🔴 مناظره‌ای چالشی درباره حقانیت اسلام و نفی سکولاریسم با حضور یکی از مخالفان سرسخت 🎤 موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/8678

زیبایی ببینید و بشنوید #دلتنگی امام رضایی ها ببینند 🆔https://eitaa.com/Myidea/8679

جهت جلسات آنلاین این بستر را نصب بفرمایید : 👇👇 https://my.parsaplanet.ir/parsaplanet.apk

🔴 پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله ؛ معمار جامعه توحیدی رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله را اگر فقط در قامت یک پیام‌ آور تاریخی ببینیم، از حقیقت شخصیت او فاصله گرفته‌ ایم. او آمد تا انسان را از اسارت بت‌ های سنگی و بت‌ های پنهان درون آزاد کند؛ عقل را بیدار سازد، کرامت انسان را به او بازگرداند و اخلاق را از یک توصیه فردی به ستون زندگی اجتماعی تبدیل کند. در مکتب محمد صلی‌الله‌علیه‌وآله، ایمان با عقل دشمن نیست، عبادت از اخلاق جدا نمی‌شود و قدرت بدون عدالت مشروعیت ندارد. او با مردم چنان رفتار می‌ کرد که گویی ارزش انسان پیش از جایگاه، ثروت و قبیله اوست. راز ماندگاری حضرت ایشان همین باشد: او فقط سخن نگفت ؛ انسانی ساخت که بتواند حقیقت را بفهمد، خوبی را انتخاب کند و در برابر ظلم، مسئولانه بایستد و چه زیباست که قرن‌ها بعد، امام جعفر صادق علیه‌السلام همان حقیقت را با زبان دانش و استدلال بسط داد؛ گویی پیامبر در مدرسه‌ ای دیگر، اما با همان روح، به تعلیم انسان ادامه می‌دهد. مکتب صادق آل‌محمد، مکتب پرسیدن، اندیشیدن و رسیدن به یقین است؛ جایی که علم از ایمان جدا نیست و ایمانِ بی‌معرفت به عادت فرو نمی‌ریزد. اسلام در این نگاه، فقط مجموعه‌ ای از احکام نیست؛ دعوتی است برای ساختن انسانی که هم دلش روشن باشد و هم عقلش بیدار، هم اهل عبادت باشد و هم اهل عدالت، هم با خدا پیوند داشته باشد و هم با خلق خدا مهربان باشد. اگر حضرت ختمی مرتبت صلی‌الله‌علیه‌وآله جانِ این مکتب است و جعفر بن محمد علیه‌السلام زبانِ دانش آن، حقیقت اسلام همان نوری است که وقتی وارد جان انسان می‌ شود، او را نه از زندگی، بلکه از پوچی نجات می‌ دهد. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/8681

🔴 قرآن و مسجد را آتش می‌زنی؛ از مواخذه الهی غافل نباش در نپال، مسجدی به آتش کشیده شد و قرآن و کتب دینی در میان شعله‌ها سوختند؛ چند روز بعد، سیلی ویرانگر بخش‌هایی از کشور را فراگرفت و قربانیان و آوارگان بسیاری بر جای گذاشت. نمی‌توان با قطعیت گفت این حادثه عذاب الهی و پاسخ مستقیم به آن جنایت بوده است؛ داوری درباره فعل خدا در اختیار ما نیست. اما یک حقیقت تغییر نمی‌کند: ظلم و اهانت به مقدسات بی‌ پاسخ نمی‌ ماند. امروز اگر کسی قرآن را به آتش می‌کشد، باید بداند جهان بی‌حساب و کتاب نیست. خداوند ظلم را می‌بیند و عدالت الهی فراموش نمی‌کند. اللهم عجل لولیک الفرج 🤲 ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/8682

