╭─❀﷽❀─╮ 🕊️ نمازِ امیرالمؤمنین علیه‌السلام 🕊️ ╰─❀🌿❀─╯ 🌸 آیت‌الله بهجت رحمه‌الله می‌فرمودند: > 🕯️ «معیار اصلی، نماز است... همه‌چیز تابع نماز است؛ باید سعی کنیم این نماز را حسابی درست کنیم. وقتی نماز درست شد، باحال گشت، انسان آدم شده است؛ بالاخره محک، نماز است.» 🌿 و از امیرالمؤمنین علیه‌السلام نقل شده است: «وَاعْلَمْ أَنَّ كُلَّ شَيْءٍ مِنْ عَمَلِكَ تَبَعٌ لِصَلَاتِكَ» ✨ یعنی: «بدان که تمام اعمال تو تابع نماز توست.» 🤍 نماز فقط یک عبادت نیست؛ نماز، میزانِ حالِ دلِ ماست... 🕊️ ╰┈➤ 🌸 یا علی مدد 🌸

╭─❀﷽❀─╮ 🕊️ آرامشِ دل با نماز 🕊️ ╰─❀🌿❀─╯ 🌸 أَقِمِ الصَّلَاةَ لِذِكْرِي ✨ «نماز را برای یاد من برپا دار.» 📖 سوره طه، آیه ۱۴ 🤍 گاهی تمام چیزی که دلِ آدم نیاز دارد، فقط یک سجده و یک لحظه خلوت با خداست... 🌙🕊️ خدایا، ما را از کسانی قرار بده که با نماز، به تو نزدیک‌تر می‌شوند. 🤲🏻✨

