همچنان هم در بر همان پاشنه می‌چرخد. صبح ها دیر بیدار می‌شوم. کار می‌کنم. قهوه می‌خورم. نیما را می‌بینم. بعضی روزها تهران را می‌بینم و دوستانم را. شبها دیر می‌خوابم. فیلم می‌بینم. سرکلاس‌ها می‌روم اما چیزی نمی‌شنوم. بابا از جنگ می‌گوید اما نمی‌شنوم و فقط انتظار می‌کشم. انتظار دره‌ای که در انتهای این سرازیری در برابرم است.

گفتم این سال گفتم این روزها گفتم این خیال گفتم این آوار گفتم این خاک گفتم این خونه گفتی اینطور نمی‌مونه.

جوونیمو بدزد و آرزوهامو عقب بنداز، ایران باش.

من رو یاد اشک‌ها و آغوش‌هامون می‌ندازه. یاد قیافه مهدی شبایی که از در انجمن میام تو و می‌بینم چروکیده‌است. یاد اشک های زیرپتویی که خودم رو می‌زنم به سردرد، نکنه کسی بیاد سراغم و ببینه. یاد خنده‌های نیما که زوریه و فکر می‌کنه نمی‌فهمم اما هرشبی که اوضاعش خرابه، از صدمتری حالش مشخصه. یاد وقتایی که حالم بده و پردیس می‌گه بیا بریم ببینم چته. وقتایی که شهرزاد میگه "باز آرتمیس کله‌اش نامناسبه". من رو یاد خنده‌های زورکیمون می‌اندازه، وقتایی که می‌خوایم حال هم رو خوب کنیم.

آدمی به فرد می‌میرد، تنها به جمع است که زنده‌است و معنا دارد و من جمع را یادم هست، قدرش را می‌دانم، گیرم سال تا سال دهانم به گفتنش باز نشود. اپیزود نهم / رادیو چهرازی.