🔴 لطفا خانوادگی ببینید این کلیپ را ، باشه عزیزم؟ 🆔https://eitaa.com/Myidea/8683

🔴 علت حمله امشب آمریکا به لارک چه بود؟ 🆔https://eitaa.com/Myidea/8684

🔴 توصیه‌ای صریح و جدی به دوستان طلبه و روحانی‌ ام حوزه و روحانیت نمی‌ توانند در جنگ فکری و ادراکی امروز ، فقط منتظر بمانند تا شبهه‌ ای تولید شود و بعد برای آن پاسخ آماده کنند. این کافی نیست. روحانیت باید از جایگاه پاسخ‌ دهنده صرف عبور کند و به تولید کننده پرسش، تحلیل و روایت صحیح تبدیل شود. طلبه جوان امروز باید قرآن و حدیث را عمیق بشناسد؛ اما اگر در کنار آن از روان‌شناسی رسانه، تاریخ معاصر، اقتصاد، جامعه‌ شناسی، فلسفه سیاسی، روابط بین‌الملل، فناوری و هوش مصنوعی بی‌ خبر باشد، چگونه می‌ تواند با نسلی گفتگو کند که ذهنش هر روز در معرض هزاران پیام و تحلیل قرار دارد؟ جوانی که درباره اقتصاد سؤال دارد، با چند جمله کلی اعتقادی قانع نمی‌شود. باید بتوانیم اقتصاد را بفهمیم و عالمانه درباره آن سخن بگوییم. اگر درباره آزادی سؤال دارد، باید بتوانیم مفهوم آزادی، حدود آن، نسبت آزادی با مسئولیت و تفاوت آزادی در مکاتب مختلف را دقیق بررسی کنیم. اگر درباره جمهوری اسلامی سؤال دارد، نباید از گفتگوی منطقی فرار کنیم. باید بتوان تاریخ انقلاب، مبانی نظام، ساختار سیاسی، دستاوردها، ضعف‌ها، خطاهای مدیریتی و عملکرد مسئولان را بدون عصبانیت، تعصب و پنهان‌ کاری بررسی کرد. نسل جدید با شعار قانع نمی‌ شود؛ با عقلانیت، صداقت و استدلال قانع می‌ شود. روحانی‌ ای که فقط محفوظات حوزوی دارد اما زبان و منطق مسائل روز را نمی‌ شناسد، نمی‌ تواند میدان‌ دار جنگ شناختی و ادراکی امروز باشد. امروز بیش از هر زمان دیگری به روحانیانی نیاز داریم که هم فقیه و متکلم باشند، هم زمانه خود را بشناسند ؛ هم قدرت استدلال داشته باشند، هم قدرت گفتگو؛ هم از مبانی دین دفاع کنند، هم شجاعت نقد خطاها را داشته باشند. باید از منبر یک‌ طرفه به گفتگوی عقلانی با نسل جدید برسیم. مسئله امروز فقط این نیست که مردم چه می‌ شنوند؛ مسئله این است که چه چیزی را باور می‌ کنند و چرا باور می‌ کنند. اگر ما میدان پرسش را ترک کنیم، دیگران برای نسل ما سؤال طراحی می‌ کنند و برای آن پاسخ هم می‌ سازند. وقت آن رسیده است که حوزه از حالت واکنشی خارج شود و خودش پرسشگر، تحلیلگر و روایت‌ ساز میدان باشد. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/8685

