دیگران میتوانستد وقایع را به مستی و شوخی بگذرانند؛ اما برای من همه چیز بیش از حد جدی بود. من همیشه رنجها و ترسها را بیش از حد حس میکردم و این استعداد نحس، راه را بر هرگونه آسودگی و سبکسری میبست.
مردم میگذرند، نگاه میکنند و فقط تنهها را میبینند.
اما کسی نمیداند که زیر خاک، ریشهها سالهاست یکدیگر را به آغوش کشیدند و اگر یکی بلرزد، دیگری میفهمد.
