#عمارت_سرخ
چشانش را ارام و به سختی باز کرد با دستش جلو ورود نور به چشمش را گرفت تا بتواند چشمانش را کامل باز کند کمی که از تاری دیدش کم شد و محیط اطراف را توانست ببیند تازه ماجرای دیشب را به یاد اورد.
ناخداگاه سریع از جایش خواست بلند شود اما مچ پایش تیر کشید و موج بی حالی شدیدی در بدنش حس کرد و در جایش افتاد.
پیراهن بلند سفیدی باگلدوزی و تور های زیبا و اشرافی ای بر تن داشت. گوشه پایینش را بالا گرفت تا نقطه ای که تیر کشیده بود را ببیند.
مچ پایش تا زانو باند پیچی شده بود. یادش نمی امد چ اتفاقی افتاده ولی هرچه بود نمتوانست راه برود.
اطرافش را نگاه کرد هیچ چیز انجا اشنا نبود.نمیدانست کجاس ولی قطعا یک عمارت یا قصر باشکوه بود.هر چه فکر میکرد فقط صحنه ج/سد مادرش و سرما و خفتناکی جنگل و فرار را به یاد میاورد و بس.
در افکار خالی اش غرق شده بود. داشت فکر میکرد ولی به چی نمیدانست مغزش خلا ای شده بود از داخل داشت اونارا میبلعید.
در اتاق باز شد و پیشخدمتی با سینی غذا وارد شد و پشت سرش مردی با لباس های اشرافی و مرد کهنسالی وارد شدند.
ماریا هیچ از ورود انها متوجه نشده بود و همچنان در لاک خودش غرق در دنیای مغزش بود.
پیشخدمت سینی را جلوی او گذاشت و این اورا به خودش اورد. نگاهی به سینی و بعد به سه نفر انداخت.
چهره ی مرد جوان برایش خیلی اشنا بود اما اورا به یاد نمی اورد.همانطور که زل زده بود به او مرد کهنسال احوالش را پرسید.
اما ذهن ماریا درگیر به یاد اوردن مرد اشرافی بود و متوجه نشد تا خود ان مرد با لحنی کمی تنه امیز ولی در عین حال مشتاق گفت:"انتظار نداشتم بعد مدت ها اینگونه پیدایت کنم بانو ماریا؛ فکر کنم متوجه نشدین پزشک احوالاتان را پرسیدنند..."
