من ساعت ۳ شب در حال دفاع کردن از خودم در برابر خودم:

وقتی با خودم خلوت می‌کنم، مثل اینه که بیرون رفته باشم. تو خودم گُم میشم... گردش می‌کنم... درون آدما بی نهایت بزرگه.

یک روزهایی هست ، بی محتوا و نامعلوم ، روزهایی که آدم دنبال معنایِ چیزی می‌گردد که به آن آویزان شود و هیچ نمی‌یابد ، آن وقت دائم فرو می‌رود ، دائم.

بیاید بپذیریم طبیعیه که آدم آنلاین باشه ولی حوصله نداشته باشه جواب بده.

وسط خوندن یه سری چتای قدیمی دلم میخواد دست بندازم دور گردنم بعد خفه کنم خودمو

و بعد از خودم تشکر کنم که الان تبدیل به ادم‌ بهتری شدم

حذف کنید اون موقعه‌ٔ منو از ذهنتون

دارم کارمو می‌کنم، کتابمو می‌خونم، فیلممو می‌بینم، یهو چی میشه؟ نیروی زندگی ازم خارج می‌شه یهو دیگه دلم نمی‌خواد کاری کنم، می‌خوام هیچ کاری نکنم، من می‌خوام یک کاکتوس تنها باشم بشینم یجا کاری نکنم و کسی هم بهم دست نزنه..

من شیفته قدم زدن طولانی و بی‌هدف‌ام .