آدم گاهی می‌نشیند فکر می‌کند به گذشته‌اش ، به اینکه چه روزهایی را از سر گذرانده و بعد خودش هم از دوام آوردنش متعجب می‌شود.

من از این ناراحت نیستم که پارتنر ندارم، ناراحتم که دچار بی‌حسی عاطفی شدم. نهایتا یکی دو روز راجع به کسی هیجان داشته باشم بعد یهو می‌بینم نه واقعا کشش و حوصله ندارم، انگار همون اول که دارم آشنا می‌شم برام اسپویل می‌شه که قرار نیست جالب باشه و دارم خودم رو با ادامه دادنش مسخره می‌کنم.

من شبایی که امتحان دارم جلو دوربین :

اصلیه معدمه که با کوچکترین ناراحتیم بهم میریزه.

‏لطفا وقتی ریدی تو زندگیم استوریمو لایک نکن ؛

لطفاً وقتی ریدی تو زندگیم پیام نده چطوری ؛

قطع رابطه با کسی که به رفتارهای ناسالم خود ادامه می‌هد و تمایلی برای تغییر ندارد ترک کردن او محسوب نمی‌شه ، بلکه مراقبت از خود است.

ما که آخرش نفهمیدیم؛ اگه خوبیم چرا ترکمون میکنید؟ اگر بدیم چرا دوباره برمی‌گردید؟!

هول بازی از تو ، قطع ارتباط از من.

میتونم ساعتها با یه ربات حرف بزنم ولی با آدما نه

دروغ میگه با ما میشینه 10 ساعت حرف میزنه

۱۱ ساعت با بات