خوشحالم که به دلتون نشست 🤍

#نماز_سکوی_پرواز_18 مقام معظم رهبری فرمودند: انسان به نماز احتیاج دارد و در مواقع خطر بیشتر به آن نیازمند است. خود ایشان می‌فرمایند: «وقتی در کارهای مملکتی دچار فشار زیاد می‌شوم، اعضای دفتر را برمی‌دارم و می‌رویم جمکران و آنجا متوسل به امام زمان(عج) می‌شوم.» دعا اسلحه مؤمن است. مؤمن هرجا به مشکل خورد، باید از اسلحه خودش استفاده کند. اسلحه مؤمن پول نزول گرفتن و بهره‌ای گرفتن نیست؛ اسلحه‌اش نماز و دعاست. ما گاهی با صد نفر صحبت می‌کنیم که حالمان را خوب کنند، اما اگر چند دقیقه با خدا حرف بزنیم، خیلی از مشکلاتمان حل می‌شود. خداوند می‌فرماید: «از صبر و نماز کمک بگیرید.» در روایتی درباره پیامبر(ص) داریم که هر وقت چیزی ایشان را غمگین می‌کرد، به نماز پناه می‌بردند. امیرالمؤمنین(ع) نیز وقتی چیزی نگرانشان می‌کرد، به نماز پناه می‌بردند. همان کسی که درِ خیبر را کند، هنگام نگرانی سراغ نماز می‌رفت. امام صادق(ع) می‌فرماید: وقتی غمی از غم‌های دنیا به سراغتان می‌آید، چرا وضو نمی‌گیرید، به مسجد نمی‌روید، دو رکعت نماز نمی‌خوانید و از خدا کمک نمی‌خواهید؟ بعد حضرت می‌فرماید: «آیا نشنیده‌اید خداوند چه می‌فرماید؟ از صبر و نماز کمک بگیرید.» وقتی مشکلی پیدا می‌کنید، به کسانی که حق به گردنتان دارند، به‌خصوص پدر و مادرتان، زنگ بزنید و بخواهید برایتان دعا کنند. دعای پدر و مادر، به‌خصوص مادر، خیلی اثرگذار است؛ البته با رضایت و دلِ پاک. اگر از شما دلگیر باشند، ممکن است همین دلگیری گرهی در کارتان ایجاد کند. حالا چرا وقتی مشکلی پیش می‌آید با هزار نفر حرف می‌زنیم، جز خدا؟ چرا سراغ صاحب همه‌چیز نمی‌رویم؟ زود وضو بگیرید، به مسجد بروید، دستتان را بالا ببرید و دعا کنید. در مفاتیح، نماز حضرت زهرا(س)، نماز امام جواد(ع)، نماز امام رضا(ع) و دعاهای مختلفی داریم. این‌ها برای چه هستند؟ فقط برای اینکه در کتاب بمانند و خاک بخورند؟ نه، این‌ها اسلحه‌اند. یکی از این نمازها و دعاها را انتخاب کنید؛ چون مزاج‌ها و مذاق‌ها با هم فرق دارند. یکی با صحیفه صغیره ارتباط می‌گیرد، دیگری با جوشن صغیر و دیگری با دعای مجیر. مهم این است که انسان چیزی را پیدا کند که با آن ارتباط برقرار کند و از آن استفاده کند. ما مثل کسی هستیم که آخرین مدل کامپیوتر و لپ‌تاپ را می‌خرد، ولی از امکاناتش استفاده نمی‌کند. ممکن است کلی هزینه کند، اما نهایتاً با آن فیلم ببیند یا پیام بدهد. نماز هم برای ما همین شده است. ۱۷ رکعت نماز می‌خوانیم، ولی بلد نیستیم از این سرمایه عظیم استفاده کنیم. نماز فقط برای حاجت گرفتن نیست؛ نماز به انسان قدرت، آرامش و استقامت می‌دهد. مردم در هشت سال دفاع مقدس با عبادت و یاد خدا سرپا ماندند. دعای امشب را بخوانیم: «خدایا، روزی من کن تجافی از خانه فریب.» تجافی را در نماز دیده‌اید؛ وقتی برای تشهد نیم‌خیز می‌نشینیم، کامل به زمین نچسبیده‌ایم و آماده بلند شدن هستیم. «تجافی از خانه فریب» یعنی خدایا، به من حالتی بده که به دنیا نچسبم و آماده رفتن باشم. وقتی فرشته مرگ می‌آید، مؤمن باید بتواند با آرامش جواب بدهد: «الحمدلله، نوبت ما هم رسید»، نه اینکه بگوید: «وای، بدبخت شدم!» چند روز پیش کسی تماس گرفته بود و می‌گفت یکی از اقواممان سرطان گرفته و خیلی بی‌تابی می‌کند. پرسیدم چند سالش است؟ گفت ۷۰ سال. گفتم بعد از ۷۰ سال تازه فهمیده‌اید قرار است از دنیا بروید و ناراحت شده‌اید؟ مشکل ما این است که به دنیا چسبیده‌ایم. در سفر لبنان، به منزل بعضی از شهدای مقاومت رفتیم. در شرایطی زندگی می‌کردند که دشمن نزدیک خانه‌هایشان بود و هر لحظه احتمال خطر وجود داشت، اما زندگی‌شان را ادامه می‌دادند، بچه‌دار می‌شدند و عروسی می‌گرفتند؛ خانه را خالی نمی‌کردند. این یعنی تجافی؛ زندگی کردن، اما نچسبیدن. در دفاع مقدس، جوانی برای خواستگاری می‌رفت و می‌گفت: «اگر نوبت من بشود، می‌روم جبهه؛ برگشتم با خداست.» حتی خانواده‌ای که دخترشان را ۲۰ سال بزرگ کرده بودند، می‌دانستند ممکن است دامادشان چند روز بعد از عروسی شهید شود؛ اما باز هم آماده بودند. ما هم باید آماده باشیم. وقتی ملک‌الموت آمد، نباید تازه دنبال کارهای ناتماممان بگردیم. وصیت‌نامه داشته باشیم؛ چه متأهل باشیم و چه مجرد. تکلیف اموال و خانواده را روشن کنیم. وصیت‌نامه برای ترساندن از مرگ نیست؛ برای آرامش و آمادگی است. ما یک سفر قطعی در پیش داریم؛ از این دنیا به عالم دیگری می‌رویم. همان‌طور که جنین برای ورود به دنیا باید آمادگی داشته باشد، ما هم برای ورود به آخرت باید آماده باشیم. پس نماز را جدی بگیریم. نماز فقط یک تکلیف نیست؛ اسلحه مؤمن، سرمایه مؤمن و وسیله‌ای برای قدرت، آرامش و آمادگی برای پرواز است. خلاصه کننده : فاطمه احمدی 👩‍💻

جمله کلیدی 🔑 ..........‌. وقتی به بن‌بست می‌رسیم، رو به خدا بایستیم؛ نماز و دعا، اسلحه مؤمن است.

