توجیه یا مجازات آن را تعطیل کرد. در فقه اسلام، همان دینی که بر رحمت تأکید دارد، بر عدالت نیز تأکید کرده است. رحمت نسبت به جامعه و بی‌گناهان، گاه اقتضا می‌کند که جنایتکار خطرناک با شدیدترین مجازات روبه‌رو شود. قرآن کریم می‌ فرماید: وَلَكُمْ فِي الْقِصَاصِ حَيَاةٌ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ ؛ یعنی قصاص برای حفظ حیات جامعه تشریع شده است، نه برای انتقام‌ جویی. اگر کسی مأمور امنیت، پلیس یا شهروند بی‌ گناهی را عمدا ، با قساوت قلب و به شکل فجیع به قتل برساند و حتی او را زنده زنده آتش بزند و با تابلوی کنار خیابان بر سر او بکوبد، آیا صرف وجود مشکلات اقتصادی، مسئولیت این جنایت را از بین می‌ برد؟ اگر چنین منطقی پذیرفته شود، دیگر هیچ قاتل، تروریست یا جنایتکاری نباید مجازات شود؛ زیرا تقریبا برای هر جرمی می‌توان زمینه‌های اجتماعی پیدا کرد. استناد به روایتی که درباره کمک امیرالمؤمنین علیه‌السلام به جوانی برای ازدواج نقل شده نیز محل تأمل است. حتی اگر مضمون آن پذیرفته شود، مربوط به گناهی است که هنوز به جنایت علیه جان انسان‌ها تبدیل نشده است. نمی‌توان حکم یک خطای اخلاقی را به قتل عمد، محاربه یا جنایت سازمان‌یافته تعمیم داد. این دو از نظر فقهی و حقوقی کاملا متفاوت‌اند. همچنین طرح این پرسش که چرا مشکلات اقتصادی حل نمی‌شود، هیچ تعارضی با اجرای عدالت ندارد. حکومت هم وظیفه دارد با فقر مبارزه کند و هم از جان مردم دفاع نماید. همان دستگاهی که باید اشتغال ایجاد کند، موظف است امنیت را نیز حفظ کند. این دو در برابر هم نیستند، بلکه مکمل یکدیگرند. از سوی دیگر، در این یادداشت آقای میبدی تقریبا هیچ سخنی از خانواده شهدا، فرزندان یتیم‌شده، همسران داغدار و حق اولیای دم به میان نیامده است. آیا رحمت اسلامی تنها شامل مجرم می‌شود و شامل قربانیان جنایت نمی‌شود؟ عدالت اقتضا می‌کند که هم دردهای اجتماعی دیده شود و هم حق مظلوم پایمال نگردد. نقد دیگر آن است که مخالفت با مذاکره یا نسبت دادن مشکلات اقتصادی به گروهی از مسئولان، هیچ ارتباط منطقی با پرونده قاتلانی که مرتکب قتل فجیع شده‌اند ندارد. این شیوه، انتقال بحث از موضوع حقوقی به نزاع سیاسی است و کمکی به روشن شدن حکم شرعی و قانونی نمی‌ کند. اسلام، دین رحمت است ؛ اما رحمت بدون عدالت، به ظلم علیه بی‌گناهان تبدیل می‌شود. همان امیرالمؤمنین علیه‌السلام که نسبت به فقرا مهربان بود، در برابر قاتلان، راهزنان و مفسدان نیز قاطع بود. حکومت اسلامی موظف است هم زمینه‌های جرم را کاهش دهد و هم اگر کسی آگاهانه و با اختیار، دست به جنایتی هولناک زد، حق جامعه و اولیای دم را اجرا کند. فلذا ، مطالبه اصلاح اقتصاد، مبارزه با فقر و رفع تبعیض، مطالبه‌ای درست است؛ اما تبدیل آن به دلیلی برای اعتراض به اجرای قصاص یا مجازات قاتلان عمد، از نظر فقه، حقوق و منطق، استدلالی کامل و قانع‌کننده به شمار نمی‌ آید و نشانه غرض ورزی نویسنده با نظام حاکمیتی است. توجه کنیم، عدالت زمانی تحقق می‌ یابد که هم ریشه‌ های جرم درمان شود و هم امنیت جامعه و حقوق قربانیان حفظ گردد. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/8567

🔴 لینک گروه تحلیلی انصاف : 👇 🆔https://rubika.ir/joing/BBDEDDICB0EMVFDFRDGEWVOFPTGKRMBZ