-در روزهای خاکستری، گاهی زندگی نه چیزی از ما می‌گیرد و نه چیزی به ما می‌بخشد؛ فقط ما را در سکوتی طولانی رها می‌کند تا با خودمان روبه‌رو شویم.شاید همین لحظه‌ها، عمیق‌ترین درس‌های هستی را در دل خود پنهان کرده‌اند. روشنایی همیشه از دل آفتاب نمی‌آید؛ گاهی از فهمیدن این حقیقت زاده می‌شود که تاریکی نیز بخشی از مسیر است، نه پایان آن.

در پایان، آنچه از انسان باقی می‌ماند نه دارایی‌های اوست و نه نامش؛ بلکه رد نوری است که در تاریکیِ زندگی دیگران بر جا گذاشته است.

من‌ نمی‌دانستم معنی هرگز را تو چرا باز نگشتی دیگر؟

-روزهای خاکستری، روزهای شکست نیستند؛ روزهایی هستند که جهان از هیاهوی رنگ‌ها فاصله می‌گیرد تا انسان صدای درون خود را بشنود. در این روزها، زمان آهسته‌تر می‌گذرد و هر لحظه، آینه‌ای می‌شود برای تماشای آنچه در شتاب زندگی از نگاه پنهان مانده است

مگه یه آدم چقدر میتونه مهربون باشه؟