🔰واکنش صریح پلیس آمریکا به کسانی که به خیابان ها ریخته اند... 📝@Nasut84

🔰فیلم کشتن یه معترض بدون سلاح توسط مامورین سرکوب! فقط نکته اش اینه که اینجا ایران نیست، آمریکاست. وقتی هیچ تصوری ذهنی نداریم که در دنیا پلیس با مردم چگونه برخورد میکند، انتظار داریم در کشورمان وقتی یه عده با تفنگ و سلاح های گرم و سرد مشغول به آشوب کشیدن شهر هستند، پلیس با مهربانی به ناز کردن آنها بپردازد و از آنها خواهش کند لطفا این کار های زشت را نکنید. 📝@Nasut84

نقد کردن اینکه چه چیزی باعث شده نسل جوان ما با جای سازندگی کشورش به آشوب بپردازند جای نقد دارد(خیلی هم جای نقد دارد و باید خیلی از ماها پاسخگو باشیم...) ولی اینکه بخواهیم به پلیس که مشغول انجام وظیفه خود است انتقاد کنیم که چرا اینگونه برخورد میکنی و... مضحک است. 📝@Nasut84

اینم واسه کسایی که نمی‌دونند داستان چیه👇 https://eitaa.com/hokmranonline/11477

🔰خوب یا بد؟ اینکه درون مون یه ترسی ایجاد شده که موجودیت مون داره به خطر میافته، هر چند شاید تا حدودی حس کاذبی هم باشه، ولی به نظرم اگه باعث بشه ما سرمون رو از تو برف دربیاریم و به خودمون بیایم که داره چه ها بر سرمون میاد، چیز خوبیه... 📝@Nasut84

تا ضرورت یه موضوعی حس نشه و برا طرف دغدغه نشه، نمیتونی اونو درگیر بحث کنی! تو این سال ها بودند کسانی که بهمون می‌گفتند اهمیت این زمونه و شرایط رو درک کنید ولی خب ما بی‌خیالی و خواب رو ترجیح می‌دادیم. حالا شاید کم کم بیدار شیم و ضرورت خیلی چیز هارو حس کنیم... 📝@Nasut84

مثل اینکه یه قابلیت کامنتکی برای ایتا اومده، فقط یکم با شرایطش اضافه کردنش واسه کانالم فاصله دارم😊

🔰فرار از چرخه باطل البته عنوان دارای جهت گیری فکری است! آیا اصلا باطل دانستن این چرخه درست است؟ آیا کسانی که روی ریل در حال حرکت هستند اشتباه می‌کنند یا آنکه از روی ریل فرار کرده احمق است؟ جواب سوال سخت است! باید ببینیم که آیا فراسوی این مراحل که در تصویر نشان داده است و همه انسان ها آن را طی می‌کنند چیزی وجود دارد یا خیر؟ جواب این سوال نشان می‌دهد؛ فردِ در حال فرار احمق است یا او چیزی دیده است که بقیه متوجه آن نشده اند... 📝@Nasut84

🔰قلعه حیوانات کتاب «قلعه حیوانات» اثر جورج اورول در واقع یک تمثیل سیاسی (یا داستان استعاری) است که مفاهیم عمیق‌تری درباره‌ی قدرت، فساد، و انقلاب را بیان می‌کند. در ظاهر، داستان درباره‌ی گروهی از حیوانات مزرعه است که از انسان‌ها شورش می‌کنند تا آزادی و برابری به دست بیاورند؛ اما در عمل، حاکمان جدید (خوک‌ها) همان اشتباهات و ظلم‌هایی را تکرار می‌کنند که قبلاً از آن بیزار بودند. حیوانات برای از بین رفتن ظلم، انسان ها را اخراج کردند ولی بعد خود حیوانات(خوک ها) سلطه ای چه بسا سنگین تر از انسان ها به ارمغان آورند. پس آیا می‌تواند حکومتی باشد که دیگر در آن ظلم نباشد؟ یا همیشه هر حکومتی بدتر از حکومت قبلی است؟ آگاهی مردم در انقلاب ها چه تاثیری دارد؟ اینها گوشه ای از سوالاتی است که با خواندن کتاب براتون مطرح میشه. شاید خیلی هاتون خونده باشید کتاب رو ولی گفتم معرفی کنم به کسانی که نخوندند، به شدت پیشنهاد به مطالعه میشه... 📝@Nasut84

