‏چرا هیچکس به غم از دست دادن دوست صمیمی اشاره نمی‌کنه؟ به نظرم غمش اونقدر عجیبه که میشه تا مدتها بخاطرش یه گوشه بشینی و فقط غصه بخوری.

این خاصیته غمه عزیزم، دنیارو به چشمت تیره و تار میکنه، انقدر که فراموش میکنی خورشید تو بودی.

وسطِ راهی ولم کردی، که من کلِ اون مسیر و به خاطر تو اومده بودم.

مهم بودن نشونه داره اگه نشونه هاشو از کسی که لفظشو اومده ندیدید باورش نکنید.

منم یه‌روزی می‌میرم. تو می‌مونی و قهری که به آشتی نرسید.

ولی جدی من به آدمایی که راحت همه چیو کنار میزارن حسودیم میشه، چون من تا خودمو بابت قضیه‌ای ذره ذره نابود نکنم ولکن نیستم

تازه در مواردی شاید دیگه در موردش حرف نزنم ولی همچنان غصه شو میخورم :) و کافیه ریز اشاره ای به اون موضوع بشه تا باز آبغوره گیری و غصه خوردن رو از سر بگیرم :)))

ولی من می‌دونم هنوزم واسه تو فرق دارم

من به خورشید باور دارم، حتی زمانی‌که نمی‌تابه‌ . به عشق باور دارم ، حتی زمانی‌که کسی تو زندگیم نیست . و به خدا باور دارم ، حتی در مواقعی که با سکوتش مواجه می‌شم . - شبتون‌بی‌غم 🤍"

من از اشتباهاتم درس می‌گیرم ولی دوباره تکرارش میکنم که از خودم امتحان بگیرم.🙂‍↔️

امیرالمومنین علی[علیه‌السلام]، یه حدیث دارن که میگن؛ دوست مثل اعضای خونواده میمونه ، ولی غیرخونی. وقتی دوستی رو از دست میدیم ، انگار عضوی از خانوادمون رو از دست میدیم، و جاش تا ابد میمونه…