🕌✨ نماز، اسلحه‌ی مؤمن است؛ نه برای جنگ با آدمیان، که برای نبرد با نفس، با وسوسه‌ها و با تاریکی‌های درون… هر «الله‌اکبر» شمشیری‌ست بر گردنِ نفس، هر سجده، فرو ریختنِ منیّت، و هر سلام، بازگشتِ عاشقانه‌ی بنده‌ای‌ست از خلوتِ دوست به هیاهوی دنیا… 🤲🏻🌙 نماز، پناهِ دلِ خسته است؛ جایی که بنده، تمامِ جهان را زمین می‌گذارد و تنها خدا را در آغوشِ جانش نگه می‌دارد. 🕊️🤍

╭─❀﷽❀─╮ 🌱 وقتی خدا هست... 🌱 ╰─❀🤍❀─╯ گاهی خدا تمامِ راه‌ها را می‌بندد، نه برای اینکه راهی نمانده باشد؛ برای اینکه بفهمی راهِ او، از همه‌ی راه‌ها نزدیک‌تر است... 🕊️ دلَت را به خدا بسپار؛ آن‌کس که دریا را برای موسی شکافت، برای گره‌های زندگیِ تو هم راهی در دلِ بن‌بست‌ها دارد. 🌊🤲🏻 ✨ توکل یعنی آرام باشی؛ چون می‌دانی خدایی که داری، از چیزی که از دست داده‌ای بزرگ‌تر است. 🤍 #خدا #توکل #ایمان #حوالی_خدا 🌿

قرآن را که می‌خوانی، گاهی حس نمی‌کنی داری کتابی را می‌خوانی؛ انگار کسی دارد آرام، قسمت‌هایی از خودت را که گم کرده‌ای، یادت می‌آورد.

دلگرمیِ این مسیر، همین پیام‌هاست. 🤍

از آنجا که سخنرانی‌های استاد شجاعی در فضای باز برگزار می‌شود، گاهی مطالبی تکرار می‌شوند که برای حفظ انسجام و اختصار، حذفشان می‌کنم؛ به همین دلیل ممکن است برخی جلسات کوتاه‌تر باشند. 🌿

