🗝🗝🗝🗝🗝🗝🗝🗝🗝

به سوی نور گاهی تمام مسیر زندگی، فقط یک پله فاصله است؛ از تاریکیِ دیروز تا نوری که همیشه منتظر ما بوده. ✨

🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱

#مهندسی_فکر "بِسم اللّهِ مُنَوِّرِ قلوبِ العارفین" فکر، فرماندهِ پنهانِ زندگیِ انسانه؛ چون هر انتخابی، هر تصمیمی، و هر مسیری که در زندگی می‌ریم، اول از یک «فکر» شروع میشه. از امروز؛ می‌خوایم «مهندسی فکر» رو باهم یاد بگیریم؛ یاد بگیریم چطور فکرهامون رو بشناسیم، چطور افکار محدودکننده رو اصلاح کنیم، و چطور ذهنمون رو در مسیر رشد، آرامش و تعالی قرار بدیم. 🔹🔵🔹🔵🔹🔵🔹 ✨ فکرهای بزرگ، زندگی‌های بزرگ می‌سازند... پس بیاییم قبل از ساختنِ آینده‌مون، معماریِ فکرهامون رو درست کنیم. 🌱 صاحبِ فکرهای روشن و بلند باشیم 🌹

#مهندسی_فکر_1 در قرآن کریم بارها از ما دعوت شده که تفکر کنیم. خداوند بندگانی را که اهل فکر و اندیشه‌اند، بسیار دوست دارد و تفکر یکی از عبادت‌های بزرگ و ویژه دوستان خداست. در داستان سفر پیامبر(ص) به خارج از مکه، شخصی نصرانی از ایشان می‌پرسد: «به چه چیزی بیشتر از همه علاقه داری؟» حضرت می‌فرمایند: «به تفکر.» هرکس به هر جایی رسیده، با فکر و اندیشه رسیده است. در روایتی آمده: «ساعتی تفکر از عبادت هفتاد سال بهتر است.» البته «ساعت» در اینجا لزوماً به معنای ۶۰ دقیقه نیست؛ گاهی انسان با لحظه‌ای تفکر، مسیری را طی می‌کند که ارزشش از سال‌ها عبادت بیشتر است. تفکر حتی می‌تواند گذشته انسان را جبران کند. اگر کسی ۴۰ یا ۵۰ سال از عمرش را از دست داده باشد، یکی از بهترین راه‌های جبران، فکر کردن است؛ چراکه یک لحظه تفکر می‌تواند انسان را در مسیر ابدیت، میلیون‌ها سال جلو بیندازد و برعکس، فکر نکردن می‌تواند انسان را میلیون‌ها سال عقب بیندازد. هدف خلقت، معرفت است و انسان بدون فکر به معرفت نمی‌رسد. حتی عبادت نیز هدفی متوسط و وسیله‌ای برای رسیدن به یقین و معرفت است. تفکر، پرده‌های شک و تردید را کنار می‌زند و دل انسان را قدرتمند می‌کند؛ بنابراین انسان به وسیله فکر به کمال انسانی می‌رسد. امیرالمؤمنین(ع) به کسانی که دائماً به دنبال عبادت ظاهری‌اند، سفارش می‌کنند که فقط از این مسجد به آن مسجد نروند، بلکه بنشینند و فکر کنند. چه‌بسا انسانی ۶۰ سال عبادت کند، اما حتی یک رکعت از عبادتش حساب نشود؛ چون در آن فکر و معرفتی نبوده است. باید یاد بگیریم از فکر کردن نترسیم. تفکر شجاعت، حوصله و قدرت می‌خواهد. حتی گوش دادنِ درست نیز نوعی تفکر است؛ وقتی انسان دلش را به سخن گوینده می‌دهد و در آنچه می‌شنود، می‌اندیشد. گاهی حتی نبودن قرآن، مفاتیح یا کتاب در کنار انسان می‌تواند فرصت خوبی باشد تا مجبور شود خودش فکر کند. امیرالمؤمنین(ع) می‌فرمایند: «بالاترین عبادت، فکر کردن است.» خداوند زمین، آسمان، دریا و همه عالم را آفریده تا انسان در آنها بیندیشد. وقتی فکر انسان به کار می‌افتد، راه‌های زیبایی برایش باز می‌شود و به آرامش و شادی می‌رسد. یکی از بهترین موضوعات برای تفکر، نعمت‌های خداوند است. نعمت‌های خدا قابل شمارش نیستند. انسان حتی وقتی با مشکلات فراوان روبه‌روست، باز هم در دریای نعمت‌های الهی غرق است؛ اما چون معرفت کافی ندارد، بیشتر مشکلاتش را می‌بیند و از خدا شکایت می‌کند. امیرالمؤمنین(ع) می‌فرمایند چه‌بسا انسان‌هایی که دیگران دلشان برای آنها می‌سوزد، اما همان بلایی که گرفتار آن شده‌اند، در حقیقت دارویشان است. در تاریخ، شاید رقت‌انگیزترین صحنه، واقعه کربلا باشد. حضرت زینب(س) برادران و برادرزاده‌هایش را از دست داد، فرزندانش شهید شدند، پیش از آن مادرش را از دست داده بود و خودش نیز به اسارت رفت. با این همه، وقتی از ایشان درباره آنچه در کربلا دیدند سؤال شد، فرمودند: «ما رأیتُ إلا جمیلاً»؛ جز زیبایی چیزی ندیدم. این نگاه، حاصل معرفت و تفکر است؛ نگاهی که در آن انسان حتی در سخت‌ترین شرایط نیز حکمت و زیبایی فعل خدا را می‌بیند. شاید به همین دلیل باشد که در قیامت، بسیاری حسرت چنین معرفتی را خواهند خورد. خلاصه کننده: فاطمه احمدی 👩‍💻

