«نماز همان بالی‌ست که انسان را از جهنمِ درونِ خویش می‌رهاند و از تاریکیِ خود به روشنایِ خدا می‌رساند.» ✨🕊️

🕊️✨🤍

#نماز_سکوی_پرواز_3 خداوند در قرآن می‌فرماید: «وَما خَلَقتُ الجِنَّ وَالإِنسَ إِلّا لِیَعبُدون»؛ یعنی جن و انس را نیافریدم مگر برای عبادت. عبادت هدف خلقت ماست؛ اما عبادت صرفاً یک عمل ظاهری نیست، بلکه وسیله‌ای است که انسان را به هدف خلقتش می‌رساند و باعث می‌شود خلقت او به کمال برسد. میزان موفقیت هر انسان به این بستگی دارد که چقدر در استفاده از این وسیله مهارت پیدا کرده باشد. ما انسان‌ها شبیه صنعتگرانی هستیم که هرکدام در رشته‌ای فعالیت می‌کنیم، اما میزان موفقیت‌مان به میزان مهارت ما بستگی دارد. در ورزش هم شاگرد موفق کسی است که بیشتر تمرین کند، فنون را بهتر یاد بگیرد و در نهایت بتواند به استاد خود شبیه‌تر شود. به همین دلیل می‌گویم عبادت یک مهارت است. هرچه بیشتر در این مهارت تمرین کنیم، بیشتر رشد می‌کنیم. ما درباره مهم‌ترین چیزی که به زندگی انسان معنا می‌دهد صحبت می‌کنیم. اگر عبادت، نماز و شب‌زنده‌داری را از انسان بگیریم، به تعبیر امام صادق(ع)، انسان از محدوده انسانیت خارج و به محدوده حیوانیت سقوط می‌کند. انسانیت ما به این مسئله وابسته است. مثلاً وقتی برای اولین‌بار یک ساز مثل نی را به دست کسی می‌دهند، اگر روش نواختن آن را بلد نباشد، هرچقدر فوت کند صدای زیبایی از آن بیرون نمی‌آید. اما کسی که تمرین کرده و با ساز ارتباط گرفته، می‌تواند از همان نی یک آواز زیبا و معنادار ایجاد کند. عبادت هم همین‌طور است. در آغاز، ممکن است انسان نتواند عظمت و ظرفیت آن را درک کند؛ اما اگر تمرین کند، کم‌کم صداها و حقیقت‌هایی در وجودش آشکار می‌شود که در ابتدا حتی تصورش را هم نمی‌کرد. قرآن می‌فرماید: «فَأَینَما تُوَلّوا فَثَمَّ وَجهُ الله»؛ هرجا رو کنید، آنجا وجه خداست. انسان در مسیر عبادت به جایی می‌رسد که در همه چیز خدا را می‌بیند و می‌فهمد حقیقتاً همه‌چیز به او وابسته است. قدرت، آرامش، یقین و بسیاری از کمالاتی که در ابتدای مسیر برای ما غیرقابل باورند، با رشد در عبادت کم‌کم برای انسان قابل درک می‌شوند. همان‌طور که امروز استفاده از تلفن همراه برای ما عادی شده، در حالی که واقعاً وسیله‌ای شگفت‌انگیز است، عبادت نیز ظرفیت‌هایی دارد که در ابتدا برای ما عجیب و غیرقابل باور به نظر می‌رسد. انسان با عبادت می‌تواند به ارتباطی برسد که فراتر از ارتباط‌های عادی و مادی است. این مسائل فقط مخصوص علما و بزرگان نیست. در دوران دفاع مقدس، نمونه‌هایی از جوانان و نوجوانانی نقل شده که به واسطه یقین و معرفت، حالات و ارتباطاتی را تجربه کرده‌اند که برای دیگران قابل مشاهده نبوده است. مسئله اصلی این است که انسان به این یقین برسد که خداوند منشأ همه کارهاست. پس اگر می‌خواهیم به چنین مراتبی برسیم، باید عبادت را جدی بگیریم. همان‌طور که یک ورزشکار برای پیشرفت به تمرین، تمرکز و استمرار نیاز دارد، انسان نیز برای رشد معنوی نیازمند تمرین و استمرار در عبادت است. یکی از چیزهایی که نمازگزار نباید انجام دهد، سبک شمردن نماز است. وقتی عبادت را جدی نگیریم و ندانیم قرار است ما را به کجا برساند، عبادت برایمان تبدیل به یک کار تکراری و مزاحم می‌شود. ممکن است سال‌ها نماز بخوانیم، ذکر بگوییم و عبادت کنیم، اما چون حقیقت آن را نفهمیده‌ایم، تأثیر عمیقی در زندگی‌مان ایجاد نشود. گاهی نگاه ما به خدا این‌گونه است که تصور می‌کنیم خداوند فقط دستور داده نماز بخوانیم، حجاب داشته باشیم یا برخی کارها را انجام ندهیم و اگر انجام ندهیم، ما را به جهنم می‌برد. در حالی که حقیقت این است که بسیاری از این اعمال برای رشد خود انسان هستند. خداوند نمی‌خواهد چیزی از ما بگیرد؛ بلکه می‌خواهد ما را به کمالی برساند که خودمان هنوز ظرفیت و عظمتش را درک نکرده‌ایم. مشکل اینجاست که گاهی عبادت را فقط به‌عنوان یک وظیفه انجام می‌دهیم؛ نماز را می‌خوانیم تا تمام شود، تسبیح می‌گیریم تا ذکرها تمام شوند و تصور می‌کنیم صرفاً داریم یک تکلیف را انجام می‌دهیم. در حالی که اصل ماجرا این است که بفهمیم برای چه آفریده شده‌ایم و عبادت قرار است ما را به چه انسانی تبدیل کند. اگر عبادت را جدی بگیریم، کم‌کم آثارش در وجودمان ظاهر می‌شود؛ یقین، آرامش، نشاط، امنیت و دیدی متفاوت نسبت به زندگی. مؤمن کسی است که به حقیقت ایمان رسیده و همین ایمان، به او آرامش می‌دهد. ما هنوز بسیاری از ظرفیت‌های عبادت را نمی‌شناسیم. شاید سال‌ها عبادت کنیم، اما اگر نفهمیم برای چه عبادت می‌کنیم، ممکن است اصل ماجرا را از دست بدهیم. مسئله این است که عبادت را فقط انجام ندهیم؛ عبادت را یاد بگیریم. خلاصه کننده : فاطمه احمدی 👩‍💻

