آدم‌ها عاشق اینن که فکر کنن من هیچ‌چیز رو جدی نمی‌گیرم، و من هم هیچ‌وقت ناامیدشون نمی‌کنم، چون راستش خیلی راحت‌تره که همه فکر کنن دیوونه‌ای تا اینکه یکی واقعاً بشینه و بپرسه "هوی آرتمیس، تو چرا این‌قدر از اینکه یه نفر برات مهم باشه می‌ترسی؟"

الان چرا داریم رندوم موشک می‌زنیم؟ یه شب در میونه؟

فکر کنم دارن طبق اون صحبت امیر پارسا پیش می‌رن.

"و ناگهان نوبت تو می‌شود"

من می‌خوام از کل این معادله فرار کنم، حتی اگر قیمتش این باشه که خودم رو از هرچیزی که می‌تونه بهم معنا بده جدا کنم.

01:50 And piece by piece I am «collecting» all the things you leave behind And when you don't I rummage through your bins to see what I can find You just don't know it yet! but you love me and I love you the same~ One day we'll have a pretty wedding and I'll be your everything We'll be together, yes, forever, we will never ever part Oh, you don't know it yet but, baby, I've «already got your heart»

Who Might I Be?

وقتی این نمایش تموم بشه، تو هنوزم منو می‌بینی؟