#نماز_سکوی_پرواز_19 معرفت در کیفیت نماز خیلی مؤثر است؛ هرچه سطح معرفت انسان بالاتر برود، قدرتمندتر می‌شود. امیرالمؤمنین(ع) می‌فرمایند آدم فریب‌خورده‌ای که در دنیا به عالی‌ترین آرزوهایش رسیده، با کسی که در آخرت به کمترین بهره رسیده، اصلاً قابل مقایسه نیست. حضرت سلیمان(ع) به حکومتی رسید که نه قبل از او کسی به آن رسیده بود و نه بعد از او کسی تا قیامت به آن خواهد رسید. اما کمترین انسان در بهشت آن‌قدر عظمت دارد که می‌تواند دیگر بهشتیان را مهمان کند. اگر انسان این حقیقت را باور کند، دیگر حسرت اهل دنیا را نمی‌خورد. امام صادق(ع) می‌فرمایند اگر می‌خواهید اهل میل و آرزو باشید، لااقل در بهشت میل داشته باشید؛ چرا در دنیا؟ اگر قرار است چیزی بخواهی، برای آخرت بخواه. قرآن هم بارها به پیامبر(ص) تأکید می‌کند که چشم به نعمت‌های دنیوی دیگران ندوزد. استاد ما می‌فرمودند: طلبه‌ای ساختمانی بسیار زیبا دید و خواست نگاه کند، اما با خودش گفت: «تو حیفی که نگاه کنی؛ نگاه نکن.» انسان باید بداند آن‌قدر بزرگ است که نباید خودش را با این چیزها کوچک کند. یکی از اولیای الهی می‌فرمودند: وقتی بعد از جلسات علامه، ثروتمندان را با ماشین‌های آخرین مدل می‌دیدیم، دلمان برایشان می‌سوخت و می‌گفتیم این بیچاره‌ها چقدر گرفتار این قفس‌ها هستند. این نگاه خیلی فرق دارد با اینکه انسان حسرت زندگی آنها را بخورد. قدرت نماز همین است که انسان را متوجه آخرت کند. یکی از ویژگی‌های انبیا این بود که آخرت همیشه جلوی چشمشان بود. در هر انتخابی، چه همسر و دوست و رشته تحصیلی و چه رفتارهای روزمره، باید حواسمان باشد که از یاد معاد غافل نشویم؛ چون همین غفلت می‌تواند باعث سقوط انسان شود. خدا رحمت کند آیت‌الله مجتهدی را. ایشان می‌فرمودند: «این نیز بگذرد.» پادشاهی می‌خواست جمله‌ای روی نگین انگشترش بنویسد که هر وقت نگاهش کرد، آرامش بگیرد. همه نخبگان را جمع کرد، اما در نهایت یک کشاورز گفت: «این نیز بگذرد.» پادشاه گفت همین را روی انگشتر من بنویسید. اگر نمی‌توانیم این جمله را در قلبمان بنویسیم، حداقل در خانه و محل کارمان به یاد داشته باشیم: «این نیز بگذرد.» یکی از نکات مهم این است که انسان به جای «دانایی»، به «دارایی» برسد. ما خیلی از معارف را می‌شنویم، اما تا زمانی که وارد زندگی‌مان نشوند، اثر واقعی ندارند. اگر انسان واقعاً بفهمد آخرت جاودانه است، دیگر سر مسائل کوچک دنیا خودش را نمی‌شکند. رسول خدا(ص) در خانه خودشان گاهی غذا نداشتند و مدت‌ها گرسنگی می‌کشیدند، اما دنیا را مقصد نمی‌دانستند. ما اگر پنجاه سال دیگر را تصور کنیم، می‌بینیم عمر دنیا چقدر کوتاه است؛ از افراد مسن بپرسید، می‌گویند مثل یک خواب گذشته است. بزرگان حتی می‌گفتند: «هرچه تلخ‌تر، بهتر.» رسول خدا(ص) نیز فرمودند هرچه تلخی دنیا بیشتر باشد، شیرینی بیشتری در آخرت نصیب انسان می‌شود. وقتی فرزند یکی از اولیای خدا از دنیا رفت، گفت: خدایی که فرزند من را می‌برد، آیا او را بیشتر دوست دارد یا من؟ او را پیش خودش می‌برد؛ پس پیش خدا بهتر است. این نگاه است که تلخی‌های دنیا را برای انسان شیرین می‌کند. امیرالمؤمنین(ع) بالای سر حضرت زهرا(س) فرمودند که این مصیبتِ از دست دادن تو، وقتی برای خدا باشد، آسان می‌شود. اگر آخرت جلوی چشم انسان باشد، خیلی از مشکلات دنیا برایش کوچک می‌شود. دنیا ارزش مستقلی ندارد؛ ارزشش به این است که انسان با آن آخرتش را به دست بیاورد. امیرالمؤمنین(ع) می‌فرمایند بهره تو از دنیا این است که زنده بمانی و برای آخرتت کار کنی. بیشتر از این، دنیا انسان را معطل می‌کند. امام کاظم(ع) در اصول کافی می‌فرمایند پاداش حقیقی انسان، خود خدا و ارتباط با خداست. بنابراین انسان نباید به دنیا بچسبد. یکی از امام جماعت‌ها تعریف می‌کرد شخصی که سال‌ها پشت سر او نماز خوانده بود، در حال مرگ بود و هرچه به او می‌گفتند «لا إله إلا الله» بگو، نمی‌گفت. وقتی به او پیشنهاد کردند مقداری پول برای آخرتش کنار بگذارند، فقط گفت: «نه، نه» و از دنیا رفت. این نشان می‌دهد چسبندگی به دنیا چقدر خطرناک است. انسان ممکن است سال‌ها زندگی کند و حرف‌های خوب بشنود، اما اگر این معارف تبدیل به دارایی قلبش نشوند، لحظه رفتن نمی‌تواند دل بکند. نماز و معرفت باید انسان را از چسبیدن به دنیا جدا و با آخرت پیوند بزند؛ باید کاری کند که آخرت همیشه جلوی چشممان باشد، تا برای مسائل کوچک دنیا خودمان را نبازیم و وقتی فرشته مرگ آمد، با آمادگی و شوق بگوییم: برویم. خلاصه کننده : فاطمه احمدی 👩‍💻