🔰 دایره امن اگر روزی که معلم یا استادی حرفی غیرمنطقی یا مخالف باورهایمان می‌زند، بتوانیم بلند شویم و محترمانه نظرمان را بگوییم… اگر وقتی غذای سلف دانشگاه مشکل دارد، جرئت کنیم و با آرامش به آشپزخانه یا سرپرستی اعتراض کنیم… اگر در جمع دوستان، زمانی که نظرشان با نظر ما متفاوت است، بتوانیم با احترام و منطق حرفمان را بیان کنیم… اگر همه این «اگر»ها و هزاران «اگر» های دیگر را توانستیم، که هیچ. اما اگر سکوت کنیم، دیگر حقی برای گله‌مندی نداریم؛ چرا که درست همان‌جایی که باید محافظه‌کاری را کنار می‌گذاشتیم، و از دایرهٔ امن خود بیرون می‌آمدیم و با ادب و عقل سخن می‌گفتیم، ترجیح دادیم خاموش بمانیم. و همین سکوت، همه‌چیز را خراب می‌کند. کم‌کم از یک انسان آزاده تبدیل می‌شویم به فردی بیش از حد محافظه‌کار و دوچهره؛ کسی که پشت سر دیگران بد می‌گوید، اما روبه‌رویشان به «به‌به» و «چه‌چه» میپردازد. و این قضیه انباشتی از فشار را برای ما به ارمغان می آورد که مسبب آن خودمان بودیم. و ما میتوانیم اینگونه نباشیم، اگر بخواهیم... 📝@Nasut84

🔰 لبه‌ی تیغ؛ راه نجات یا مسیر نابودی در این سال‌ها هزینه‌های سنگینی پرداخته‌ایم؛ هزینه‌هایی اقتصادی، اجتماعی و حتی هویتی. اگر تنها دستاورد این فشارها آن باشد که دریافته باشیم تکیه و التماس به قدرتی که خود عامل تحریم است، راه‌حل بحران‌ها نیست، شاید بتوان گفت این هزینه‌ها بی‌ثمر نبوده است؛ هرچند هنوز افکار عمومی به‌طور کامل به این آگاهی نرسیده‌اند. گویی تجربه‌ی تحریم‌ها، تهدیدها و حتی فشارهای نظامی نیز برای برخی کافی نبوده است. با این حال، هنوز گروهی بر این باورند که کلید نجات در دستان آمریکاست؛ گویی کشوری که تحریم شده، می‌تواند الگوی اقتصادی و نسخه‌ی نجات خود را از تحریم‌کننده‌اش وام بگیرد. این تناقض آشکار، نادیده گرفته می‌شود. چنین رویکردی چیزی جز ساده‌سازی یک مسئله‌ی پیچیده نیست. این وضعیت، به‌طرزی معنادار، شبیه آن است که در میانه‌ی جنگ ایران و عراق، تصمیم می‌گرفتیم با استفاده از تاکتیک‌ها و الگوهای دشمن، خود را نجات دهیم. بدیهی است که چنین راهبردی نه‌تنها ما را نجات نمی‌دهد، بلکه مسیر شکست را هموارتر می‌کند. اگر این واقعیت بنیادین را نپذیریم، فرجامی جز فرسایش و فروپاشی در انتظارمان نیست. پرسش اینجاست: جامعه و کشور ما تا چه اندازه باید در حوزه‌های مختلف آسیب ببیند تا این حقیقت برای تصمیم‌گیران محافظه‌کار روشن شود که این متدها، در بستر اجتماعی، فرهنگی و اعتقادی جامعه‌ی ایرانی ـ اسلامی کارایی ندارند؟ یک رویکرد، ما را به نابودی تدریجی سوق می‌دهد؛ اما رویکرد دیگر، از نقطه‌ای آغاز می‌شود که به خودباوری می‌رسیم. همان منطقی که در دوران هشت سال دفاع مقدس ما را واداشت روی پای خود بایستیم، تصمیم بگیریم و عمل کنیم. در این مسیر، نجات از بیرون نمی‌آید؛ ما باید خود، ناجی خویش باشیم. شاید روزی برسد که مسئولان اعتراف کنند در این مسیر خطاهای جدی مرتکب شده‌اند و میدان را به مردمی بسپارند که با تکیه بر ایمان، دانش و توان داخلی، راهی تازه بگشایند. آن‌گاه مشخص خواهد شد که می‌توان با اتکا به ظرفیت‌های درون‌زا و راهکارهای برخاسته از بستر بومی و اسلامی، کشور را از بحران عبور داد. به امید روزی که این قشر سال‌ها نادیده‌گرفته‌شده، مجال اثرگذاری بیابد و ایران، نه با نسخه‌های وارداتی، بلکه با اراده‌ی درونی خود نجات پیدا کند. 📝@Nasut84