🔴 خطاب به جعفر قائم پناه های ایران : عقلانیتِ بدون عزت ؛ نسخه‌ای برای عقب‌ نشینی سخنان قائم‌ پناه معاون اجرایی پزشکیان را نمی‌ توان صرفا یک اظهار نظر شخصی یا اختلاف سلیقه سیاسی دانست. وقتی مسئولی در جایگاه معاون اجرایی رئیس‌ جمهور، میان حفظ دستاوردهای راهبردی کشور و ترس از شهادت رهبران و نیروهای آن، چنین نسبتی برقرار می‌ کند، مسئله از یک تحلیل سیاسی فراتر می‌ رود و به نوع نگاه به استقلال، مقاومت و امنیت ملی باز می‌ گردد. عقلانیت در سیاست خارجی یعنی سنجیدن هزینه و فایده؛ اما عقلانیت هرگز به معنای تسلیم شدن در برابر تهدید نیست. اگر منطق طرف مقابل این باشد که با تهدید به ترور و جنگ می‌ تواند ایران را از حقوق و منافع راهبردی خود عقب براند، پذیرش این منطق نه کاهش هزینه، بلکه دعوت به تهدیدهای بیشتر است. دشمنی که بداند با افزایش فشار می‌ تواند امتیاز بگیرد، چرا باید فشار را متوقف کند؟ این مطلب قائم پناه که : قرار نیست همه ما شهید شویم، اگر از منطق فداکاری و مسئولیت اجتماعی جدا شود، ممکن است به یک گزاره ظاهرا عقلانی اما عمیقا خطرناک تبدیل شود. هیچ‌کس از مرگ استقبال نمی‌کند؛ اما تاریخ ملت‌ ها را کسانی ساخته‌اند که در لحظه‌ های حساس، حفظ عزت و استقلال را بر آسایش شخصی ترجیح داده‌اند. جریان اصلاحات باید به این پرسش روشن پاسخ دهد : آیا قرار است امنیت ایران با عقب‌نشینی در برابر تهدید آمریکا تأمین شود یا با افزایش قدرت بازدارندگی و ایستادگی حساب‌شده؟ کسی که منطق عاشورا را در سیاست می‌ فهمد، می‌داند مسئله امام حسین علیه‌السلام صرفا جنگیدن نبود؛ مسئله این بود که فشار و تهدید، انسان را به پذیرش ذلت وادار نکند. ملت ایران نیز اگر قرار باشد هر بار با تهدید دشمن از حقوق خود عقب بنشیند، فردا با تهدیدی بزرگتر مواجه خواهد شد. مشکل اینجاست که بخش زیادی از جریان اصلاحات، به جای آنکه هزینه تحمیل‌ شده از سوی دشمن را نقد کند، مدام هزینه مقاومت را برجسته می‌ کند. این نگاه، چه بخواهیم و چه نخواهیم، در عمل می‌تواند به سود همان طرفی تمام شود که ایران را تحت فشار قرار داده است. ایران برای حفظ خود به شعارهای احساسی نیاز ندارد؛ به عقلانیت واقعی نیاز دارد. اما عقلانیت واقعی، عزت، استقلال، بازدارندگی و منافع ملی را همزمان می‌ بیند. عقلانیتی که در برابر تهدید عقب می‌ نشیند، دیگر سیاست کاهش هزینه نیست؛ ممکن است تبدیل به سیاست افزایش هزینه‌های آینده شود. مسئولی که از شهادت می‌ ترسد، حق دارد؛ اما مسئولی که مسئولیت می‌پذیرد باید بداند امنیت کشور با فرار از هزینه‌ ها ساخته نمی‌ شود. اگر قرار بود ملت‌ ها با اولین تهدید عقب‌نشینی کنند، هیچ کشوری استقلال خود را حفظ نمی‌ کرد. ایران قرار نیست برای جنگ‌ طلبی دشمن هزینه بدهد، اما قرار هم نیست برای فرار از هزینه، عزت و امنیت بلند مدت خود را معامله کند. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/8687

