خییییلی خوب

میخواستم امروزم از زیرش در برم و مثل شبای قبل، موکولش کنم به فردا که ناگهان شوق نوشتن در من ایجاد شد-

‌

وای چه سمی🤣

اگه درسمو هم شروع کنم دیگه خیلی بچه خوبی میشم

ولی چقد مسخره تو تابستون درس بخونی😐 آخرین بار و تنهاباری که توی تابستون درس خونده بودم، قرار بود برم یازدهم که برامون یه کلاس سه روزه گذاشتن و یه امتحان و گفته بودن که مثلاااا قراره این امتحان تعیین کنه کیا برای سال بعدی بیان و خب با اینکه خیلیا گفتن گند زدیم و حتی چند نفرم نیومدن، سال یازدهم همه عزیزان رو داشتم👺 خب ودهل

ببین همینجاس دقیقا

اخی ناناص چقد گنگی تو🥴 ولی عکسش هنوزم قشنگه

الان این حساسیته تغییر کرده اینطوری شدم که چشمام خیلی تار و دوتا میبینه.

به به

درواقع مسئله اینکه اصل عزاداری واسه عزیز از دست رفته عجیبه، خصوصا برای مایی که مسلمونیم. مومن این دنیا براش جهنمه؛ پس چه بسا الان اونجا بهتر باشه. کلا فکر میکنم که عزاداری کردن براشون غیرمنطقیه. و نمیفهمم چرا واکنش بدن و روح در مواجهه با این قضیه اینقدر شدید و منفیه. البته شاید بازم به خود و مدل اون فرد ربط داشته باشه؟ خب، خوشبختانه کسی رو از دست ندادم. و البته برای همه آرزوی عمر پربرکت، طولانی و با عزت دارم- صرفا این رو گفتم چون خودم هنوز تجربه‌ای ندارم درمورد این مورد. برای همین نمیدونم واقعا اگه منم دور از جون توی همچین موقعیتی قرار بگیرم، همینطور منطقی و معتقد باقی می‌مونم؟ یا مثل اکثر افراد میشم؟ افسرده و ناامید یا مثلا بی‌انگیزه.

شدت تفاهم افکارمون فقط. منم قبلا همین فکر رو میکردم ولی بدبختی اینه که نمیدونی اون دنیای طرف چجوریه و نگرانش میشی، یهو با فقدانش مواجه میشی و خلأش بدجور حس میشه، و اگه عزیزت بوده باشه، هیچ تضمینی نیست که بتونی دوباره ببینیش. حالا برفرض که اون آدم خیلی خوبی بوده باشه و بره بهشت، از کجا معلوم تو بری و بتونی ببینیش؟ یا اصلا خود تو هم بری بهشت، از کجا معلوم امکان ملاقات باشه؟ کم کم صداشو یادت میره و قیافش تو ذهنت محو میشه و دیگه تو خوابتم نمیاد؛ و انگار طرف رسما یهو محو شده و سفر کرده به دنیای ناشناخته