نه در دامِ نامِ ادیان ماندن،
نه در سایه ی ادعای مسلمانی.
دریافتم که انسانیت،
تنها آیینِ این جهان است.
اگر پندی از من به گوش جان سپاری،
این سه گوهر در جان بکاری:
کردار نیک، چون باران که میرویاند،
پندار نیک، چون نوری که میتاباند،
گفتار نیک، چون نسیمی که میپراکند.
نه بر تختِ دین، نه در زنجیرِ کیش،
آدمی را همین سه ستون بس است،
که از خاکِ فروتن،
افلاکی بلند بسازد.
از این حقیقت بیزارم که؛
بعضی از آدما بهخاطر واقعی بودنشون
قضاوت میشن،
درحالی که یه عدهی دیگه
واسه دورویی و دروغ بودنشون
دوست داشته میشن.