Shad is loading . .

‏جز روزگار من همه چیز را سفید کرده برف . - شمس لنگرودی

سکوت؛ و بعد صدای جوشیدن آب، داغ شدن روغن، ورق زدن کتاب برف هایی که آب میشن و چکه چکه به زمین میریزن . دختری که ایستاده توی سرما و به زمین خوردن قطرات آب خیره شده . کمترین اشاره‌ای ذهنش رو به هر سمتی میکشه . هر از چندگاهی کلمه ها از ذهنش به بیرون پرت میشن و یادش میاد صدا هم داره . می‌خنده، اشک میریزه، نفس عمیق می‌کشه، زندگی ادامه پیدا می‌کنه . باید رختخوابش رو مرتب کنه و شیربرنجش رو داغ . : هاچین و واچین عسل شیرین قصه مون هنوز ناتمومه . .

زندگی باید کرد؛ گاه با یک گلِ سرخ . .

حقیقتی که وجود داره اینه که مردادماهِ 403 به جای یک سال، ده سال به عمر من اضافه میشه . . - حقایقی میانِ روزمره: چای نوشیدن!

نشستن کنارِ چمدون ها و بساط خنده و شوخی، سوغاتی هایی که کلی ذوق شونو داری آبنبات چوبی هایی که طعم و عطرِ اتاق کوچیکۀ مامان بزرگ و دستبرد زدن داره . . خیلی دلتنگ بودم! علیرغم همۀ این زیر و زبر شدن هامون با اون آدم هایِ سابق. - مهمونِ عزیزِ خاطره انگیز.

دهانت را می‌بویند مبادا گفته باشی : دوستت دارم!

- بزن باران ، ایهام! [بزن باران که من هم ابری ام . . ]

به دادِ من برس؛ هوا هوایِ خاطرات اوست.