آرام پای بگذار، که در هر خیابان دوستی،عزیزی دفن شده است.

طبق گزارش‌های واصله، امروز چهارمین سالگرد مرگ خدانور لجه‌ای‌ست. نامبرده در تاریخ مقرر از میان ما رفت و تاکنون نیز مراجعتی نداشته است؛ لذا پرونده همچنان در وضعیت «به ما مربوط نیست» نگهداری می‌شود. گفتنی‌ست طی این چهار سال، حافظه‌ی عمومی برخلاف برخی حافظه‌های اداری، دچار نقص فنی نشده و همچنان مواردی از قبیل اسم‌ها، تاریخ‌ها، عکس‌ها و آدم‌هایی را که قرار بود فراموش شوند، به خاطر دارد. در همین راستا به اطلاع می‌رساند: چهار سال زمان مناسبی برای عادت کردن به یک جای خالی‌ست؛ اما ظاهراً برای عادی جلوه دادن علت آن، کافی نیست. ضمناً شایعات مبنی بر اینکه «همه‌چیز گذشته» تکذیب می‌شود. بله، چهار سال گذشته؛ فقط خود ماجرا هنوز از روی میز جمع نشده. با تشکر از مسئولین محترم امرِ فراموشی، که علی‌رغم تلاش‌های شبانه‌روزی، تاکنون موفق به حذف یک اسم از حافظه‌ی مردم نشده‌اند. ارادتمندِ منزجرِ شما، آرتمیس.

Step two This is a waste if you can't walk me down the finish line

تو دل من تجاوزه

دارن بهم تجاوز میکنن رسما

Self-destroyer.

تا تویِ کمال‌گرا بهترین راه خودکشی رو پیدا کنی، منِ عمل‌گرا تو قبرم.

Step three Give me passion

همچنان هم در بر همان پاشنه می‌چرخد. صبح ها دیر بیدار می‌شوم. کار می‌کنم. قهوه می‌خورم. نیما را می‌بینم. بعضی روزها تهران را می‌بینم و دوستانم را. شبها دیر می‌خوابم. فیلم می‌بینم. سرکلاس‌ها می‌روم اما چیزی نمی‌شنوم. بابا از جنگ می‌گوید اما نمی‌شنوم و فقط انتظار می‌کشم. انتظار دره‌ای که در انتهای این سرازیری در برابرم است.

گفتم این سال گفتم این روزها گفتم این خیال گفتم این آوار گفتم این خاک گفتم این خونه گفتی اینطور نمی‌مونه.