جمله کلیدی 🔑 ..........‌. «ما برای عبادت آفریده نشده‌ایم که فقط عبادت کنیم؛ برای عبادت آفریده شده‌ایم تا در مسیر آن، انسانِ حقیقی شویم و به کمالی برسیم که در آغاز حتی تصورش را هم نمی‌کردیم.»

🤲🏻🕌✨🌱🕊️

#نماز_سکوی_پرواز_4 در روایت داریم: «نماز ستون دین است.» اما ستون یعنی چه؟ یعنی چیزی که انسان را سرپا نگه می‌دارد. نماز، ستون دل و شخصیت انسان است. اگر این ستون ضعیف باشد، با کوچک‌ترین اتفاقی انسان به‌هم می‌ریزد؛ ناامید می‌شود، قهر می‌کند، داد و فریاد می‌زند و حتی حرف از طلاق می‌زند. اما اگر این ستون قوی باشد، انسان در برابر سختی‌ها استقامت می‌کند. گاهی یک آقا چون جورابش را پیدا نمی‌کند، اخم می‌کند و دعوا راه می‌اندازد. یا مادری با خرابکاری بچه سه‌ساله‌اش روی فرش، سریع به‌هم می‌ریزد و می‌گوید: «ای بابا! خانه نجس شد، بدبخت شدیم!» این‌ها نشان می‌دهد انسان ظرفیت و قدرت درونی کافی ندارد. از پیامبر(ص) نقل شده وقتی کودکی را برای گفتن اذان در آغوش گرفته بودند، کودک روی پای ایشان ادرار کرد؛ اما پیامبر(ص) حتی تکان هم نخوردند و فرمودند: «اشکالی ندارد، لباسم را می‌شویم.» این یعنی انسان باید آن‌قدر ظرفیت داشته باشد که با یک اتفاق کوچک، آرامش خود را از دست ندهد. اگر انسان با یک اتفاق کوچک افسرده شود و احساس کند دیگر هیچ دلخوشی‌ای در زندگی ندارد، یعنی قدرتش را از مرکز قدرت نگرفته و به آن منبع وصل نیست. آن‌قدر قدرت داشته که با خراب شدن فرش، مریضی، مرگ یک نفر یا یک مشکل کوچک، همه‌چیز درونش فرو می‌ریزد. اینجاست که معنای «اقامه نماز» اهمیت پیدا می‌کند. خداوند نمی‌فرماید فقط نماز بخوانید؛ می‌فرماید نماز را اقامه کنید. فرق این دو مثل فرق غذا خوردن و درست غذا خوردن است. یک نفر سر سفره نان و پنیر می‌گذارد، لقمه‌ای می‌گیرد و سریع می‌خورد و می‌رود؛ اما یک نفر برای غذا وقت می‌گذارد، سفره آماده می‌کند، با آرامش غذا می‌خورد و از آن انرژی می‌گیرد. اولی فقط غذا خوردن است؛ دومی به غذا اهمیت می‌دهد. نماز هم همین است. نمی‌شود نماز را خام و بی‌کیفیت خواند و انتظار داشت همه آثارش را دریافت کنیم. باید برای نماز وقت بگذاریم و دائماً تلاش کنیم کیفیت آن بالاتر برود. حضرت ابراهیم(ع) در قرآن دعا می‌کند: «رَبِّ اجْعَلْنِي مُقِيمَ الصَّلَاةِ وَمِنْ ذُرِّيَّتِي» یعنی: «پروردگارا، من و فرزندانم را از اقامه‌کنندگان نماز قرار بده.» دقت کنید؛ حضرت ابراهیم(ع) فقط نمی‌گوید «خدایا من را نمازخوان کن»، بلکه می‌گوید «من را اقامه‌کننده نماز قرار بده.» یعنی کسی که نماز را درست و با کیفیت در زندگی‌اش برپا می‌کند. ما هم باید دائماً از خدا بخواهیم: خدایا، من و خانواده‌ام را از اقامه‌کنندگان نماز قرار بده. وقتی نماز به معنای واقعی وارد یک خانه شود، اعضای آن خانه کم‌کم با خدا و معنویت انس می‌گیرند و لذت و آرامششان را از مسائل معنوی می‌گیرند. این مسئولیت زن و مرد خانه است. وقتی انسان خانواده تشکیل می‌دهد، فقط مسئول خودش نیست؛ باید مراقب خودش و اهل خانه‌اش باشد. پدر و مادری که خودشان نماز نمی‌خوانند اما با بداخلاقی و فحش، بچه‌ها را برای نماز بیدار می‌کنند، نمی‌توانند الگوی خوبی باشند. انسان باید خودش و خانواده‌اش را از جهنم نجات دهد. زندگی فقط کار، پول، سفر و مسائل مادی نیست. ما برای کارهای دنیایی همیشه وقت پیدا می‌کنیم، اما گاهی برای دو رکعت نماز صبح می‌گوییم «وقت ندارم» یا «سخت است». این یعنی هنوز نماز جایگاه واقعی خودش را در زندگی ما پیدا نکرده است. انسان قوی کسی است که دلش با خدا و معنویت زنده باشد؛ کسی که وقتی به زیارت امام رضا(ع) می‌رود، دلش برای آنجا تنگ شود و وقتی از زیارت امام حسین(ع) برمی‌گردد، دوباره شوق زیارت داشته باشد. نه اینکه بگوید: «یک بار رفتم، دیگر کافی است.» اگر نماز وارد زندگی شود، شادی، نشاط و آرامش می‌آورد؛ چون انسان را به یک مرکز قدرت وصل می‌کند. اما اگر این ستون نباشد، هرچقدر امکانات مادی داشته باشیم، باز هم آرامش واقعی پیدا نمی‌کنیم. در سوره حج می‌فرماید: «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا ارْکَعُوا وَاسْجُدُوا...» حتی به رکوع فکر کنیم. ما برای لباس، مو، ظاهر و خیلی از مسائل زندگی وقت می‌گذاریم، اما آیا چند دقیقه برای فکر کردن به رکوع وقت گذاشته‌ایم؟ از اولیای خدا نقل شده که گاهی ساعت‌ها در حال رکوع و عبادت بودند. البته قرار نیست ما مثل آنها باشیم؛ اما می‌توانیم همین چند ثانیه رکوع را با حضور قلب انجام دهیم. وقتی در برابر محبوبمان خم می‌شویم، با توجه و لذت خم شویم و بدانیم که همین رکوع و سجده‌هاست که ستون شخصیت ما را محکم می‌کند. خدایا، ما و خانواده‌هایمان را از اقامه‌کنندگان واقعی نماز قرار بده و این ستون را در وجودمان آن‌قدر محکم کن که در برابر سختی‌های زندگی از پا نیفتیم. خلاصه کننده: فاطمه احمدی 👩‍💻