🧩🧩🧩🧩🧩🧩🧩🧩🧩

جمله کلیدی 🔑 ........... «هرکس به هر درجه‌ای از کمال و معرفت رسیده، از راه تفکر رسیده است؛ چون تفکر، انسان را از شک و غفلت عبور می‌دهد و به یقین و آرامش می‌رساند.»

#مهندسی_فکر_2 در روایتی آمده است که گاهی انسان دچار مشکلات مالی می‌شود. خداوند در قیامت به او می‌فرماید: «تو در دنیا سختی کشیدی، عمرت هم کوتاه بود؛ اما حالا که نزد من هستی، جبران می‌کنم.» وقتی خداوند جبران می‌کند، آن بنده می‌گوید: «ای کاش در دنیا سختی بیشتری می‌کشیدم!» برای بیماری و درد هم همین‌طور است. یکی از دوستان جانبازم را دیدم و از وضعیت درمانش پرسیدم. گفت: «الحمدلله، خوبم.» با اینکه می‌دانستم چه درد شدیدی را تحمل می‌کند، گفت درد من در برابر درد بعضی از دوستانم چیزی نیست. در بیمارستان بخش درد را که ببینید، می‌فهمید بعضی‌ها سال‌ها با دردهای بسیار شدید زندگی کرده‌اند. اما وقتی قیامت می‌شود و حقیقت آشکار می‌شود، انسان می‌بیند بسیاری از دردهایی که در دنیا کشیده، در واقع نوازش و رحمت خدا بوده است. امام صادق(ع) می‌فرماید که مؤمن در قیامت آرزو می‌کند: «ای کاش در دنیا مرا با قیچی تکه‌تکه می‌کردند!» یعنی انسان آن‌قدر پاداش و جبران الهی را می‌بیند که آرزو می‌کند کاش سختی‌های بیشتری تحمل کرده بود. حتی دعاهایی که در دنیا اجابت نشدند، ممکن است در آخرت تبدیل به ثروتی عظیم شوند. خداوند می‌فرماید: «تو در دنیا دعا می‌کردی و من اجابت نمی‌کردم؛ چون مصلحتت نبود، اما من چیزی را که بنده‌ام از من بخواهد، بی‌پاسخ نمی‌گذارم. همه را برای آخرتت ذخیره کردم.» پس چه کسی در آخرت ثروتمندتر است؟ کسی که دعاهای اجابت‌نشده بیشتری دارد، سختی بیشتری کشیده، بیشتر تحقیر شده و کمتر محبت دیده است؛ البته اگر همه این‌ها را با ایمان و صبر تحمل کرده باشد. ما هیچ‌وقت از دریای نعمت خدا بیرون نیستیم. اشتباه ما این است که همه چیز را با مقیاس همین چند ده سال دنیا معنا می‌کنیم، در حالی که انسان موجودی جاودانه است. یکی از بزرگ‌ترین حجاب‌های ما، «عادت» است. به نعمت‌ها عادت می‌کنیم و دیگر آن‌ها را نمی‌بینیم. گاهی خداوند نعمتی را موقتاً از ما می‌گیرد تا دوباره متوجه ارزش آن شویم. کسی که نابیناست، حاضر است همه دارایی‌اش را بدهد تا دوباره ببیند. بیماری که نمی‌تواند دستش را درست حرکت دهد، آرزو دارد فقط بتواند مثل دیگران از دستش استفاده کند. من کسی را می‌شناسم که سال‌ها نمی‌توانست چشمش را ثابت نگه دارد و حتی برای یک لحظه آرامش چشم‌هایش آرزو می‌کرد. یا کسی که به دلیل بیماری پوست دستش را از دست داده بود و می‌گفت: «حاضرم تمام ثروتم را بدهم و مثل یک کارگر فقط دست سالم داشته باشم.» گاهی خداوند یک نعمت را از ما می‌گیرد تا به ما یادآوری کند چه نعمت‌های بزرگی داریم. اگر حجاب عادت کنار برود، پشت همین زندگی معمولی، دریایی از نور، قدرت، معرفت و رحمت خدا را خواهیم دید. خلاصه کننده : فاطمه احمدی 👩‍💻

جمله کلیدی 🔑 ........... «ما هیچ‌وقت از دریای نعمت و رحمت خدا بیرون نیستیم؛ کافی است حجاب عادت را کنار بزنیم و نعمت‌های پنهان زندگی را ببینیم.»

🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊

#مهندسی_فکر_3 خدا می‌فرماید: «بنده‌های شاکر من خیلی کم‌اند.» ما آن‌قدر در نعمت‌ها غرقیم که گاهی حتی متوجهشان نمی‌شویم. مثلاً یک کاسه آب از دریا برمی‌داریم و می‌گوییم: «چقدر در نعمتیم!» اما همین آب خوردن، راه رفتن، نشستن، حرف زدن، فکر کردن و حتی باز و بسته کردن دست، نعمت‌هایی هستند که تا از ما گرفته نشوند، قدرشان را نمی‌دانیم. گاهی خدا با اتفاقی غیرعادی به ما نشان می‌دهد که یک نعمت چقدر ارزشمند است. دختری را می‌شناختم که بر اثر اتفاقی، نیمی از صورتش فلج شد؛ فقط به خاطر از کار افتادن یک عصب. آن وقت می‌فهمی حرکت طبیعی صورت چه نعمت بزرگی است. خود من زمانی که موج انفجار به من آسیب زده بود، نمی‌توانستم فکم را کنترل کنم. فکم می‌چرخید و کج می‌شد و آن‌قدر درد داشتم که از خدا التماس می‌کردم فقط آن را به جای خودش برگرداند. وقتی فکم کج می‌شد، دندان پایین وارد لثه بالا می‌شد و خون می‌آمد. آنجا بود که فهمیدم یک حرکت ساده فک هم چه نعمت بزرگی است. در قرآن به دو نعمت مهم اشاره شده که انسان تا وقتی از آن‌ها برخوردار است، قدرشان را نمی‌داند: سلامتی و امنیت. یک بار به ملاقات دوستی رفته بودم. می‌خواست صحبت کند، اما جمله بعدی را فراموش می‌کرد. همان‌جا با خودم گفتم: «خدایا شکرت که می‌توانم حرف بزنم و فکر کنم.» ما حتی نمی‌دانیم همین توانایی‌ها چه نعمت بزرگی هستند. شاید سال‌ها بعد، انسان فرزند خودش را نشناسد یا برای گفتن یک جمله ساده، چند بار نیاز به یادآوری داشته باشد. تمرین کنید هر روز پانزده تا بیست دقیقه درباره نعمت‌های خدا فکر کنید. یک لقمه غذایی که می‌خورید، آبی که می‌نوشید، نفسی که می‌کشید و حتی توانایی بلعیدن، همه نعمت‌اند. ممکن است یک لقمه در گلوی کسی گیر کند و جانش را بگیرد. پس برای هر لقمه و هر جرعه آب، هزاران بار خدا را شکر کنیم. نعمت‌های خدا فقط نعمت‌های جسمانی نیستند؛ نعمت‌های روحی، عقلی و معنوی هم داریم و آن‌قدر زیادند که اگر جن و انس جمع شوند و دریاها مرکب و درختان قلم شوند، باز هم نمی‌توانند نعمت‌های خدا را بشمارند. همین که دستت را باز و بسته می‌کنی، نعمت است. انسان‌هایی هستند که حاضرند هزینه زیادی بدهند تا دوباره بتوانند همین حرکت ساده را انجام دهند. پس چرا شکر نکنیم؟ چرا فکر نکنیم؟ فکر کردن در نعمت‌های خدا باعث می‌شود خدا را بیشتر بشناسیم، بیشتر دوست داشته باشیم و رابطه‌مان با او صمیمی‌تر و عاشقانه‌تر شود. شکر کردن فقط یک کلمه نیست؛ یک مقام است. خداوند حتی وقتی بنده هنوز به زبان نگفته «خدایا شکرت»، اگر در دلش نعمت را فهمیده و قدردان آن باشد، می‌تواند نعمتش را بیشتر کند. گاهی بعضی‌ها می‌گویند: «خدایا، ما نمی‌توانیم حق شکر تو را ادا کنیم.» اما همین که نعمت‌ها را ببینیم و بفهمیم چه چیزهایی داریم، خودش شروع شکرگزاری است. پس هر روز تمرین کنیم نعمت‌ها را ببینیم؛ نه فقط وقتی از دستشان دادیم. شکرگزاری، انسان را به جایی می‌رساند که حتی در نعمت، خودِ خدا را ببیند. بنده می‌گوید: «خدایا، تو از من راضی هستی؟» و خداوند می‌فرماید: «تو از من راضی هستی؟» بنده می‌گوید: «بله، من از تو راضی‌ام. من بنده بدی هستم، اما تو خدای خوبی هستی.» و خداوند می‌فرماید: «پس من هم از تو راضی‌ام.» هرکس در نعمت‌های خدا فکر کند، خدا به او توفیق شکرگزاری می‌دهد. خلاصه کننده: فاطمه احمدی 👩‍💻

جمله کلیدی 🔑 ........... «شکرگزاری یعنی نعمت‌هایی را که هر روز عادی می‌بینیم، دوباره ببینیم و بفهمیم اگر خدا یکی از آن‌ها را از ما بگیرد، چقدر برایمان باارزش می‌شود.»