🔴 ایران را به آتش نمی‌کشیم ؛ وطن را با غیرت، با عقل و با خون شهدا حفظ می‌ کنیم چه تلخ است وقتی ملتی با خون فرزندانش از این سرزمین دفاع کرده، عده‌ای در لحظه خشم و هیجان مثل ۱۸ و ۱۹ دی ماه سال گذشته ، همان خانه‌ای را هدف می‌ گیرند که شهدا برای حفظش جان داده‌اند. اعتراض به گرانی، تبعیض، فساد و ناکارآمدی حق مردم است؛ اما از کدام منطق می‌ توان پذیرفت که اعتراض، به آتش‌ زدن اموال عمومی، تخریب خیابان و مغازه، ایجاد رعب و ناامن کردن زندگی مردم تبدیل شود؟ چرا باید مدرسه و بانک و فروشگاه و خودروی یک شهروند بی‌ گناه قربانی خشم سیاسی شود؟ چرا باید مأمور امنیتی، کارگر، کاسب، راننده و خانواده‌ای که هیچ نقشی در اختلافات سیاسی ندارد، هزینه آشوب را بپردازد؟ چرا باید مطالبات واقعی و بحق مردم، که می‌ توانست با گفتگو و مطالبه‌ گری پیگیری شود، به صحنه‌ای برای خشونت و بی‌ ثباتی و ریخته شدن خون جوان تبدیل شود؟ و چرا برخی جریان‌ های خارجی مثل سلطنت طلبان فراری و رسانه‌ های بیگانه از جمله اینترنشنال ، درست در چنین لحظاتی با تمام توان وارد میدان می‌ شوند و تلاش می‌ کنند نارضایتی اجتماعی را از مسیر اصلاح و مطالبه‌گری به سمت فروپاشی و آشوب ببرند؟ اینجاست که باید مرزها را روشن کرد : کسی که به مسئول ناکارآمد اعتراض می‌کند، دشمن ایران نیست. کسی که از گرانی و فساد گلایه دارد، وطن‌ فروش نیست. اما کسی که آگاهانه خشونت علیه مردم را ترویج کند، اموال عمومی را ویران کند، امنیت جامعه را هدف بگیرد یا منافع بیگانگان را بر منافع ایران مقدم بداند، باید بداند که اعتراضش دیگر صرفا یک مطالبه اجتماعی نیست؛ بلکه می‌ تواند به ابزاری برای ضربه زدن به کشور تبدیل شود. این سرزمین برای ما فقط یک نقشه روی کاغذ نیست. ایران، خانه مادرانی است که چشمشان به در ماند و فرزندشان برنگشت. ایران، خانه پدرانی است که جوانشان را بدرقه کردند و فقط پلاکی از او تحویل گرفتند. ایران، خانه اشک همسرانی است که سال‌ها با خاطره یک شهید زندگی کردند. ایران، خانه کودکانی است که پدر را در قاب عکس شناختند. چگونه می‌ توان با دست خودمان خیابان‌ های همین وطن را ناامن کنیم و بعد ادعا کنیم برای آینده و ساختن ایران آمده‌ایم؟! اگر درد مردم را داریم، باید برای درمان درد قدم برداریم، نه اینکه بر زخم کشور نمک بپاشیم. اگر با مسئولان مشکل داریم، مطالبه کنیم. اگر مدیری ناکارآمد است، پاسخ بخواهیم. اگر فسادی وجود دارد، سند ارائه کنیم و افشا کنیم. اگر حقی ضایع شده است، پیگیری کنیم. اما ایران را قربانی خشم خود نکنیم. شهید برای این نرفت که ما در روز سختی، پرچم کشورمان را زمین بگذاریم. شهید رفت تا ایران بماند. پس امروز نیز وظیفه همه ما روشن است : نه سکوت در برابر فساد ؛ نه تسلیم در برابر بیگانه ؛ نه خشونت علیه مردم ؛ نه تخریب سرمایه‌ های همین ملت. اعتراض اگر از عقل جدا شود، می‌تواند ابزار دست کسانی شود که هیچ دلسوزی برای ایران ندارند. و وطن‌ دوستی فقط این نیست که از ایران سخن بگوییم؛ گاهی وطن‌ دوستی یعنی در سخت‌ترین لحظه‌ ها، خشم خود را کنترل کنیم و نگذاریم دشمن از درد مردم، سلاحی علیه خود مردم بسازد. خون شهیدان، امانت است. ایران، امانت است. این خاک را به آشوبگران و این سرزمین را به طمع‌کاران بیگانه واگذار نمی‌ کنیم. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/8688