وقتی ازم می پرسه : اولین بار که منو دیدی چه حسی داشتی؟ جواب من :

بقول حاج مهدی رسولی؛ یه زمانی که میومدیم گلزار شهدا میگفتیم: خب یه دوسالی ازاون کوچکترم یه سه سالی از این یکی شهید؛ ولی الان... 💔 یه یک سالی از اون یکی بزرگترم؛ یه چهار سالی از این شهید... ❤️‍🔥 ~

امسالم بگذره، دیگه از عمو هم بزرگ تر میشم؛ وا مصیبتا... نمیشود این درد را توصیف کرد؛ پای سخن لنگ است و دستِ واژه کوتـاه است؛ 💔

دردناک‌ترین خاطره امروزم، حضور توی یکی از تونل‌های موشکی بود. ورودی تونل تنگ بود. هوا از بیرون هم گرم‌تر و شرجی‌تر بود و بدون چراغ‌قوه، واقعاً هیچ‌چیزی دیده نمی‌شد. بوی باروت سرم رو درد آورده بود و تمام مدت، استرس این رو داشتم که ممکنه هر لحظه اینجا هدف حمله قرار بگیره. بعد از چند دقیقه رسیدیم به بخشی پر از تجهیزات، رادار و موشک. گوشه تونل چند تا جوون، خسته و بی‌وقفه مشغول کار بودن. رنگ به صورتشون نبود، اما با همون حال و خستگی، خیلی گرم باهامون برخورد کردن. حتی نشونمون دادن که توی آسمون چه خبره و چطور همه‌چیز رو لحظه‌به‌لحظه زیر نظر دارن. این‌ عزیزامون آهن نیستن ک دل دارن، می‌ترسن، دلتنگ می‌شن و آرزو دارن؛ اما بین آرامش خودشون و امنیت مردم، راه سخت‌تر رو انتخاب کردن. شاید اسمشون رو هیچ‌وقت ندونیم و چهره‌شون رو هیچ‌وقت نبینیم، اما خیلی از شب‌هایی که ما با خیال راحت می‌خوابیم، مدیون جوونیه که دور از خانواده، توی دل تاریکی ایستاده.