تو این مرحلهی:
"آدمیزاد گاهی اینقد از غم دنیا اشبا شده که حتی گیر کردن آستین لباس به دستگیره درم دلیل گریه های شدیدش میشه ..." هستم.
هرچقد گشتم کلمه ای بالاتر از پناه پیدا نکردم
صاحب این اسم تویی آقای امام رضا . .
له ژیر مانگ و آسارهی آسه مانی سر برز
و دامان کراسی شیرین دالگ ...
هر تو تنیا پناهی له ای دنیا،سلطانی خراسان.