جمله کلیدی 🔑 ..........‌. «نماز، ستون شخصیت انسان است؛ ستون که محکم باشد، زندگی با هر زلزله‌ای فرو نمی‌ریزد.»

🕌✨ نماز فقط ایستادن در برابر خدا نیست؛ تکیه دادنِ دلِ خسته به خدایی‌ست که هیچ‌وقت رهایت نمی‌کند. 🤍 ┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈♡┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈

╭─────────────── ✦ ───────────────╮ ﷽ إِنَّنِي أَنَا اللَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدْنِي وَأَقِمِ الصَّلَاةَ لِذِكْرِي «همانا من خدا هستم؛ معبودی جز من نیست. پس مرا عبادت کن و نماز را برای یاد من برپا دار.» ╰─────────────── ✦ ───────────────╯

𓆩♡𓆪

#نماز_سکوی_پرواز_5 هرچه که از عبادات و واجبات و اخلاقیات گفته شده که شایسته است ما انجام بدهیم، درواقع شخصیت ما را می‌سازد برای شرایط زیستن در آخرت. درباره نماز فرموده‌اند شما باید با یک ساختار وجودی وارد آخرت شوید. یادمان باشد رابطه ما بین دنیا و آخرت صددرصد مشخص است. مرحوم آیت‌الله ... می‌گفتند شما آنچه را در آینده می‌بینید، همه‌اش نفس خودتان است؛ برای اینکه آنچه در خارج اتفاق می‌افتد، نفس خودمان است. امام صادق(ع) می‌فرماید: اگر واقعاً شما اهل رغبت و میل هستید، به بهشتی میل پیدا کنید که اندازه آسمان و زمین است. اینکه بهشت هر کسی به اندازه سعه نفس خودش است، یعنی هرچقدر شما در دنیا تلاش کنید سعه بیشتری بدهید و آن را بزرگ‌تر کنید، آنچه در آن دنیا می‌بینید خودتان هستید. پس از الان می‌توانیم خودمان بفهمیم بهشتی هستیم یا جهنمی. الان ما اگر با این بهشت‌هایی که خدا در اختیار ما گذاشته شاد باشیم، بهشت آنجا هم نصیبمان می‌شود. نمی‌شود ما اینجا عصبی و بدخلق و بخیل باشیم، بعد آن‌طرف برویم بهشت! تو باید اینجا بهشتی باشی. تمام تجلی‌های بهشت همین‌جا هستند. خداوند می‌فرماید خودتان را در باغ‌های بهشت بیندازید؛ مثلاً مراسم روزه، مراسم دعا و... این‌ها شما را به بهشت می‌رساند. شکر کن. هرکس از خدا و تجلیات خدا و همه‌چیزِ خدا لذت می‌برد، این بهشتی است. شما هر وقت با علامت‌هایی که انسان را یاد خدا می‌اندازد و از آن لذت می‌بری، یعنی داری از خدا لذت می‌بری. هرچقدر حجم این لذت و آرامشی که از آن علامت می‌بری بیشتر باشد، وسعت نفست بیشتر است. هرچه از گناه و علامت‌های شیطان بدت می‌آید، به همان اندازه از جهنم دور هستی. ما الان خانم‌هایی داریم که باحجاب‌اند، ولی قند توی دلشان آب می‌شود که بی‌حجاب شوند، یک‌جوری بشود که بدحجاب شوند. کسانی داریم نماز می‌خوانند، ولی قند توی دلشان آب می‌شود که نماز نخوانند. این خوب نیست. انسان باید علامت‌های خدا را دوست داشته باشد. بعضی‌ها هم داریم