نانوشته.
گاهی هم بعضی آدما ول میکنن میرن و تو با خودت میگی آره منم اشتباه کردم، هردومون مقصر بودیم و برای جبران اشتباهاتمون باید تلاش می کردیم نه اینکه ول کنیم و بریم.
بعضی آدما هم هستن که هیچ اشتباهی در حقشون نکردی و میزارن میرن. تمام تقصیر هارو گردن تو میندازن. وقتیم به خودت میای میبینی خیلی وقته که دیگه تویی وجود نداره. اونقدر دوسش داشتی که نفهمیدی داره چیکار میکنه.
منم کم کم فراموش میکنم، ولی نمیشه که یهو فراموش کنم. اینجا مینویسم که دیگه از نوشتن خسته شم، تا کم کم بین نوشته ها گم شه، تا کم کم بین خاطره ها گم شه.