متاسفانه ناراحت موندن جدیدا خیلی رمنتسایز شده. یعنی ادما می‌تونن خیلی زودتر از چیزی که فکر می‌کنن موو آن کنن، اما محتواهای عاشق اون یک نفر موندن خیلی بامزه و ترندی‌تره.

A dog that bites its master, isn't worth keeping alive.

شاید اون می‌تونست منو بیاره بیرون از این مرداب، اما کی می‌دونه؟ شاید این من بودم که می‌بردمش پایین.

آقا من با این یارو دوست بودم ولی چندروز پیش یهویی دی‌اکتیو کرد و منو بین گرگای توییتر تنها گذاشت. نمی‌دونید چقدر ناراحت شدم.

می‌خواهند ما افسرده باشیم و آدم افسرده از دنیا چیزی نمی‌خواهد. از همه دل کنده و بی‌آرزوست، طلبی ندارد، مطالبه ندارد و حتی شاید توقف زندگی‌اش را حس نکند. به قول کامو، تمان تلاش آن‌ها ناامید کردن آدم از «بودن» است.

واقعاً عجب جانورانی هستید با این سیستم ارزش‌هاتون.

پرایوت و تلگرامو یادتون نره

فقط اگه می‌تونستم، یه‌بار برای همیشه کل این دل و رودمو می‌ریختم بیرون.

دلقک بابات که نیستم.