که از جهنم متنفرند، ولی ممکن است حالا گاهی یک لغزشی داشته باشند، یک گناهی کنند، ولی خودشان به‌شدت ناراحت و پشیمان می‌شوند. خدا با اینکه دلت کجاست کار دارد. اینکه یک ظاهر خوب و مؤمن داشته باشیم، اما دلمان یک جای دیگر باشد، خدا با آن کار دارد. وقتی راجع به نماز حرف می‌زنیم، نماز خودتی. نماز چهره یک انسان است. اینکه می‌گوییم نماز ستون دین شماست، یعنی قدرت نفس شماست؛ یعنی مبناست، ستون است. برای همین در روایت هست نماز کیل و وزنه است؛ با آن آدم‌ها را وزن می‌کردند. برای همین پیامبر(ص) می‌دید یک آدم خوبی است، از او خوششان می‌آمد، می‌دید خیلی توانایی‌های خوبی دارد، حضرت می‌فرمود: «تو نماز می‌خوانی؟ تو حیفی، تو نماز بخوان.» یک آیه هست در تعریف کسانی که روی کره زمین به قدرت می‌رسند؛ مثلاً طرف مدیریت خانواده را به عهده می‌گیرد، یک نفر شهردار است، رئیس‌جمهور است. می‌گوید این‌ها می‌دانند باید کجا را قوی کنند تا جامعه قوی بشود. تا رئیس می‌شوند، یک جا نماز را برپا می‌کنند. توی خانه که هستی، خانواده خودت را امر به نماز کن؛ ستون نماز را توی خانه برپا کن. در حیطه مدیریتی هم می‌گوید نماز را به پا کنید. هستیم دیگر؛ آدم‌ها می‌آیند برای خدا جمع می‌شوند. مثلاً انجمن اسلامی هست، پایگاه بسیج هست، جمع می‌شوند، ولی فکر می‌کنند چون برای خدا کار می‌کنند، چون کارهایشان خیر است و سرشان شلوغ است، می‌گویند اشکال ندارد نماز اول وقت نخوانند. مثلاً یکی می‌گفت: «ده روزه کفش پامه.» گفتند: «پس نماز چطوری می‌خونی؟» گفت: «کار خیر دارم می‌کنم دیگه، اون نمی‌خواد!» این‌ها ستون ندارد. این کارها درست است که کارهای مقدسی هستند، ولی از آن‌ها آدم قدرتمند درنمی‌آید. یادم است یک سمینار درست کرده بودند درباره نماز. بعد این‌قدر شاگردها گرم این سمینار شده بودند که اصلاً نماز ظهر یادشان رفت و نمازهایشان کلی عقب افتاده بود. این خیلی ظریف است؛ یعنی ما این‌قدر غرق نماز و کارهای خودمان می‌شویم که خودِ نماز یادمان می‌رود. قیمت آدم‌ها به میزان توجهی است که به نماز دارند و نماز در زندگی‌شان یک جایگاه دارد. آیه را گفتیم دیگر: «رکوع کنید، سجده کنید.» حالا فکر کن وقتی خدا با تأکید می‌گوید رکوع، سجده... ما باید جدی بگیریم؛ به‌عنوان آرزوها، عیش‌ها، به‌عنوان آن چیزی که آدم دلش می‌خواهد. امیرالمؤمنین(ع) را فکر کن؛ در خواب ایشان را می‌بینی. امیرالمؤمنین تمام دنیا و آخرت و همه را طی کرده و وقتی برگشته، ره‌آوردش این برگشت چیست؟ «من سفارش می‌کنم شما را به نماز.» نماز خواندن نه‌؛ اقامه نماز. خلاصه کننده : فاطمه احمدی 👩‍💻

جمله کلیدی 🔑 ..........‌. «بهشتِ آخرت، ادامه‌ی همان بهشتی‌ست که امروز در جانت می‌سازی.»